Ik denk dat ik op dit moment tot een minderheid in Nederland behoor, maar ik heb geen geld op 555 gestort t.b.v de ramp in Zuidoost Azië en ik ben ook niet van plan dat te doen. Niet uit zuinigheid of ongeinteresseerdheid, maar omdat ik denk dat dat niet de juiste wijze is om de mensen daar uiteindelijk te helpen. Niet voor niets heeft Artsen zonder Grenzen ook al het signaal gegeven dat er misschien al wel voldoende geld is ingezameld voor de noodhulp.
Tien jaar geleden ben ik in Indonesie geweest op het eiland Flores. Dat was niet lang na een aardbeving met tsunami bij de badplaats Maumere op 12 december 1992. De gevolgen waren toen in absolute zin veel kleiner wat betreft de directe schade (zo’n 2500 doden waarvan 1490 in Maumere zelf en de halve stad verwoest), maar wat er toen op Flores gebeurde is een voorbeeld van de nabije toekomst van de nu getroffen gebieden.
Maumere was een toeristische trekpleister met mooie koraalriffen voor de kust. Voor duikers was het één van de toplocaties van Indonesie. Een geliefd oord voor toeristen maar ook een voedingsbodem voor allerhande zeeleven, vissen etc. Na de zeebeving is praktisch het volledige koraalrif met een dikke laag zand overdekt waardoor een groot deel van het zeeleven tot zijn einde kwam en de toeristen wegbleven. Niet alleen de mensen in de toeristenindustrie waren getroffen, ook de vissers zagen hun broodwinning voor jaren geminimaliseerd worden. Nu na meer dan 10 jaar begint het rif weer langzaam te leven en komen er weer toeristen naar deze bestemming.
Tot nu toe concentreert iedereen zich bij de nieuwe aardbeving op de zichtbare schade, maar vergeten wordt dat de deskundigen op televisie luchtigjes vertelden dat de golf in de diepere delen van de oceaan met snelheden van 900 km per uur kon voortrazen, bij de kust afnemend tot zo’n 100 km per uur. Je mag niet verwachten dat er langs de kuststrook van de getroffen gebieden onder de waterspiegel nog veel van het originele zeeleven onaangetast is gebleven wanneer een dergelijke hydraulische schokgolf langs komt razen.
Lang nadat de beelden van Zuidoost Azië van onze televisie zijn verdwenen zullen de mensen daar blijven tobben met de verwoeste kuststrook, ook nadat alle huizen, scholen en andere zichtbare zaken met buitenlands geld weer netjes zijn opgebouwd. De werkelijke schade zit onder de waterspiegel, ver uit het zicht van de camera. Geen toeristen geen vis, kortom, geen enkel redelijk middel van bestaan. Een situatie die een aantal jaren zo zal blijven. Als de voedselhulp programma’s van de VN zijn opgedroogd en Artsen zonder Grenzen weer op een nieuwe missie is in een ander getroffen gebied zullen de mensen zich daar vertwijfeld afvragen: “Wat nu?”
Giro 555 is tegen die tijd gesloten, als de bevolking het daar het meest nodig gaat hebben. Dan wordt het tijd dat wij ons in gaan zetten om daar te helpen, maar nu, nee nu nog niet. De problemen van de noodhulp zijn niet financieel maar logistiek. En daar zal een bijdrage nu op 555 weinig aan verbeteren.
Lammert
De val van het communisme in de voormallige Sovjet Unie wordt door de meeste mensen in het Westen als iets positiefs gezien. Maar weinigen zullen ooit de mensen in de Sovjet Unie zelf gevraagd hebben. Nu ik zo’n anderhalf jaar getrouwd ben met een Kazachstaanse en al een behoorlijke tijd op het platteland aldaar gewoond heb wordt wel duidelijk dat de omwisseling van politiek systeem voor de bevolking niet altijd een vooruitgang is geweest. En denk niet dat het komt omdat Kazachstan een armoedig land is. Het heeft een structurele economische groei van 10% per jaar, vangt per hoofd van de bevolking het meeste geld uit buitenlandse investeringen van alle GOS landen, de munteenheid Tenge is de sterkste in de regio en Kazachstan heeft in de bodem totaal 60% van alle bodemschatten van de Sovjet Unie zitten zoals olie, goud en uranium. Tel daarbij dat door het space shuttle ongeluk alle Amerikaanse en Russische ruimtevluchten vanaf de lanceerbasis Baykonur in dit land worden ondernomen, kunnen we eerder spreken van een potentieel Saudie Arabie, dan van een ontwikkelingsland.
Toch is er met name op sociaal gebied grote achteruitgang geweest sinds de onafhankelijkheid in 1991. Het kapitalistische credo “Wie niet werkt zal ook niet eten” is voor veel van de mensen hier eenvoudig nog te hoog gegrepen. Wanneer je in de Sovjet tijd geen werk had kwam de politie je van huis ophalen om samen werk in de omgeving te zoeken. Telefoon was gratis, in Jabagly was een centraal badhuis, twee kindercreches, een school en een kippenslachterij die werk bood aan 1400 mensen.
Alleen de school is nog over. Het aantal telefoonaansluitingen is geslonken van 400 naar minder dan 100 en na het faillisement van de kippenslachterij in 1999 werd op de bevolking van 2500 mensen een werkloosheid geteld van 80%. Hierna is een grote trek van mensen naar de grote steden gekomen, waar echter ook niet iedereen op de nieuwe meeeters zat te wachten. Gelukkig is er de laatste jaren een verbetering merkbaar doordat een aantal mensen als forens werk heeft kunnen vinden in Baykonur en in Atyrau in de olieindustrie. Maar dat betekent wel één of twee maanden van huis en dan slechts enkele weken weer thuis.
Wat er van het centrale badhuis en de kindercreches over is valt op beide foto’s te zien. Het badhuis is ontmanteld en is opgekocht als opslagplaats voor tarwe. De kindercreche is volledig met de grond gelijk gemaakt en tot en met de fundering uit de grond gehaald. Alle bouwmaterialen zijn verkocht of ’s nachts weggeroofd om dienst te doen op andere plekken. Veel vrouwen kunnen niet meer werken omdat ze op de kinderen moeten passen die ze vroeger in de creche konden achterlaten, waardoor het inkomen van veel gezinnen maar moeizaam omhoog gaat.
Lammert
Het idee, dat Elmira met haar nieuwe paspoort klaar zou zijn is inmiddels wel valse hoop gebleken. In Nederland wordt na een huwelijk meestal niet erg moeilijk gedaan over de meisjesnaam. Die wordt in het paspoort vermeld en blijft officieel te gebruiken. Zo niet in Kazachstan. Na het huwelijk vervalt de meisjesnaam helemaal. Dat betekent dat ze nu met haar nieuwe paspoort in de hand langs een hele rij instanties moet om zich opnieuw te laten inschrijven. Om er maar een paar te noemen.
- De burgerlijke stand om zich opnieuw in te laten schrijven als inwoonster. Hier is ze nu al twee weken mee bezig, hopelijk is de inschrijving volgende week dinsdag rond.
- Het rijbewijs moet vernieuwd, ondanks dat het nog maar een jaar oud is. En dit kan niet op gemeentelijk niveau, maar moet bij het centrale provinciale kantoor van de verkeerspolitie in Bellawodda, ongeveer 100 kilometer verderop.
- De bankrekening moet gewijzigd. Met een beetje pech betekent dit zelfs het opheffen van de oude rekening en openen van een nieuwe.
En ik zal er vast wel een paar vergeten zijn. Het was misschien toch handiger geweest om bij het huwelijk onze eigen achternamen te behouden, maar wisten wij veel? Verblind door de liefde zal het wel geweest zijn.
Voor de vrolijke noot heb ik wel een aantal foto’s aan de weblog galerij toegevoegd. Ik weet niet of iemand mijn tweelingbroer herkent? Hoop van niet eigenlijk…
