‘Lang leve de rechtstaat!’
“Lang leve de rechtstaat!” Nee het zijn niet mijn woorden, maar de woorden van Hirshi Ali tijdens een recente rechtszitting. Ik was wat verveeld aan het zappen langs de verschillende televisie- en radiokanalen die onze satellietontvanger te bieden heeft en plotseling hoorde ik een bekende klank. Was het Duits, nee. Nog eens goed luisteren, hé Nederlands! Het blijkt dat op één van de radiokanalen van de Russische satelliet waarop onze schotel staat gericht een Nederlandstalig programma wordt uitgezonden. Waarschijnlijk van de wereldomroep, maar ik heb nog geen echte aankondiging gehoord dus het zou ook nog een andere zender kunnen zijn.
En of ik er blij mee ben? Nou dat valt eerlijk gezegd wel mee. Een reportage over een rechtszaak aangespannen tegen Hirshi Ali, en een vraaggesprek over de recentelijke bezetting van het maagdenhuis door studenten die weer eens vinden dat ze te weinig krijgen en teveel moeten betalen. Dat waren nou juist de zaken waarom ik blij ben in Kazachstan te zitten. Af en toe niet van dat geneuzel van mensen die het veel te goed hebben en daardoor te tijd hebben om over allerlei futiliteiten te zaniken.
Want futiliteiten zijn het in mijn ogen. In Kazachstan hebben mensen wel andere zaken om zich druk over te maken. Neem nu bijvoorbeeld Elmira’s nichtje Laura. Ze is recentelijk bevallen van een kind. Haar schoonouders zijn arm en hebben al een behoorlijke kinderschare. Haar schoonmoeder heeft haar nu gevraagd om het kind op naam van haar schoonouders te zetten. Die komen daarmee in aanmerking voor vervroegd pensioen zodat er een extra inkomstenbron is.
Kijk, dat zijn nu levensvragen. De keuze tussen enerzijds armoe en een eigen kind, of een beetje meer rijkdom en geen eigen kind. Het is zeker een halve eeuw geleden dat mensen in Nederland voor dergelijke keuzes hebben gestaan.
Lammert