Ik hoor het Wim Sonneveld nog zeggen in zijn conference over opa. Maar ondanks dat ik mijzelf met 36 jaar op de teller nog piep jong vind, geldt die uitspraak nu ook al voor mij!
Mijn weblog ruimte begint langzaam een beetje te lijken zoals ik het wil hebben. De nogal steriele layout kan nog wel wat beter, maar dat is een kwestie van knutselen met wat stijlen en layouten, inhoudelijk heeft dat geen effect. Anders is het met het toevoegen van historische informatie. Eén van de nadelen die ik ondervond bij het werken met de .Text software zoals xs4all die gebruikt is, dat het niet mogelijk is om een datum van een artikel handmatig in te geven. Dat de systeemdatum standaard wordt genomen is prima en voor de meeste gevallen logisch, maar—zoals in mijn geval—bij het overplaatsen van oude bestanden is het hinderlijk wanneer je niet meer de chronologie kunt aan geven. Met de WordPress software waarop deze blog nu draait kan ik de datum handmatig instellen op elke gewenste waarde (…) beginnend vanaf 1 januari 1970.
En daar zit hem nu het probleem. De datum van 1 januari 1970 klinkt logisch. Voor mensen die het niet weten is het Unix besturingssysteem waarop Linux gebasseerd is in begin jaren zeventig ontstaan. Men had toen een interne tijdsbasis nodig voor de klok. Afgesproken werd om hiervoor het aantal seconden te gaan tellen dat sinds 1 januari 1970 verstreken was. Dat was in het verleden en het was niet waarschijnlijk dat de computerklok achteruit zou gaan draaien. Bovendien werd afgesproken om dit te gaan doen met een 32 bits brede teller die positieve en negatieve waarden zou mogen aannemen. Daarmee kunnen 2147483647 seconden vooruit worden geteld, ofwel zo’n 68 jaar in de toekomst. Ruim voldoende dacht men, Unix zou dan allang een vergeten besturingssysteem zijn. Dat laatste vermoed ik zelf echter van niet, we zijn al op de helft en in 2038 krijgen we dus m.i. een mega probleem à la millennium, want dan draait de klok van vele unix systemen terug naar de steentijd, maar dit terzijde.
Mijn grote probleem is nu, dat ik 27 januari 1968 geboren ben en de enkele foto’s van die tijd op de juiste datum in de weblog wil zetten. En dat wil dus nu niet. De database accepteert het wel, in SQL is het datum systeem namelijk wel goed geregeld, maar vervolgens wordt op het scherm toch 31 december 1969 gepresenteerd. Dus dat loopt helemaal in de soep. Ik ben gewoon te oud voor deze moderne computerwereld. Was ik maar na 1970 geboren…
Ik kan nu twee dingen gaan doen. Heel veel in de software gaan wijzigen tot het wel werkt, of gewoon accepteren dat dit de situatie is en die paar foto’s onder een andere datum op het systeem zetten. Ik denk dat ik voorlopig het laatste maar ga doen.
Economieën die lang in de verdrukking hebben gezeten kennen vaak een bijna ongekende groei zodra de belemmeringen voor die groei zijn verdwenen. Dit is een proces dat we in veel voormalige communistische landen zien. Na de “overname” van de Oost Duitsland door zijn bijna gelijknamige westerbuur zijn er grote hoeveelheden technologie in deze markt gestopt. Oude telefoonlijnen werden vervangen door de nieuwste digitale techniek. Bedrijven konden zelfs niet meer kiezen of ze bij een nieuwe telefoonlijn een analoge lijn of ISDN wilden hebben. ISDN werd verplicht.
Een dergelijke niet geleidelijke groei van technologie en met name infrastructuur in een land kost in eerste instantie veel geld, maar geeft een ongekende voorsprong op de oude economieën waar in het verleden veel geïnvesteerd is in ouderwetsere technologie. Een zelfde effect zien we nu ook in Kazachstan op het platte land optreden.
Vanwege de uitgestrektheid en lage bevolkingsdichtheid van het land zijn televisie en radio distributie altijd een moeizaam punt geweest in Kazachstan. In Jabagly zijn met moeite vier televisiezenders te ontvangen, maar radio is er in het geheel niet. Daardoor wordt in veel gezinnen de televisie als een radio gebruikt die de hele dag op de achtergrond aan staat. De behoefte aan andere informatiemedia is derhalve groot.
Een trend die daardoor circa een jaar geleden is ingezet is, dat iedereen die zich dat kan veroorloven een sputnik antenn oftwel een schotel in de tuin zet. De wereld wordt hiermee plotseling oneindig veel groter. Het Russische taalgebied strekt van Alaska in het oosten tot aan Polen in het westen en is daarmee geografisch gezien het grootste aaneengesloten taalgebied ter wereld. Dit taalgebied wordt bestreken met vele televisiezenders die—juist vanwege de lage bevolkingsdichtheid—heel effectief kunnen werken vanaf satellietzenders. Daardoor is het niet ongewoon dat je ’s ochtends naar het lokale nieuws in Wladiwostok zit te kijken, terwijl je ’s avonds het wereldnieuws krijgt van één van de Moskouse zenders.
De schotel heeft letterlijk de buitenwereld voor veel Kazachen geopend en zo kwam het voor, dat enkele dagen geleden Elmira mij door de telefoon vertelde dat er een berghelling in de VS was ingestort, vele uren voordat het nieuws hier op het journaal was te zien.
Kazachstan ligt voor dergelijke ontwikkelingen om twee redenen op een gunstige geografische positie. Allereerst zoals al vermeld de grote gevariëerdheid van zenders die in de Russische taal in deze regio actief zijn. Daarnaast zijn zij buurland van China en onderhouden daar veel handelscontacten mee. Prijzen van consumentenelektronica liggen daardoor veel lager dan in Nederland. Een digitale satellietontvanger inclusief schotel met een diameter van 1,80 meter—nodig om het zwakke signaal op te vangen dat immers over een heel groot gebied verspreid wordt—is daardoor te koop voor minder dan 100 euro.
Lammert
Net nog even op de weblog van Jan Marijnissen doorgebracht. Ze hebben voor dezelfde weblog software gekozen als ik, en ondanks de vele honderden berichten en naar mijn eigen schatting minimaal 20,000 commentaren loopt het qua snelheid nog vlekkeloos. Voor de komende tijd zit ik dus wel goed met mijn weblog. En computers nemen dusdanig snel in snelheid toe dat ik denk dat de techniek mij wel voor zal kunnen blijven.
Waar ik toch wel een beetje jaloers op ben is, dat er per pagina 10 artikelen worden getoond en dat je dan onder aan het scherm kunt klikken om naar de volgende 10 te bladeren. Dit lost prolemen met lange lijsten op. Op dit moment is mijn pagina met dagelijkse belevenissen eigenlijk al een beetje te lang en daar komt de komende tijd nog heel veel bij als ik mijn belofte waarmaak dat ik op (bijna) dagelijkse basis nieuwe berichten ga toevoegen. Omdat deze optie niet standaard lijkt te zijn (ik heb de paged parameter die bij Jan Marijnissen wordt gebruikt even geprobeerd bij mij maar hij werkt niet) zal ik zelf aan het hakken in de broncode moeten slaan. Maar dat is gelukkig niet erg moeilijk. Het programma is vrij doorzichtig en gestructureerd opgebouwd in kleine bestandjes. Dan is er wel andere software bagger in omloop. Het is bovendien een mooie oefening in programmeren in PHP. Een taal waarin ik binnen niet al te lange tijd ook het nodige voor een project moet gaan programmeren.
Vandaag heb ik weer de nodige aandacht besteed aan het uitbreiden van de weblog. Er is een fotogalerij bijgekomen met een aantal foto’s van onze bruiloft in 2003. Helaas zit de huwelijksvoltrekking er zelf nog niet bij, de foto’s daarvan staan op CD en die CD ligt in Kazachstan. Dat duurt nog een maandje voor ook die er tussen geplakt worden.
Net als de .Text software die xs4all gebruikt kent ook WordPress een aantal onhebbelijkheden. Het verschil is alleen dat ik van die laatste de broncodes bij de hand heb en daar gemakkelijk in kan gaan spitten en wijzigen. Dit heeft al het nodige opgeleverd.
De kalender toont de huidige datum als een vakje rond het dagnummer. Dat is OK, maar gebeurt ook voor jaren terug en vooruit. In de routine was de programmeur vergeten het jaartal te controleren.
Daarnaast viel mij op dat na wat reorganisaties van pagina’s in Google een aantal foutenpagina’s geindexeerd waren. Dit blijkt het gevolg te zijn van de programma opbouw waarbij bij een niet te vinden pagina niet een 404 error wordt gegenereerd, maar een algemeen scherm met de foutmelding. Google denkt dat dat een normale pagina en stopt die vervolgens in zijn index. Dat kan problemen opleveren omdat er op den duur vele van dergelijke pagina’s komen en je zakt in de ranglijst van deze zoekmachine wanneer je veel gedupliceerde pagina’s op je website hebt. Daarom heb ik nu een routine toegevoegd waardoor in de header van dergelijke foutenpagina’s een “robots” meta tag wordt opgenomen om de pagina niet te indexeren. Snel en doeltreffend.
Bovenstaande twee wijzigingen zijn zo universeel toepasbaar dat ik ze misschien wel naar de ontwikkelaars op ga sturen.
Daarnaast heb ik een knop in de artikeleditor toegevoegd om heel snel een fotogalerij te maken. Naam van het bestand invoeren, een beschrijving en naar welke pagina moet worden toegelinkt en voila, er is weer een duimnagel op de pagina geboren. Geen kans op tikfouten, het vergeten van classes en dergelijke.
Bijna twee jaar is ze nu al weer in Jabagly en al meer dan een jaar wil ze graag terug naar Rostov in Rusland. Over een week is het zover; dan gaat Elmira’s grootmoeder terug naar haar geboortestad 3000 kilometer verderop.
Elmira’s tante is vandaag per trein overgekomen uit Rusland en als ze volgende week teruggaat zal ze haar moeder ook mee terugnemen. Dit zal heel wat gevolgen hebben in het gezin in Jabagly. Aan de ene kant werd iedereen stapelgek van deze hyperactieve licht dementerende kranige 76 jarige, maar aan de andere kant verzette ze wel veel werk. ’s Ochtend beginnen met thee zetten, vervolgens opruimen, afwassen, was op de waslijn en er weer vanaf bij een regenbui, eigenlijk alle klusjes die in het normale dagelijkse huishouden voorkomen.
Ik heb vandaag even kort met Elmira’s tante door de telefoon gesproken en dat ging wonderwel. “Echte” Russen articuleren veel beter dan Kazachen die Russisch spreken, dus na bijna een jaar tussen Kazachen gezeten te hebben die alle woorden half opeten is het verstaan van normaal Russisch bijna een eitje. Bijna, want ik ken uiteraard nog lang alle woorden en verbuigingen niet.
