Lammert’s Weblog

Ik denk dat ik op dit moment tot een minderheid in Nederland behoor, maar ik heb geen geld op 555 gestort t.b.v de ramp in Zuidoost Azië en ik ben ook niet van plan dat te doen. Niet uit zuinigheid of ongeinteresseerdheid, maar omdat ik denk dat dat niet de juiste wijze is om de mensen daar uiteindelijk te helpen. Niet voor niets heeft Artsen zonder Grenzen ook al het signaal gegeven dat er misschien al wel voldoende geld is ingezameld voor de noodhulp.

Tien jaar geleden ben ik in Indonesie geweest op het eiland Flores. Dat was niet lang na een aardbeving met tsunami bij de badplaats Maumere op 12 december 1992. De gevolgen waren toen in absolute zin veel kleiner wat betreft de directe schade (zo’n 2500 doden waarvan 1490 in Maumere zelf en de halve stad verwoest), maar wat er toen op Flores gebeurde is een voorbeeld van de nabije toekomst van de nu getroffen gebieden.

Maumere was een toeristische trekpleister met mooie koraalriffen voor de kust. Voor duikers was het één van de toplocaties van Indonesie. Een geliefd oord voor toeristen maar ook een voedingsbodem voor allerhande zeeleven, vissen etc. Na de zeebeving is praktisch het volledige koraalrif met een dikke laag zand overdekt waardoor een groot deel van het zeeleven tot zijn einde kwam en de toeristen wegbleven. Niet alleen de mensen in de toeristenindustrie waren getroffen, ook de vissers zagen hun broodwinning voor jaren geminimaliseerd worden. Nu na meer dan 10 jaar begint het rif weer langzaam te leven en komen er weer toeristen naar deze bestemming.

Tot nu toe concentreert iedereen zich bij de nieuwe aardbeving op de zichtbare schade, maar vergeten wordt dat de deskundigen op televisie luchtigjes vertelden dat de golf in de diepere delen van de oceaan met snelheden van 900 km per uur kon voortrazen, bij de kust afnemend tot zo’n 100 km per uur. Je mag niet verwachten dat er langs de kuststrook van de getroffen gebieden onder de waterspiegel nog veel van het originele zeeleven onaangetast is gebleven wanneer een dergelijke hydraulische schokgolf langs komt razen.

Lang nadat de beelden van Zuidoost Azië van onze televisie zijn verdwenen zullen de mensen daar blijven tobben met de verwoeste kuststrook, ook nadat alle huizen, scholen en andere zichtbare zaken met buitenlands geld weer netjes zijn opgebouwd. De werkelijke schade zit onder de waterspiegel, ver uit het zicht van de camera. Geen toeristen geen vis, kortom, geen enkel redelijk middel van bestaan. Een situatie die een aantal jaren zo zal blijven. Als de voedselhulp programma’s van de VN zijn opgedroogd en Artsen zonder Grenzen weer op een nieuwe missie is in een ander getroffen gebied zullen de mensen zich daar vertwijfeld afvragen: “Wat nu?”

Giro 555 is tegen die tijd gesloten, als de bevolking het daar het meest nodig gaat hebben. Dan wordt het tijd dat wij ons in gaan zetten om daar te helpen, maar nu, nee nu nog niet. De problemen van de noodhulp zijn niet financieel maar logistiek. En daar zal een bijdrage nu op 555 weinig aan verbeteren.

Lammert