Lammert’s Weblog

Leven in twee werelden geeft soms een zeer interessante kijk op de wereldproblematiek. Vandaag hing ik met mijn vrouw Elmira in Kazachstan aan de telefoon en bespraken we het wereldnieuws—zoals het slechte weer in Europa, een nieuwe zeebeving in de Indische Oceaan en dergelijke. Nieuws dat allemaal via de Russische satellietzenders bij haar de huiskamer binnenstroomt.

Terloops vroeg ik haar of ze ook had meegekregen dat in Oekraïne een nieuwe president was gekozen. Het bleek dat geen enkele Russische televisiezender daar in de afgelopen tijd enige aandacht aan had besteed en ze vroeg mij wie nu de nieuwe president geworden was. Toen ik zei dat dat Joesjtsjenko zei ze: “Dat is toch die man waar het Oekraïnse volk zo tegen is?” Het blijkt, dat—waar wij alleen de oranje demonstraties in Kiev hebben gezien—de Russische zenders vooral aandacht hebben besteed aan de opstanden van de mijnwerkers.

Wie heeft nu gelijk, wat is de ultieme waarheid? Waar is propaganda gevoerd? Het klopt, dat de Westerse media nauwelijks tot geen aandacht hebben besteed aan wat er in de mijnstreek gebeurd is, ondanks dat het hier gaat om een significant deel van de bevolking. Bovendien een deel bevolking die bij een wijziging van de economische structuur van het land harde klappen zal krijgen. Mijngebieden kennen van oudsher een zeer eenzijdige lokale economie. Het sluiten van de mijnen zorgt ongetwijfeld voor grote armoede bij honderdduizenden mensen in die gebieden. Effecten die hier in West Europa ook zichtbaar zijn geweest bij het sluiten van de mijnen in Limburg, Wallonië en Engeland. De wat oudere generatie zal zich ongetwijfeld de verbeten strijd herinneren met maandenlange stakingen in de Britse mijnstreken toen daar sluitingen werden aangekondigd. In Wallonië draait de ecnomie slechter dan in Vlaanderen.

We moeten ons afvragen, of de geleidelijke economische groei die een groot deel van Oekraïense bevolking zal merken na de toenadering tot Europa zal opwegen tegen de enorme terugval die de mensen die de economie de afgelopen jaren deels staande hebben gehouden zullen merken als de mijnen worden gesloten. Naar mijn mening had de Westers media hier meer aandacht aan moeten besteden.

Wat is waarheid en wat is propaganda? Het is mijn mening dat de Westerse media zich in het geval van Oekraïne zich evenveel met propaganda heeft ingelaten als de Russische. Het systematisch de ogen sluiten voor één deel van het probleem is verwerpelijk, zeker voor hen die na de moord op Theo van Gogh zo hoog van de toren geblazen hebben over journalistieke vrijheid. Die vrijheid is allang ingedamd, niet door acties van radicale moslims, maar door de ingeslepen gedachte dat wij hier in het Westen beter zijn en het beter doen dan de rest, en daardoor ook onze omgeving op die manier moeten beoordelen.

We geven te gemakkelijk het voordeel van de twijfel aan hen die gelijk denken als wij, en vergeten die andere mensen, waarmee we ons misschien minder kunnen associëren, maar die daarom zeker niet minder zijn.

Lammert

Waarom heb ik altijd het meeste inspiratie in het holst van de nacht. Het zal waarschijnlijk weinigen ontgaan zijn dat ik de meeste berichten in deze weblog na middernacht intik. Misschien ben ik een avondmens. Maar dat klopt niet helemaal met mijn ervaring in Kazachstan waar ik er ’s ochtends vaak als eerste uit ben. En dat komt niet door het bed, wij slapen daar nu op een op maat gemaakt 26 centimeter binnenvering matras met de overduidelijke naam “super-orthopeed”, dus daar kan het niet aan liggen.

Feit is natuurlijk wel, dat mijn werkzaamheden in Nederland met name van geestelijke aard zijn en in Kazachstan van lichamelijke. Voor het verbouwen—of in het huidige stadium nog afbreken—van een huis heb je niet zozeer inspiratie nodig, als wel spierballen. En die plegen ’s ochtends net zo goed te werken als ’s middags.

Dat die inspiratie zo laat komt is gewoon lastig. Als ik nu ga slapen is het tegen de middag dat ik uit mijn bed stap. Nederland zit dan al op de helft en voor algemene bezigheden waarbij contact met anderen nodig is blijft dan weinig tijd meer over. Dus toch maar proberen de klok langzaam weer een beetje terug te draaien? Ten slotte ga ik binnen niet al te lange tijd weer terug naar Kazachstan en dan moet de klok nog verder terug. Dus beter nu maar beginnen…

De afgelopen dagen heeft er in de Blogging Comunity van xs4all een discussie gewoed over het 1:1 kopieren van een blog post door een gebruiker. Ik heb daar zelf min of meer ter afsluiting een artikel over geschreven wat meer ingaat op copyright problematiek in het algemeen. Het kopiëren van delen van mijn website is iets dat namelijk al jaren gebeurt.

In het verleden heb ik wel website beheerders per e-mail aangeschreven en in het algemeen verdwenen de gekopiëerde teksten daarna vrij snel van het web. Ook is mijn ervaring dat mensen die kopiëren meestal niet zo’n groot uithoudingsvermogen hebben als ikzelf. Ik houd mijn site al sinds 1997 in de lucht met dezelfde content, de meeste kopiëerders hebben na zo’n lange tijd allang de interesse in hun site verloren, of hebben een andere manier gevonden om hun webruimte te vullen.

In het artikel op mijn xs4all blog heb ik aangegeven dat er één kopiëerder is, die wanneer gezocht wordt op mijn eigen naam nummer 3 prijkt in de lijst van Yahoo! Het gaat hierbij om een kleine gratis site die bij GeoCities gehost wordt. GeoCities is een dochteronderneming van Yahoo!, en ik vermoed dat dit één van de redenen is dat de site relatief hoog in de eindresultaten van deze zoekmachine terecht komt. Wat mij stoort aan deze kopieeractie is niet zozeer het kopiëren zelf, omdat ik denk dat deze persoon daar niet in zijn hart foute bedoelingen mee heeft gehad. Wat mij wel stoort is, dat Yahoo via alle GeoCities accounts geld verdient met het reclameblok dat rechtsboven in het scherm komt. Dit viel mij op toen ik toch maar weer eens deze “fan”site ging bekijken.

Er bleken op GeoCities nog twee andere sites voor te komen waarop mijn content geheel of gedeeltelijk was overgenomen en waarop Yahoo haar reclameactiviteiten uitoefende. Om die reden heb ik besloten toch eens de TOS (Terms of Service, oftwel de gebruikersovereenkomst) van GeoCities te lezen. Het schenden van copyrights is niet geoorloofd—niet verwonderlijk—en er werd bovendien een contactpersoon en faxnummer vermeld van de persoon die belast is met het onderzoeken van copyright schendingen.

Ik heb daarna in mijn beste Engels drie faxen opgesteld—voor elke site één—waarin ik de schendende teksten heb aangegeven, de plaats van de originele teksten op mijn site, en opgegeven dat via het internet archief gemakkelijk kan worden nagegaan dat deze teksten reeds sinds 1999 in bijna ongewijzigde vorm op mijn site te vinden zijn.

Ondanks dat ik de faxen op zaterdag verstuurd heb bleek het resultaat opmerkelijk. Binnen 30 minuten waren alle teksten van de GeoCities sites verdwenen en vervangen met een melding dat het account buiten werking was gesteld wegens schending van de gebruikersovereenkomst. Bij één site waar naast mijn eigen pagina’s ook andere pagina’s te zien waren zijn alleen de pagina’s met mijn teksten verwijderd, zoals het m.i. ook hoort.

Het kán dus wel! Kijkend naar dit specifieke geval is het zeker niet zo dat grotere ondernemingen Yahoo! schendingen van copyright niet serieus nemen. Dat er desondanks veel gevallen van gekopiëerde content op internet voorkomen heeft daardoor misschien wel evenzeer te maken met de houding van de copyright owner—ach, ik kan er toch niets aan doen—als met het gebrek aan mogelijkheden om schending van copyright te bestrijden.

Lammert

Dat internet een snel medium is waar ook snel beslissingen kunnen worden genomen blijkt wel uit de aankondiging van vandaag van Google dat ze een nieuwe functionaliteit in hun zoekmachine gaan inbouwen waarbij de website eigenaar de mogelijkheid krijgt om uitgaande links aan te geven als niet meetellend voor de page rank. Binnen 24 uur is dit voorstel omarmd door de twee grootste concurrenten Yahoo en MSN, iets waar in andere takken van de industrie jaren van commisies en rapporten voor nodig zijn.

Doel is om de grote hoeveelheid comment spam die nu op weblogs binnenkomt te beteugelen. Voor de mensen die van niets weten een korte achtergrond.

Een weblog—zoals deze—is een vorm van een website waarbij mensen van buiten gemakkelijk interactief mee kunnen doen door middel van het reageren op berichten. Dit gaat buiten de website beheerder om, de funtionaliteit om commentaren te geven staat direct op de site. Dit geeft een betere mogelijkheid van communiceren met een breder publiek dan met e-mail communicatie. Maar ook spammers hebben dit medium ontdekt.

Wanneer een website hoog in de resultaten van een zoekmachine wil komen—met name Google—dan is één van de belangrijke eisen, dat andere websites die site belangrijk vinden. Google heeft hiervoor een gepatenteerd systeem met de naam page rank. Dit is een algoritme dat berekent hoeveel links van andere websites naar die ene site verwijzen. Je kunt een link zien als een stem tijdens parlementsverkiezingen. Meer links betekenen meer stemmen en zo kan een site met voorkeursstemmen hoog in de zoekmachine zoekresultaten komen. Tot voor enkele jaren was dit een goed principe. Links konden toen (praktisch) alleen worden toegevoegd door de directe beheerder van sites zelf, dus een stem op een website kwam in de praktijk dus eigenlijk overeen met een persoonlijke stem van die beheerder.

Sinds de weblog is dat veranderd. Iedereen kan bij een weblog commentaar toevoegen, en vaak is daar ook de mogelijkheid om links naar andere websites in te voegen, bijvoorbeeld om iets te verduidelijken. Maar de sitebeheerder heeft geen directe controle meer over deze inhoud. De zoekmachines zien de link en denken dat het een legitieme stem is van de beheerder voor een specifieke website, maar in de praktijk is die link niet door hem geplaatst, mogelijk door de beheerder van die andere website zelf. Dit gaat zover, dat nu vele automatische programma’s actief zijn die het internet afstropen naar weblogs (waarvan er vele tienduizenden zijn) en willekeurige commentaren daar bij plaatsen. Google en andere zoekmachines kunnen slechts moeilijk het verschil zien tussen deze namaak commentaren en echte commentaren, dus worden alle links die er in voorkomen als normale stemmen geteld.

Dit is natuurlijk niet goed, en Google heeft nu bedacht dat in een link opgenomen kan worden dat deze niet als stem meegeteld wordt, door het rel=”nofollow” attribuut. Dit moet door een update in de blogsoftware worden toegevoegd. WordPress heeft al aangekondigd dit te willen doen en ook andere software fabrikanten gaan hiermee aan de slag. Zelfs Google concurrenten MSN en Yahoo gaan binnen enkele wegen deze nofollow tag implementeren.

OK, dit klinkt heel mooi, maar er zit een onbedoelde keerzijde aan deze nieuwe optie. Een webmaster kan nu namelijk ook zich onthouden van stemming door bij reguliere links deze optie toe te passen. Bij de berekening van de page rank—de relatieve waarde van een website—worden inkomende links namelijk als voorkeursstemmen meegeteld, maar uitgaande links gaan weer van dit saldo af. Door slim gebruik te maken van deze tag kan een webmaster dus zijn pagerank helemaal binnenboord houden en geen enkele waarde meer aan andere sites afstaan. Dit ondergraaft het directe principe van de Google ranking waarin alle links een gelijke waarde hebben, net als bij normale verkiezingen. Gewiekste webmasters konden vroeger alleen de ranking van hun site verhogen door meer links van buiten te vragen of in te kopen. Nu kunnen ze dat intern doen door alle uitgaande stemmen te blokkeren.

Het is dus maar afwachten in hoeverre dit uiteindelijk gaat uitwerken. In een blog bij xs4all heb ik al mijn vraagtekens gezet hoe dit op de korte termijn zal uitwerken op de hoeveelheid comment spam in de weblogs. De lange termijn kan wel eens heel interessant worden om te zien of de ranking mechanismen van Google en anderen nog overeind blijven staan, of dat zoekmachines—na de snelle opkomst van Google eind jaren negentig—een nieuwe revolutie te wachten staan.

Lammert

Vandaag voor de telefoon weer een lang gesprek met Elmira gehad. Wanneer je zo ver van elkaar vandaan bent lijkt het wel of je meer met elkaar communiceert dan wanneer je op elkaars lip zit. Gelukkig dat het Russisch mij nu vrij goed af gaat, woordenboeken en vertaalprogramma’s op de computer werken zo moeilijk via de telefoon. We zijn aan het aftellen tot mijn terugkeer. Een beetje afhankelijk van mijn werk hier, beschikbaarheid van een voordelig ticket etc. zal het nog een week of drie duren voor we weer bij elkaar zijn. Toch wel een nadeel die grote afstand dat je niet eventjes voor een weekendje heen en weer komt.

De toestand in Jabagly is stabiel. Er ligt al dagen een pak sneeuw van dertig centimeter. Elmira’s tante uit Rostov is nu een week op bezoek. Komende zondag vertrekt ze weer met de trein, samen met baboeska, haar moeder. Het treinbiljet voor de terugreis is gekocht, dus baboeska is de koning te rijk. Ze loopt bijna als twee componenten lijm achter haar dochter aan om er maar voor te zorgen dat ze niet per ongeluk vergeten wordt.

Voor Elmira heb ik ook weer een doos klaar gemaakt met spullen die ze per post toegestuurd krijgt. Niet alles valt elke keer in 20 kg bagage te stoppen en zaken van niet al te veel waarde die toch die kant op moeten verstuur ik daarom periodiek per post. De post is betrouwbaar, alle pakketten en brieven zijn tot nu toe aangekomen, vaak al binnen 10 dagen en je kunt de pakketten ophalen bij het lokale postkantoor. Dit in tegenstelling tot UPS en DHL die wel zeggen dat ze in Kazachstan bezorgen, maar waar je het in de praktijk toch gewoon vanaf het vliegveld in Almaty moet afhalen.

Ja, en wat gaat er nu in zo’n doos. Een bloemlezing van wat er zoal in deze doos zit:

• Een elektrische deken
• Twee zakken honingdrop op speciaal verzoek van Elmira!
• Een 25 tal potjes specerijen om het eten te kruiden naar Nederlandse normen
• Enkele boeken
• Kleren

Het zijn praktisch allemaal dingen die in Nederland normaal zijn, maar in Kazachstan niet te koop of ontzettend duur. Probeer er maar eens kleren in mijn maat te vinden in Kazachstan. Ik stuur daarom het liefst oudere kleren vooruit per post. Mocht de post zoek raken is er geen man overboord. De belangrijkere of duurdere spullen gaan in mijn koffer per vliegtuig mee. Kleren wegen al gauw een aantal kilogrammen en 20 kilo is zo vol.

Heb zojuist mijn eerste aanpassing van de WordPress software waarvan ik denk dat die geschikt is voor een bredere publiek in hun forum geplaatst. Ben benieuwd wat de reactie is—en of er überhaupt commentaar komt.

De nu gemelde wijziging is de robots meta tag die volgens mij voor iedereen geschikt is. De tweede algemene aanpassing van het dagnummer dat in elk jaar te zien is laat ik nog maar even zo.

De nacht is al enigszins gevorderd—ahum—maar ik heb het pagineren van lange log categorieën nu voor elkaar. Standaard worden 8 berichten getoond. Zijn er meer, dan is er onderaan het scherm de mogelijkheid van verder of terugbladeren. De syntax van de links is gelijk aan de padnamen die gebruikt worden, dus niet het ?…php?year=…&month=… gedoe. Op die manier komen er niet meerdere varianten van dezelfde pagina in de zoekmachines wat uiteindelijk de score in de zoekmachines zal doen toenemen.

De eerste foto’s van mijn jonge jaren in de schoolbanken staan op het net, inclusief namenlijst voor zover ik mij die nog kon herinneren. Het zal denk ik niet lang duren voor de andere schoolfoto’s er ook opkomen. Maar er zit dit weekend ook een hoop normaal werk aan te komen dus misschien dat het voorlopig ook wel blijft liggen. Vooruit kijken naar de toekomst gaat mij altijd wat lastig af. Als dat niet zo was zat ik nu waarschijnlijk in de aandelenhandel

Na spitwerk ben ik er wel achtergekomen dat de pagina-indeling zoals Jan Marijnissen die heeft op zijn weblog een min of meer standaard feature is van WordPress. Ik heb hem geprobeerd maar hij bevalt nog niet helemaal in combinatie met de bestandsbenaming die ik gebruik. Een kwestie van nog hier en daar wat aanpassen maar de basisgedachte was al geïmplementeerd. Dat scheelt dus het nodige werk.

Ik hoor het Wim Sonneveld nog zeggen in zijn conference over opa. Maar ondanks dat ik mijzelf met 36 jaar op de teller nog piep jong vind, geldt die uitspraak nu ook al voor mij!

Mijn weblog ruimte begint langzaam een beetje te lijken zoals ik het wil hebben. De nogal steriele layout kan nog wel wat beter, maar dat is een kwestie van knutselen met wat stijlen en layouten, inhoudelijk heeft dat geen effect. Anders is het met het toevoegen van historische informatie. Eén van de nadelen die ik ondervond bij het werken met de .Text software zoals xs4all die gebruikt is, dat het niet mogelijk is om een datum van een artikel handmatig in te geven. Dat de systeemdatum standaard wordt genomen is prima en voor de meeste gevallen logisch, maar—zoals in mijn geval—bij het overplaatsen van oude bestanden is het hinderlijk wanneer je niet meer de chronologie kunt aan geven. Met de WordPress software waarop deze blog nu draait kan ik de datum handmatig instellen op elke gewenste waarde (…) beginnend vanaf 1 januari 1970.

En daar zit hem nu het probleem. De datum van 1 januari 1970 klinkt logisch. Voor mensen die het niet weten is het Unix besturingssysteem waarop Linux gebasseerd is in begin jaren zeventig ontstaan. Men had toen een interne tijdsbasis nodig voor de klok. Afgesproken werd om hiervoor het aantal seconden te gaan tellen dat sinds 1 januari 1970 verstreken was. Dat was in het verleden en het was niet waarschijnlijk dat de computerklok achteruit zou gaan draaien. Bovendien werd afgesproken om dit te gaan doen met een 32 bits brede teller die positieve en negatieve waarden zou mogen aannemen. Daarmee kunnen 2147483647 seconden vooruit worden geteld, ofwel zo’n 68 jaar in de toekomst. Ruim voldoende dacht men, Unix zou dan allang een vergeten besturingssysteem zijn. Dat laatste vermoed ik zelf echter van niet, we zijn al op de helft en in 2038 krijgen we dus m.i. een mega probleem à la millennium, want dan draait de klok van vele unix systemen terug naar de steentijd, maar dit terzijde.

Mijn grote probleem is nu, dat ik 27 januari 1968 geboren ben en de enkele foto’s van die tijd op de juiste datum in de weblog wil zetten. En dat wil dus nu niet. De database accepteert het wel, in SQL is het datum systeem namelijk wel goed geregeld, maar vervolgens wordt op het scherm toch 31 december 1969 gepresenteerd. Dus dat loopt helemaal in de soep. Ik ben gewoon te oud voor deze moderne computerwereld. Was ik maar na 1970 geboren…

Ik kan nu twee dingen gaan doen. Heel veel in de software gaan wijzigen tot het wel werkt, of gewoon accepteren dat dit de situatie is en die paar foto’s onder een andere datum op het systeem zetten. Ik denk dat ik voorlopig het laatste maar ga doen.

Economieën die lang in de verdrukking hebben gezeten kennen vaak een bijna ongekende groei zodra de belemmeringen voor die groei zijn verdwenen. Dit is een proces dat we in veel voormalige communistische landen zien. Na de “overname” van de Oost Duitsland door zijn bijna gelijknamige westerbuur zijn er grote hoeveelheden technologie in deze markt gestopt. Oude telefoonlijnen werden vervangen door de nieuwste digitale techniek. Bedrijven konden zelfs niet meer kiezen of ze bij een nieuwe telefoonlijn een analoge lijn of ISDN wilden hebben. ISDN werd verplicht.

Een dergelijke niet geleidelijke groei van technologie en met name infrastructuur in een land kost in eerste instantie veel geld, maar geeft een ongekende voorsprong op de oude economieën waar in het verleden veel geïnvesteerd is in ouderwetsere technologie. Een zelfde effect zien we nu ook in Kazachstan op het platte land optreden.

Vanwege de uitgestrektheid en lage bevolkingsdichtheid van het land zijn televisie en radio distributie altijd een moeizaam punt geweest in Kazachstan. In Jabagly zijn met moeite vier televisiezenders te ontvangen, maar radio is er in het geheel niet. Daardoor wordt in veel gezinnen de televisie als een radio gebruikt die de hele dag op de achtergrond aan staat. De behoefte aan andere informatiemedia is derhalve groot.

Een trend die daardoor circa een jaar geleden is ingezet is, dat iedereen die zich dat kan veroorloven een sputnik antenn oftwel een schotel in de tuin zet. De wereld wordt hiermee plotseling oneindig veel groter. Het Russische taalgebied strekt van Alaska in het oosten tot aan Polen in het westen en is daarmee geografisch gezien het grootste aaneengesloten taalgebied ter wereld. Dit taalgebied wordt bestreken met vele televisiezenders die—juist vanwege de lage bevolkingsdichtheid—heel effectief kunnen werken vanaf satellietzenders. Daardoor is het niet ongewoon dat je ’s ochtends naar het lokale nieuws in Wladiwostok zit te kijken, terwijl je ’s avonds het wereldnieuws krijgt van één van de Moskouse zenders.

De schotel heeft letterlijk de buitenwereld voor veel Kazachen geopend en zo kwam het voor, dat enkele dagen geleden Elmira mij door de telefoon vertelde dat er een berghelling in de VS was ingestort, vele uren voordat het nieuws hier op het journaal was te zien.

Kazachstan ligt voor dergelijke ontwikkelingen om twee redenen op een gunstige geografische positie. Allereerst zoals al vermeld de grote gevariëerdheid van zenders die in de Russische taal in deze regio actief zijn. Daarnaast zijn zij buurland van China en onderhouden daar veel handelscontacten mee. Prijzen van consumentenelektronica liggen daardoor veel lager dan in Nederland. Een digitale satellietontvanger inclusief schotel met een diameter van 1,80 meter—nodig om het zwakke signaal op te vangen dat immers over een heel groot gebied verspreid wordt—is daardoor te koop voor minder dan 100 euro.

Lammert

Net nog even op de weblog van Jan Marijnissen doorgebracht. Ze hebben voor dezelfde weblog software gekozen als ik, en ondanks de vele honderden berichten en naar mijn eigen schatting minimaal 20,000 commentaren loopt het qua snelheid nog vlekkeloos. Voor de komende tijd zit ik dus wel goed met mijn weblog. En computers nemen dusdanig snel in snelheid toe dat ik denk dat de techniek mij wel voor zal kunnen blijven.

Waar ik toch wel een beetje jaloers op ben is, dat er per pagina 10 artikelen worden getoond en dat je dan onder aan het scherm kunt klikken om naar de volgende 10 te bladeren. Dit lost prolemen met lange lijsten op. Op dit moment is mijn pagina met dagelijkse belevenissen eigenlijk al een beetje te lang en daar komt de komende tijd nog heel veel bij als ik mijn belofte waarmaak dat ik op (bijna) dagelijkse basis nieuwe berichten ga toevoegen. Omdat deze optie niet standaard lijkt te zijn (ik heb de paged parameter die bij Jan Marijnissen wordt gebruikt even geprobeerd bij mij maar hij werkt niet) zal ik zelf aan het hakken in de broncode moeten slaan. Maar dat is gelukkig niet erg moeilijk. Het programma is vrij doorzichtig en gestructureerd opgebouwd in kleine bestandjes. Dan is er wel andere software bagger in omloop. Het is bovendien een mooie oefening in programmeren in PHP. Een taal waarin ik binnen niet al te lange tijd ook het nodige voor een project moet gaan programmeren.

Vandaag heb ik weer de nodige aandacht besteed aan het uitbreiden van de weblog. Er is een fotogalerij bijgekomen met een aantal foto’s van onze bruiloft in 2003. Helaas zit de huwelijksvoltrekking er zelf nog niet bij, de foto’s daarvan staan op CD en die CD ligt in Kazachstan. Dat duurt nog een maandje voor ook die er tussen geplakt worden.

Net als de .Text software die xs4all gebruikt kent ook WordPress een aantal onhebbelijkheden. Het verschil is alleen dat ik van die laatste de broncodes bij de hand heb en daar gemakkelijk in kan gaan spitten en wijzigen. Dit heeft al het nodige opgeleverd.

De kalender toont de huidige datum als een vakje rond het dagnummer. Dat is OK, maar gebeurt ook voor jaren terug en vooruit. In de routine was de programmeur vergeten het jaartal te controleren.

Daarnaast viel mij op dat na wat reorganisaties van pagina’s in Google een aantal foutenpagina’s geindexeerd waren. Dit blijkt het gevolg te zijn van de programma opbouw waarbij bij een niet te vinden pagina niet een 404 error wordt gegenereerd, maar een algemeen scherm met de foutmelding. Google denkt dat dat een normale pagina en stopt die vervolgens in zijn index. Dat kan problemen opleveren omdat er op den duur vele van dergelijke pagina’s komen en je zakt in de ranglijst van deze zoekmachine wanneer je veel gedupliceerde pagina’s op je website hebt. Daarom heb ik nu een routine toegevoegd waardoor in de header van dergelijke foutenpagina’s een “robots” meta tag wordt opgenomen om de pagina niet te indexeren. Snel en doeltreffend.

Bovenstaande twee wijzigingen zijn zo universeel toepasbaar dat ik ze misschien wel naar de ontwikkelaars op ga sturen.

Daarnaast heb ik een knop in de artikeleditor toegevoegd om heel snel een fotogalerij te maken. Naam van het bestand invoeren, een beschrijving en naar welke pagina moet worden toegelinkt en voila, er is weer een duimnagel op de pagina geboren. Geen kans op tikfouten, het vergeten van classes en dergelijke.

Bijna twee jaar is ze nu al weer in Jabagly en al meer dan een jaar wil ze graag terug naar Rostov in Rusland. Over een week is het zover; dan gaat Elmira’s grootmoeder terug naar haar geboortestad 3000 kilometer verderop.

Elmira’s tante is vandaag per trein overgekomen uit Rusland en als ze volgende week teruggaat zal ze haar moeder ook mee terugnemen. Dit zal heel wat gevolgen hebben in het gezin in Jabagly. Aan de ene kant werd iedereen stapelgek van deze hyperactieve licht dementerende kranige 76 jarige, maar aan de andere kant verzette ze wel veel werk. ’s Ochtend beginnen met thee zetten, vervolgens opruimen, afwassen, was op de waslijn en er weer vanaf bij een regenbui, eigenlijk alle klusjes die in het normale dagelijkse huishouden voorkomen.

Ik heb vandaag even kort met Elmira’s tante door de telefoon gesproken en dat ging wonderwel. “Echte” Russen articuleren veel beter dan Kazachen die Russisch spreken, dus na bijna een jaar tussen Kazachen gezeten te hebben die alle woorden half opeten is het verstaan van normaal Russisch bijna een eitje. Bijna, want ik ken uiteraard nog lang alle woorden en verbuigingen niet.

Na het nieuws dat www.schoolbank.nl voor al zijn diensten geld gaat vragen aan de ingeschrevenen heb ik direct mijn lidmaatschap beëindigd. Heel enthousiast begonnen zo’n jaar geleden met o.a. het uploaden van zeven klassenfoto’s en het bij elkaar zoeken van de namen van praktisch alle leerlingen erop blijkt het nut op de lange termijn nihil. De programmatuur die op de site wordt gebruikt blijkt niet goed in staat mensen op de klassenfoto’s te koppelen aan mensen die zich ingeschreven hebben, zelfs niet als ze exact dezelfde naam hebben ingegeven. Alleen als tijdens het aanmaken van een foto de mensen al in de database zitten wordt een link gelegd, maar zoals in mijn geval waarbij ik één van de eerste gebruikers van het systeem was en dus de meeste mensen zich pas na het plaatsen van de foto hebben aangemeld blijkt het systeem geen kruisverbanden meer te kunnen ontdekken.

Bovendien heeft zo’n 90% van de ingeschrevenen alleen zijn naam vermeld bij een school en dat is het dan. Geen levensverhaal, fotootje hoe het nu gaat of wat dan ook. Wanneer je iemand zoekt kun je net zo goed Google gebruiken. Grote kans dat in de acht miljard pagina’s die zij hebben opgeslagen informatie over de verloren klasgenoot te vinden is, en dat binnen een fractie van een seconde en zonder maandelijkse of jaarlijkse bijdrage. Je moet volgens mij wel een erg groot rund zijn wil je zonder schoolbank.nl niet in staat zijn “Lammert Bies” op het internet te vinden…

Op zo’n 750 ingeschrevenen voor de RSG Ooststellingwerf waren 30 klassenfoto’s beschikbaar waarvan 4 door mij geplaatst. En nog willen ze geld van mij hebben om met andere gebruikers in contact te komen of zelfs maar hun levensverhaal te lezen?

Nou nee. De klassenfoto’s zijn verwijderd en zullen binnenkort op deze weblog verschijnen. Gratis, en voor iedereen zichtbaar. En dat zelfde geldt voor mijn levensverhaal. Internet is er voor bedoeld om de wereld opener te maken, niet om hem af te grendelen.

Dat het schoolbank.nl alleen op het geld te doen is blijkt wel uit de veel te kleine server waarop alles wordt gehost. Om zeven foto’s te verwijderen ben ik meer dan een half uur bezig geweest en kwamen er vele meldingen dat het systeem te druk bezet was. Hoezo te druk, om half twee ’s nachts op een door de weekse dag? En na zo’n foutmelding is in 50% van de gevallen het keuzemenu in de linkerbalk weg en staat daar een levensgrote advertentie waarop je wel haast móét drukken. Nou ik dus niet. En hoe amateuristisch het in elkaar zit blijkt wel als ik eindelijk na veel zwoegen mezelf heb opgeheven en vervolgens twéé bevestigings e-mailtjes krijg dat ik niet meer in het systeem ingeschreven ben.

Schoolbank.nl is verleden tijd, net als de schoolbanken zelf trouwens.

Lammert

Het is wat werk geweest, maar alle fotogalerijen op de weblog hebben nu een eenduidige layout en bij elke foto is een tekstje geplaatst. Dit kan zo wel een paar jaar blijven staan lijkt mij. Nu komt nog het grote werk, namelijk het samenstellen van een fotogalerij van ons huwelijk in 2003. Foto’s zijn er genoeg, maar daar moet eerst wel een logische keuze uit gemaakt worden en ze staan op allerlei verschillende CD’s en formaten.

Vandaag belde Elmira dat ze naar Shymkent was geweest en daar onder andere een echo had laten maken. Onze Knufsik—samenvoeging van het Nederlandse knuffel en het Russische knopsik—lag mooi op schema, volgens de deskundigen nu 22 weken. Helaas geen foto. Van het enige echoapparaat in Shymkent met een afdruk mogelijkheid was die functionaliteit kapot gegaan, dus we moeten waarschijnlijk wachten tot rond mei, als Knufsik voor het eerst het buitenlicht aanschouwt.

We weten inmiddels ook met aardige zekerheid of het een jongetje of meisje wordt, maar dat blijft nog even onder ons… En eigenlijk maakt dat ook niet zoveel uit.

De devaluatie van de dollar ten opzichte van de euro is ook in Kazachstan niet ongemerkt gebleven. Tot voor circa anderhalf jaar geleden was de dollar onlosmakelijk met de lokale munteenheid tenge verbonden via de wisselkoers 1:150. Eén dollar leverde 150 tenge op, ongeacht de schommelingen op de internationale valuta markt.

De zwakte van de Amerikaanse munt ten opzichte van de Europeese zorgde ervoor dat de koppeling met de tenge uiteindelijk niet meer in stand gehouden kon worden en er ontstond een nieuw fenomeen, de tenge hield de middenkoers aan van de dollar en de euro met een gemiddelde omwisselkoers van nog steeds 1:150. Dus bij een dollarkoers van 135 tenge leverde een euro 165 tenge op.

Ook deze koppeling heeft echter sinds kort geen stand meer kunnen houden. Elmira vertelde dat de laatste koersdaling van de dollar op de internationale markten er voor had gezorgd dat voor een dollar nu nog maar 120 tenge’s aangeschaft konden worden tegen een euro koers van 170 tenge. Het verzoek was dan ook alle eventuele overboekingen van geld en boekingen van toeristen uitsluitend nog in euro’s te doen.

Het is verontrustend te constateren dat een voormalige republiek van de Sovjet Unie een munt heeft die sterker is dan de Amerikaanse dollar, en in staat is om ten opzichte van de dollar in anderhalf jaar tijd een koerswinst van 20% te boeken. Ideeën die bij mensen leven dat de huidige dollar-euro verhouding uitsluitend komt door een sterke euro wil ik hiermee dan ook ontkrachten. Als dat zo zou zijn zou de koers van de euro ten opzichte van de tenge omhoog gegaan zijn, bij stabiel blijven van de dollarkoers. Zeker ook, omdat Kazachstan een olie-exporterend land is waarvan de staatseconomie zijn inkomsten op dit moment voor 30% uit de olieindustrie haalt. Al die olie wordt betaald in dollars dus met een lage dollar ten opzichte van de tenge snijdt de Kazachstaanse overheid zich rechtstreeks in de vingers, tenzij een dergelijke lage dollarkoers noodzakelijk is vanwege internationale koersverhoudingen.

Het is dan ook mijn overtuiging dat de huidige val van de dollar niet het gevolg is van een externe factoren zoals een in de euro verenigd monetair Europa, maar veeleer van een intern probleem in de Amerikaanse economie waardoor de intrinsieke waarde van de dollar structureel omlaag gegaan is.

Met de dollar is nu ook de Russische roebel in vrije val gegaan. Ik wist niet beter of een roebel had ten opzichte van de tenge een wisselkoers van 1:4,8. Deze koers is nu in één maand tijd teruggezakt naar 1:3,8. Dit is overigens minder ongunstig voor de Kazachstaanse economie dan de lage dollarkoers. Sinds 1 januari vorig jaar hebben Rusland, Wit Rusland, Oekraïne en Kazachstan een verdrag gesloten voor vrij verkeer van goederen en personen, vergelijkbaar met de situatie in de Eurpeese Unie. Daardoor hebben Kazachstanen gemakkelijk toegang tot producten uit de Russische markt en zijn importheffingen en procedures opgeheven of in ieder geval vereenvoudigd. De koersdaling van de roebel heeft tot gevolg dat de Kazachstanen met hetzelfde geld meer spullen in Rusland kunnen aanschaffen, wat de welvaart versneld doet toenemen. De Russen zitten uiteraard met het tegenovergestelde effect dat producten uit Kazachstan duurder worden, maar dat is procentueel gezien een kleiner effect gezien de grootte van de economieën en aantal inwoners van beide landen.

Na jarenlang een slaperig bestaan te hebben geleid ben ik mijn technische website weer aan het oppoetsen. De verouderde menuknoppen hebben inmiddels het veld geruimd voor een strakke zwarte menubalk en snelkoppelingen en ook aan de inhoud is het nodige veranderd.

Vandaag heb ik een pagina toegevoegd voor het on-line uitvoeren van CRC cyclic redundancy check berekeningen. Dit zijn waarschijnlijk de veelvuldigst uitgevoerde berekeningen van de moderne tijd, zonder dat mensen er erg in hebben. Elk pakketje informatie dat over het internet wordt verstuurd heeft een CRC waarde waarmee gecontroleerd wordt of het pakketje wel goed aangekomen is. Ook elk datablok op elke harde schijf heeft er één. Bij elke lees- en schrijfactie wordt die waarde gecontroleerd.

Vandaar dat nu een pagina beschikbaar is waarin in zo eenvoudige mogelijke taal—voor zover mogelijk—wordt uitgelegd hoe het werkt, en waarom het in deze gevallen juist zo goed werkt. Bovendien kan de werking van het algoritme ter plekke uitgeprobeerd worden.

Gisteren heeft Elmira de eerste biggetjes verkocht van de nieuwe aanwas. Na meer dan een jaar zeugen houden beginnen we een vaste klantenkring te krijgen. De mensen die nu 12 biggen hebben gekocht kopen gemiddeld elke drie maanden een paar en ze wilden volgende maand nog eens 10 extra. Onze biggen zijn in de omgeving gewild, waarschijnlijk omdat we proberen om het bloed in onze varkenslijn divers te houden en inteelt te voorkomen wat met veel varkens in de omgeving een probleem is. Bovendien hebben we nu een redelijk constante stroom van nieuwe biggen dus we hoeven niet vaak néé te verkopen.

De prijs die we voor de biggen gekregen hebben is behoorlijk hoog. Voor vier weken oude biggen wordt op dit moment 2200 Tenge betaald voor vrouwelijke exemplaren en 2500 Tenge voor mannelijke. Dat komt neer op gemiddeld zo’n € 13,50 per stuk. Ik heb geen idee wat biggen in Nederland kosten maar voor Kazachstaanse begrippen is het behoorlijk. Met een beetje worp heb je meer dan € 100,= waar normaal minimaal een maand voor gewerkt moet worden en vaak zelfs langer. De kosten voor het voer en verzorging van de zeugen gaan er natuurlijk wel af, maar wanneer je voer vroeg genoeg in het seizoen inkoopt valt de prijs nog wel mee.

Veel mensen kopen het voer voor hun dieren pas in de winter in kleine beetjes in als de voorraad op raakt en de prijzen schieten dan veelal een factor twee of drie omhoog. Maar in een vroeg stadium veel inkopen kan niet elke Kazach zich permiteren, en de silohouders profiteren daarvan.

Moderne vormen van communicatie zoals internet maken de wereld steeds kleiner.

Veel mensen die voor de eerste keer horen dat ik getrouwd ben met een Aziatische vrouw en dat we daar gaan wonen en niet in Nederland vragen me of dat niet heel ver weg is. Maar ver is een relatief begrip. Toen mensen vroeger naar Canada of Australië emigreerden betekende dat vaak een keuze voor het leven. Contacten met familie en vrienden verbroken of alleen nog maar mogelijk via trage post of peperdure telefoonverbindingen. Ik herinner me dat ik toen ik jong was wel eens in het telefoonboek bladerde en vol ontzag de kosten voor internationaal telefoneren zag. Australië lag twintig jaar geleden rond de 10 gulden per minuut.

Als mensen vragen of het niet ver is geef ik meestal het antwoord dat de aarde rond is en dat waar je je ook bevindt het verste punt nooit meer dan 20.000 kilometer verwijderd is. Er is geen middelpunt, noch in Nederland, noch in Kazachstan. En nu sinds enkele jaren moderne communicatietechnieken hun intrede hebben gedaan zijn er ook geen afstanden meer.

Toen ik in 1997 mijn website begon had ik daar een pagina op staan waarin ik mijn allereerste ervaringen met internet uitlegde, onder andere met onderlinge internationale server verbindingen van 9.600 bits per seconde binnen Europa (Ik spreek nu over de periode 1989-1992 toen nog praktisch niemand wist wat internet was). In de huidige tijd van gigabit netwerken is dit getal bijna onvoorstelbaar maar tot voor enkele jaren geleden niet ongewoon. Pas toen tijdens de internet hype heel veel glasvezels in de grond en zeebodem zijn gestopt om aan de toenemende vraag van datatransmissie te kunnen voldoen kwamen ook de verre punten van de aardbol binnen bereik.

De kabelexploitanten realiseerden zich tijdens de internet hype niet (of wilden dat niet), dat ook moderne communicatie technologie onderhevig is aan de wetten van vraag en aanbod. De gigantische toename in beschikbare capaciteit bracht een direct zakken van de communicatietarieven met zich mee t.g.v. een moordende concurrentie. Eén van de slachtoffers hierin was het bedrijf KPN Qwest, dat zich puur had toegelegd op het beheren van deze grote transmissienetwerken.

Het is zonder meer waar dat de internet hype slachtoffers gekost heeft, niet in het minst bij de kleine belegger die zijn hoop had gevestigd op de steeds stijgende beurskoersen van hiermee geassocieerde ondernemingen. Maar we moeten nu niet klagen dat met het knappen van deze bubbel veel dingen verloren zijn gegaan. Veel geld dat indertijd in deze markt is gestopt is uiteindelijk niet in rook opgegaan en is geïnvesteerd in netwerktechnologie die nu nog grotendeels ongebruikt in de grond of op de zeebodem ligt. Bedrijven die de hype hebben overleefd gaan nu langzaam deze technologie inzetten voor het nut van het algemeen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan KPN die eerst ADSL over geheel Nederland heeft uitgerold en het komende jaar hetzelfde wil doen met digitale televisie. Dergelijke projecten waren nooit mogelijk geweest in een “conventioneel economisch model” waarin de baten tegen de kosten moeten opwegen. De (mis-)investeringen uit het verleden bieden nu de mogelijkheid om dergelijke grote projecten zonder veel extra kosten uit te voeren en daar proviteert uiteindelijk elke eindgebruiker van.

Het overschot aan communicatielijnen over de wereld heeft meer positieve gevolgen. Ondanks dat mijn vrouw op een verre plek op de wereld woont is het mogelijk om met € 0,15 per minuut vanuit Nederland met haar te bellen. Een bedrag dat in geen verhouding staat tot de kosten zo’n 20 jaar geleden en wat alleen het gevolg is van overinvesteringen tijdens de internet hype. Ook internet toegang is in geheel Kazachstan aanwezig en ondanks de grote afstanden doet men ook hier pogingen om internet via ADSL en andere moderne technologieën zoals satellietverbindingen van de grond te krijgen. Het zal niet lang duren of Kazachstan is net zo dicht bij internet als wij in Nederland.

Maar hoe dichtbij is de wereld nu? Vroeger was internet—en daarmee externe informatie—gevoelsmatig ver weg. Je moest met je modem een telefoonnummer bellen en inloggen. Dit kostte al gauw 40 seconden. Daarna zoeken naar de juiste informatie en dat moest snel, want elke minuut kostte geld. Niet alleen voor de telefoonlijn moest betaald worden maar de meeste internet aanbieders hadden ook een prijssysteem op basis van het aantal uren on-line per maand. Pagina’s die een minuut of langer deden om in te laden waren vrij gewoon. Er was zo’n vijf jaar geleden de regel dat als een website binnen 15 seconden zou inladen dat hij dan “snel genoeg” was. Naarmate een website verder weg lag ging het laden langzamer. Heel logisch was toen de gedachte. Dus praktisch gezien was informatie slechts mondjesmaat voorhanden, wilde je de kosten tenminste niet te hoog laten oplopen.

Die tijden zijn veranderd. De meeste mensen die deze pagina lezen zullen hem waarschijnlijk sneller op het scherm hebben gekregen dan binnen 15 seconden. Maar realiseren zij zich wel waar deze pagina vandaan komt? Alle tekst die nu gelezen wordt, en alle foto’s zijn opgeslagen op een server in Arizona in de Verenigde Staten. Toch voelt het dichtbij, omdat de inhoud dichtbij voelt. De fysieke afstanden die de gegevens over de kabel afleggen spelen geen rol meer in het bepalen van de gevoelsafstand tot een onderwerp. Niemand zal nu plotseling stoppen met lezen van dit artikel omdat hij zich realiseert dat het een “ver van mijn bed” verhaal is. De afstand wordt niet primair bepaald door het aantal kilometers, maar door het gevoel, de betrokkenheid van een onderwerp. En dat overbrugt heel gemakkelijk internationale grenzen.

Ook de website van Wild Natures staat in de VS op een webserver. Het was tien jaar geleden nog ondenkbaar dat een reclameuiting voor vakanties in een republiek van de voormalige Sovjet Unie, specifiek gericht op een Nederlands publiek uitgevoerd zou worden vanaf een computer in de VS. Toch is het nu de praktijk en het integreert prima in onze huidige belevingswereld. De meesten zullen zich er zelfs niet eens van bewust zijn. De wereld wordt steeds kleiner en heeft geen middelpunt meer.

Tot slot nog een kleine uitleg waarom ik gekozen heb voor een server in de VS en niet in Nederland. Tot recentelijk heb ik mijn sites volledig gehost in Nederland bij internet provider xs4all; een internet provider voortgekomen uit een hackers groep. Zij hadden in 1999 toen ik deze keuze maakte meer kennis en betere technologie in huis dan andere providers en konden zich daarmee profileren in de markt. Op dit moment is internet echter een massaproduct geworden. Elke aanbieder levert vergelijkbare producten en onderlinge kwaliteit of kennis is veel minder een keuzecriterium. Wel heeft xs4all—en met haar praktisch alle internet aanbieders—verzuimd de winst die ze hebben behaald door snellere technologieën en goedkopere hardware terug te berekenen aan de klant in de vorm van prijsverlagingen of extra faciliteiten. Deze voordelen zijn wel in de VS in de tarieven doorberekend waardoor het daar mogelijk is een website te plaatsen met meer mogelijkheden voor slechts 10% van de prijs in Nederland.

Lammert

Tijdens mijn voorgaande verblijven in Kazachstan heb ik steeds familie en bekenden op de hoogte gehouden per e-mail. Deze heb ik nu—voor zover ze nu nog relevant zijn—naar mijn weblog overgehaald zodat ze ook voor anderen beschikbaar zijn. De datums van de berichten is ingesteld op de originele datum van de e-mails, dus het moet met behulp van de kalender in de menubalk gemakkelijk zijn om deze berichten te vinden.

In Kazachstan worden drukke voorbereidingen getroffen voor de ontvangst van ver bezoek. Elmira’s tante komt twee weken over uit Rostov, een havenstad aan de Zwarte Zee. Onze bedden zijn nu tijdelijk in het kantoor geplaatst zodat er in onze slaapkamer voldoende ruimte is. Elmira heeft sinds ze drie jaar in Rostov gestudeerd heeft haar tante niet meer gezien en kijkt er dan ook erg naar uit. Jammer dat ik daar niet bij kan zijn, maar leveringen van hardware voor mijn projecten vlotten hier niet al te erg, dus ik zal nog een aantal weken aan Nederland gekluisterd zijn.

Het zal nog een heel feest worden om baboeshka (oma) rustig te houden. Zij is zo’n twee jaar geleden uit Rostov naar Jabagly overgekomen omdat ze in de grote stad niet meer te hanteren was. Ze heeft daar meermalen ’s nachts op het treinstation geslapen omdat ze de weg naar huis kwijt was. Al meer dan een jaar wil ze terug naar Rostov en nu haar dochter twee weken op visite komt kan dat wel eens een groot probleem worden. Elmira zal mij in de komende weken vast wel op de hoogte houden.

Een drukke dag vandaag. De weblog bij xs4all voldoet op veel punten niet. Ze noemen het een experimentele dienst, maar dat is nog zwakjes uitgedrukt. Ik heb al zeker 15 problemen gevonden en gemeld aan de contactpersoon aldaar maar die lijkt er ook weinig aan te doen. Eén keer kwam er zelfs een servermelding dat er te weinig geheugen op de server over was. Het predikaat quality provider kunnen ze langzamerhand wel schrappen geloof ik.

Omdat ik—in Amerika—toch over veel webruimte beschik heb ik daarom maar besloten daar zelf weblog software op te installeren en alle posts tot nu toe hierheen over te hevelen. Zo heb ik tenminste zelf controle over hoe de zaken ingericht worden. Tot nu toe heb ik met de weblog software WordPress nog geen enkel probleem gehad, dit in tegenstelling tot de .Text software van xs4all. Het vertalen naar het Nederlands was een fluitje van een cent, iets wat bij de .Text schier onmogelijk bleek. Veel meer controle over de layout, kortom alleen maar verbeteringen. Alleen wel even werk om het netjes in te richten.

Nog een paar dagen proefdraaien en dan gaat de weblog live; worden vrienden en kennissen op de hoogte gesteld van het bestaan ervan, want tot nu toe is het bezoek beperkt tot een toevallige voorbijganger.

Ik denk dat ik op dit moment tot een minderheid in Nederland behoor, maar ik heb geen geld op 555 gestort t.b.v de ramp in Zuidoost Azië en ik ben ook niet van plan dat te doen. Niet uit zuinigheid of ongeinteresseerdheid, maar omdat ik denk dat dat niet de juiste wijze is om de mensen daar uiteindelijk te helpen. Niet voor niets heeft Artsen zonder Grenzen ook al het signaal gegeven dat er misschien al wel voldoende geld is ingezameld voor de noodhulp.

Tien jaar geleden ben ik in Indonesie geweest op het eiland Flores. Dat was niet lang na een aardbeving met tsunami bij de badplaats Maumere op 12 december 1992. De gevolgen waren toen in absolute zin veel kleiner wat betreft de directe schade (zo’n 2500 doden waarvan 1490 in Maumere zelf en de halve stad verwoest), maar wat er toen op Flores gebeurde is een voorbeeld van de nabije toekomst van de nu getroffen gebieden.

Maumere was een toeristische trekpleister met mooie koraalriffen voor de kust. Voor duikers was het één van de toplocaties van Indonesie. Een geliefd oord voor toeristen maar ook een voedingsbodem voor allerhande zeeleven, vissen etc. Na de zeebeving is praktisch het volledige koraalrif met een dikke laag zand overdekt waardoor een groot deel van het zeeleven tot zijn einde kwam en de toeristen wegbleven. Niet alleen de mensen in de toeristenindustrie waren getroffen, ook de vissers zagen hun broodwinning voor jaren geminimaliseerd worden. Nu na meer dan 10 jaar begint het rif weer langzaam te leven en komen er weer toeristen naar deze bestemming.

Tot nu toe concentreert iedereen zich bij de nieuwe aardbeving op de zichtbare schade, maar vergeten wordt dat de deskundigen op televisie luchtigjes vertelden dat de golf in de diepere delen van de oceaan met snelheden van 900 km per uur kon voortrazen, bij de kust afnemend tot zo’n 100 km per uur. Je mag niet verwachten dat er langs de kuststrook van de getroffen gebieden onder de waterspiegel nog veel van het originele zeeleven onaangetast is gebleven wanneer een dergelijke hydraulische schokgolf langs komt razen.

Lang nadat de beelden van Zuidoost Azië van onze televisie zijn verdwenen zullen de mensen daar blijven tobben met de verwoeste kuststrook, ook nadat alle huizen, scholen en andere zichtbare zaken met buitenlands geld weer netjes zijn opgebouwd. De werkelijke schade zit onder de waterspiegel, ver uit het zicht van de camera. Geen toeristen geen vis, kortom, geen enkel redelijk middel van bestaan. Een situatie die een aantal jaren zo zal blijven. Als de voedselhulp programma’s van de VN zijn opgedroogd en Artsen zonder Grenzen weer op een nieuwe missie is in een ander getroffen gebied zullen de mensen zich daar vertwijfeld afvragen: “Wat nu?”

Giro 555 is tegen die tijd gesloten, als de bevolking het daar het meest nodig gaat hebben. Dan wordt het tijd dat wij ons in gaan zetten om daar te helpen, maar nu, nee nu nog niet. De problemen van de noodhulp zijn niet financieel maar logistiek. En daar zal een bijdrage nu op 555 weinig aan verbeteren.

Lammert

De val van het communisme in de voormallige Sovjet Unie wordt door de meeste mensen in het Westen als iets positiefs gezien. Maar weinigen zullen ooit de mensen in de Sovjet Unie zelf gevraagd hebben. Nu ik zo’n anderhalf jaar getrouwd ben met een Kazachstaanse en al een behoorlijke tijd op het platteland aldaar gewoond heb wordt wel duidelijk dat de omwisseling van politiek systeem voor de bevolking niet altijd een vooruitgang is geweest. En denk niet dat het komt omdat Kazachstan een armoedig land is. Het heeft een structurele economische groei van 10% per jaar, vangt per hoofd van de bevolking het meeste geld uit buitenlandse investeringen van alle GOS landen, de munteenheid Tenge is de sterkste in de regio en Kazachstan heeft in de bodem totaal 60% van alle bodemschatten van de Sovjet Unie zitten zoals olie, goud en uranium. Tel daarbij dat door het space shuttle ongeluk alle Amerikaanse en Russische ruimtevluchten vanaf de lanceerbasis Baykonur in dit land worden ondernomen, kunnen we eerder spreken van een potentieel Saudie Arabie, dan van een ontwikkelingsland.

Toch is er met name op sociaal gebied grote achteruitgang geweest sinds de onafhankelijkheid in 1991. Het kapitalistische credo “Wie niet werkt zal ook niet eten” is voor veel van de mensen hier eenvoudig nog te hoog gegrepen. Wanneer je in de Sovjet tijd geen werk had kwam de politie je van huis ophalen om samen werk in de omgeving te zoeken. Telefoon was gratis, in Jabagly was een centraal badhuis, twee kindercreches, een school en een kippenslachterij die werk bood aan 1400 mensen.

Alleen de school is nog over. Het aantal telefoonaansluitingen is geslonken van 400 naar minder dan 100 en na het faillisement van de kippenslachterij in 1999 werd op de bevolking van 2500 mensen een werkloosheid geteld van 80%. Hierna is een grote trek van mensen naar de grote steden gekomen, waar echter ook niet iedereen op de nieuwe meeeters zat te wachten. Gelukkig is er de laatste jaren een verbetering merkbaar doordat een aantal mensen als forens werk heeft kunnen vinden in Baykonur en in Atyrau in de olieindustrie. Maar dat betekent wel één of twee maanden van huis en dan slechts enkele weken weer thuis.

Wat er van het centrale badhuis en de kindercreches over is valt op beide foto’s te zien. Het badhuis is ontmanteld en is opgekocht als opslagplaats voor tarwe. De kindercreche is volledig met de grond gelijk gemaakt en tot en met de fundering uit de grond gehaald. Alle bouwmaterialen zijn verkocht of ’s nachts weggeroofd om dienst te doen op andere plekken. Veel vrouwen kunnen niet meer werken omdat ze op de kinderen moeten passen die ze vroeger in de creche konden achterlaten, waardoor het inkomen van veel gezinnen maar moeizaam omhoog gaat.

Lammert

Het idee, dat Elmira met haar nieuwe paspoort klaar zou zijn is inmiddels wel valse hoop gebleken. In Nederland wordt na een huwelijk meestal niet erg moeilijk gedaan over de meisjesnaam. Die wordt in het paspoort vermeld en blijft officieel te gebruiken. Zo niet in Kazachstan. Na het huwelijk vervalt de meisjesnaam helemaal. Dat betekent dat ze nu met haar nieuwe paspoort in de hand langs een hele rij instanties moet om zich opnieuw te laten inschrijven. Om er maar een paar te noemen.

• De burgerlijke stand om zich opnieuw in te laten schrijven als inwoonster. Hier is ze nu al twee weken mee bezig, hopelijk is de inschrijving volgende week dinsdag rond.
• Het rijbewijs moet vernieuwd, ondanks dat het nog maar een jaar oud is. En dit kan niet op gemeentelijk niveau, maar moet bij het centrale provinciale kantoor van de verkeerspolitie in Bellawodda, ongeveer 100 kilometer verderop.
• De bankrekening moet gewijzigd. Met een beetje pech betekent dit zelfs het opheffen van de oude rekening en openen van een nieuwe.

En ik zal er vast wel een paar vergeten zijn. Het was misschien toch handiger geweest om bij het huwelijk onze eigen achternamen te behouden, maar wisten wij veel? Verblind door de liefde zal het wel geweest zijn.

Voor de vrolijke noot heb ik wel een aantal foto’s aan de weblog galerij toegevoegd. Ik weet niet of iemand mijn tweelingbroer herkent? Hoop van niet eigenlijk…