Lammert’s Weblog

Hallo Nederland,

Ook in Kazachstan wordt het verkeer steeds gevaarlijker. Recentelijk heb ik in Jabagly nog een Hells Angle op de foto gezet die hier door het dorp scheurde. De onverlaat is de afgelopen weken niet meer gesignaleerd, waarschijnlijk door de politie van de weg gehaald wegens onverantwoord weggedrag.

Vandaag was een bouwvakkerdag. Het stukadoren van de badkamer een paar dagen geleden ging niet van een leien dakje. Toen ik een paar vierkante meters gedaan had ging Ruslan nieuwsgierig de Russische handleiding op de verpakking lezen. Het aan ons verkochte super stukadoor spul bleek volgens de handleiding niet watervast. En inderdaad, na vierentwintig uur uitharden de doucheslang erop en als melk spoelde het weer van de muur, niet echt geschikt voor een badkamer dus. 8 euro door de riolering gespoeld. Niet echt een grote investering dus en ik weet nu tenminste dat ik voor het hotel dat spul niet moet hebben.. Dus maar naar een winkel in Shymkent en watervast spul gehaald.

Vandaag zijn de eerste vierkante meters watervast gestukadoord en het resultaat ziet er veel beter uit. Vannacht laten uitharden en morgen volgens de Gamma doe-het-zelf handleiding op internet nabewerken voor het optimale resultaat. Het ziet er nu al veel beter uit dan het rommelwerk dat de bouwvakkers hebben afgeleverd. Alleen het mengen is nog een kunst. De eerste menging was zo droog dat het achter de spatel aan liep, de tweede menging liep als yoghurt langs de muur, maar nu heb ik de slag aardig te pakken en lijkt het voor een amateur best aardig. Pappa heeft mij al tot specialist uitgeroepen maar dat ben je hier volgens mij al wanneer je als je een sigaret opsteekt niet het filter in de brand zet.

Het voegen van de tegels is een kunst op zich. Op zich is het voegmiddel prima, van Duitse makelij, duur, maar uitstekend verwerkbaar en zelfs geschikt voor tegelwerk in zwembaden dus watervastheid geen probleem. Alleen is het een kunst de voegen zo te vullen dat het toch nog een beetje professioneel lijkt terwijl sommige naden 5 millimeter zijn en op andere plekken de tegels strak tegen elkaar aan liggen. Ook zitten de naden soms vol met cement en andere naden kan nog rustig een compleet muizennest achter wonen. Dit is dus nog even afwachten hoe het er uiteindelijk uit gaat zien.

Samen met Elmira ben ik ook bezig met de laatste stap van de riolering. Jullie hebben waarschijnlijk wel de uitnodigende waterleiding en rioleringsbuis gezien die buiten tegen de muur van het huis uit het beton staken om uiteindelijk in de keuken aangesloten te worden. Ik kan inmiddels meedelen dat het hier alleen buizen betrof. De andere kant van de buizen was namelijk niet aangesloten. Elmira is daarom nu met mijn hulp bezig een diep gat te graven in de tuin waar een stapelput moet komen waarop de wasbak van de keuken uitkomt; en dat is bij 30 graden en een grond van leem vol met stenen zeker geen prettig werk. Maar Elmira wil dit werk klaar hebben voor we naar Nederland komen omdat ze anders zeker weet dat het helemaal niet gebeurt.

Gisteren ook de procedures in gang gezet om ons trouwboekje in Nederland geaccepteerd te krijgen. Hiervoor is een zgn. apostille nodig, een stempel van iemand op provincieniveau dat het trouwboekje inderdaad een origineel document is. Toen ik in Nederland vier apostilles nodig had voor documenten van mijn gemeente koste me dat 52 euro en precies 10 minuten op de rechtbank in Leeuwarden. Hier in Kazachstan kost één apostille 1 euro (goedkoop dus) maar minimaal één week. Of we na 1 juli maar wilden terugkomen omdat dan misschien de apostille gereed was, maar het was misschien wel zo slim om eerst te bellen om teleurstellingen te voorkomen. Het is dus nog even de vraag of het allemaal lukt met de visumaanvraag voor Elmira want die kan pas in gang gezet worden als de apostille er is. Spannend dus.

Jullie merken het, ik verveel mij hier helemaal niet al heb ik aan mijn kwaliteiten als computerprogrammeur bijzonder weinig.

Groeten,

Lammert en Elmira

Hallo feestvierders,

Vandaag was onze echte grote dag. In klein comite hebben Elmira en ik onze handtekening gezet voor een leven gezamenlijk. Op de bijgevoegde foto ons trouwboekje.

Groeten van Lammert en Elmira Bies

Hallo Nederland,

Elmira is onder de indruk van het aantal babykonijntjes […van mijn vader]. Ze heeft nu Machabat een dag uit logeren en ze is er nu zelf al achter dat we het misschien maar bij 1 babykind moeten houden. Het is toch meer werk en minder nachtrust dan ze dacht.

Er zijn veel kaarten binnengekomen. De meeste kwamen enkele dagen nadat jullie teruggekeerd waren naar Nederland. […] Elmira is duidelijk tevreden met de score. 2 kaarten uit Kazachstan en 13 uit Nederland. Ik geloof dat ze langzaam begint te begrijpen waar haar vrienden zich bevinden. Met haar eigen familie is ze al bijna helemaal klaar. Toen ik vroeg naar welk cadeau we van haar familie had gekregen zei ze lachend: “morgen, of misschien overmorgen komen ze het brengen”. Van alle Nederlanders hadden we wat gekregen, en van al haar vrienden, de dokter en de directie van het natuurpark. Maar afgezien van haar twee zussen van haar eigen familie helemaal niets.

Elmira wil trouwens graag weten wanneer ik mijn eerste woordjes brabbelde. Zelf liep ze na zeven maanden en sprak ze haar eerste woordjes toen ze nog maar 10 maanden oud was.

[…]

Van het geld dat verschillende mensen hebben gegeven bij de bruiloft hebben we een wasmachine gekocht. Het is de tweede wasmachine in het dorp, de andere staat bij het hotel waar kon worden gedoucht. Elmira is duidelijk in haar nopjes met het apparaat en de was wordt veel schoner en ruikt veel lekkerder dan met de hand. Direct na de installatie van het apparaat vlogen de stoppen eruit dus we moesten eerst zwaardere zekeringen in Shymkent kopen voor het apparaat zijn diensten kon bewijzen. De machine hebben we in Shymkent gekocht maar het transport viel mee. Voor 100 Tenge (een halve euro) wilde de streekbuschauffeur hem wel in zijn bus van Shymkent naar Jabagly rijden en diezelfde dag nog werd hij keurig volgens dienstregeling ’s avonds om zeven uur voor de deur afgezet.

De vooruitgang neemt hier handoverhand toe. Na jullie terugkeer heb ik (in het begin duidelijk tegen de zin van pappa) het voortouw genomen in de afbouw van het douche- en toiletgebouw. De boiler is gemonteerd en werkt, de douche hangt en de wasbak in de WC heb ik gesloopt en vervolgens helemaal nieuw gemonteerd. Elmira vertelde mij dat tijdens mijn verblijf in Nederland zes bouwvakkers en haar vader gestudeerd hebben op de manier hoe de afvoer aan de wasbak gezet moest worden. Ze kwamen tenslotte tot de conclusie dat de afvoer te groot was, hebben hem vervolgens met een mes van de flexibele slang afgesneden en het restant van de slang met touw omwikkeld en met een soort bisonkit in de wastafel vastgelijmd. Het resultaat hebben jullie gezien. Ze kwamen niet op het idee om de ene schroef in het midden los te draaien, de afvoer in de wasbak te klemmen en de schroef weer vast te draaien, want zo simpel is het. Kennelijk is de modernisering in dit deel van de wereld zover gevorderd, dat bij geen enkele bouwvakker thuis op dit moment al een wasbak te vinden is…

Samen met Elmira ben ik een dag met de taxi naar Shymkent gegaan om inkopen te doen. Zo is er nu een roestvrijstalen WC rolhouder gekocht, een zeepbakje, handdoekenrek, een glazen plankje in de douche voor shampoo, tandenborstels etc en een wasmand. Dit voor Westerse prijzen, maar ook Westerse kwaliteit. Ik heb Elmira uitgelegd dat je beter een WC rolhouder van 10 euro kunt kopen die het 20 jaar volhoudt, dan eentje van 2 euro die na een week in stukken van de tegels afvalt zoals het plastic geval dat jullie hebben gezien. Elmira begrijpt dit inmiddels allemaal wel maar voor haar vader is dit nog een cultuurschok. Hij vindt het allemaal maar veel te duur (terwijl ik het betaal) en wil eigenlijk niet eens komen kijken. Morgen ga ik de stukken muur stukadoren die ik met een (botte) bijl uitgehakt heb voor de stroomvoorziening van de boiler en wasmachine en vervolgens de voegen tussen de tegels netjes afwerken. Ik kan het met hulp van de doe-het-zelf uitleg van Gamma op internet gauw beter dan de bouwvakkers die hier aan het werk zijn geweest. Die bouwvakkers komen wat Elmira en mij betreft ook niet meer terug. Enkele staaltjes van deze mannen die volgens Elmira’s vader de specialisten uit de gemeente zijn:

• Ze snapten niet hoe je een afvoer aan een wasbak moest monteren. Het schots en scheve tegelwerk hebben jullie gezien.
• De riolering is niet aangesloten op de dorpsriolering maar mondt uit in een gat buiten. Door het veelvuldige gebruik van de WC, douche en wasmachine stroomt dit gat nu bijna over.
• De badkuip is verkeerd om gemonteerd waardoor je met de rug tegen de kranen zit. Resultaat is dat de badkuip waarschijnlijk nooit gebruikt zal worden.
• Er was geen elektrische bedrading aangelegd voor de boiler, terwijl bekend was dat die boiler gemonteerd zou moeten worden.
• Voor de wastafel in de doucheruimte hadden ze vergeten de afvoer onder de vloer te leggen. Daarom wordt die wastafel nu maar in de keuken gemonteerd, anders zou de hele vloer opengebroken moeten worden.
• In de betonoprit naast het huis vallen spontaan gaten omdat het beton niet goed gemengd is. Er zitten veel zandnesten in die je er met een tuinslang zo uit spuit.
• Bij de betonblokken die ze gelegd hebben voor de fundering van het hotel hebben ze de dunste blokken gebruikt voor de dragende muren en de dikste voor tussenwanden. Overigens heb ik opdracht gegeven alle nog resterende betonblokken te verkopen en als het hotel verder gebouwd wordt dat dat met gestort beton gebeurt.

[…]

Ik heb nog een paar foto’s toegevoegd.

Hier genieten we de dag van jullie terugkeer in Almaty. Bij nader inzien zijn we toch maar geen bouwmarkten gaan bezoeken maar hebben we een dagje vrij genomen en zijn per kabelbaan naar het vakantiepark Medeo bij Almaty gegaan.

Medewerkers van de Zuider Apotheek […in Nijmegen] worden steeds universeler inzetbaar.

Het toilet met de nieuwe WC rolhouder en de WC borstel van een waarschijnlijk bekend ontwerp…

Vol bewondering wordt de eerste wasbeurt van de wasmachine bijgewoond.

De waterleiding voor de douche wordt gelegd. De badkuip heb ik vandaag met een soort VIM bewerkt en glimt alsof nu weer hij zo uit de showroom is gekomen.

In het dorp heeft men inmiddels een nieuw doel bedacht voor de betonoprit van de familie. Er zijn al drie vloerkleden op de oprit schoongeboend en er komen waarschijnlijk nog meer.

Groeten uit Kazachstan,

Lammert

Dit bericht heb ik op 22 juni 2003 aan mijn familie gestuurd. Sommige stukken met een persoonlijke tint zijn verwijderd i.v.m. publicatie op internet.

Hallo allemaal,

Uit verschillende e-mailtjes hebben we al mogen vernemen dat er bij de thuisreis niet al te veel problemen zijn opgetreden. Helaas moest ons antwoord enige dagen op zich laten wachten. Het zal wel door vrijdag de dertiende gekomen zijn, maar sinds onze thuiskomst uit Almaty deed de telefoon het niet. Sinds een paar uur is er weer contact met de buitenwereld mogelijk.

Mede namens en Elmira en haar familie wil ik jullie hartelijk bedanken voor de fijne anderhalve week die we hier rond ons huwelijk hebben mogen meemaken. Ook in de toekomst zijn jullie allemaal van harte welkom en zal het onthaal van dezelfde orde zijn als deze keer.

Elmira en ik kijken uit naar de 24e waarop we het DA-woord voor het burgerlijk huwelijk zullen herhalen en we hopen dat we daarna zo snel de visumpapieren rond krijgen dat Elmira samen met mij op 15 juli naar Nederland kan reizen voor onze “zomervakantie”.

Hartelijke groeten,

Lammert, Elmira, familie Karatayev

En aan het eind van de avond wordt de bruiloftstaart aangesneden.

Je mag volgens de Kazachstaanse wet met maximaal drie vrouwen getrouwd zijn, maar ik houd het bij één, namelijk Elmira. De vrouw aan mijn andere zijde is Nurbibi, de gids en tolk tijdens de bruiloft en de dagen er om heen.

En de hele avond worden op Kazachse wijze toosten uitgebracht op onze toekomst, zoals hier door de naaste familie van Elmira. En elke keer vooral de wens dat we maar veel kinderen mogen krijgen.

De danseressen krijgen meer dan voldoende aandacht van het publiek

Oeps, wie is dit? Het zal wel een neef van mijn tweelingbroer zijn…

Culturen verbroederen op de dansvloer

Volgens Kazachstaanse traditie krijgen de ouders van de bruidegom traditionele kleding aangeboden van de ouders van de bruid.

In de van origine Russische bruiloftstraditie spelen de Droeg en Padroega (vriend en vriendin) een belangrijke rol. Zij ondertekenen als getuigen mede de huwelijksakte en ’s avonds zitten ze bij het bruidspaar aan tafel. Elmira’s vriendin Angelika uit Rostov heeft de eer padroega te zijn; als droeg fungeert mijn neef Jan.

Het moment van het uitwisselen van de ringen. Onder het toeziend ook van Angelika en de ambtenaar van de burgerlijke stand schuif ik de ring rond Elmira’s vinger. Zowel in Naderland, als in Kazachstan behoort een trouwring tot het gebruik. In Nederland zijn we gewend de naam van de partner in de ring te graveren samen met de trouwdatum, maar in Kazachstan kent men die gewoonte niet (waarschijnlijk om de ring later gemakkelijker te kunnen hergebruiken). Het ingraveren van Elmira’s naam in cyrillische lettertekens in mijn ring kostte daarom nog de nodige moeite. We hebben uiteindelijk de naam in een sierlijk lettertype met de computer geprint en die tekst door een handgraveur in de ring laten aanbrengen.

Gelukkig is het slechte weer alleen lokaal tegen de bergrand en schijnt in Shymkent volop de zon.

Half vier ’s middags en eindelijk komt Elmira eraan, nu nog omkleden en zes uur trouwen we al in Shymkent!

Het mooie weer is op de huwelijksdag vervangen door mist en motregen.

Oeps in pak? Oh ja, het is vandaag 7 juni 2003 en we gaan trouwen!

Een echte toerist in Kazachstan is gemakkelijk herkenbaar. Niet alleen de gelaatstrekken zijn meestal anders dan van etnische Kazachen, maar het aantal camera’s is ook een goede indicatie. De kans dat het bij deze foto gaat om een echte toerist is met andere woorden heel erg groot.

Veel bloemen die in Kazachstan in stalletjes te koop zijn worden uit Nederland geimporteerd. Ook de producten die nodig zijn om lang van bloemen te kunnen genieten blijken uit Nederland te komen. Op zoek naar een geschikte plek om ons bruidsboeket te laten maken kwam ik in een bloemenzaak deze vitrine tegen met een aantal Chrysal en Pokon potjes. Mijn chauvinistische gevoel vertelde mij dat ik er onmiddellijk een foto van moest maken.