Lammert’s Weblog

Nee, ik bedoel niet de methode waarmee Jan Carel Josephus van Speijk op 8 februari 1831 zijn kanonneerboot de lucht in liet vliegen omdat de Belgen aan boord waren gesprongen. Het gaat hier om de internet verbinding zoals ik die in Kazachstan ter beschikking heb.

Zoals wel duidelijk geworden heb ik de afgelopen weken geen tijd besteed aan het bijhouden van mijn weblog. De oorzaak is tijdgebrek. In de korte tijd dat ik in Nederland ben heb ik zoveel te doen—zowel qua werk als privé—dat even rustig een weblog bijhouden er niet inzit. Alle vrije tijd die ik heb gebruik ik om op internet rond te surfen met mijn ADSL verbinding om zo veel informatie te verzamelen dat ik in Kazachstan weer even vooruit kan. Een van de zaken waar ik naarstig naar op zoek ben geweest is een internet verbinding via de satelliet. Er zijn een aantal aanbieders voor die regio, waarbij toevalligerwijze een Nederlandse onderneming een belangrijke is. Zij hebben de mogelijkheid van een verbinding met internet via de schotel voor 159 euro per maand, waarbij eerst wel voor 3000 euro apparatuur aangeschaft moet worden. Voor die 159 euro deel je de lijn met 20 anderen dus op drukke momenten is het wel even dringen geblazen.

Ook in Kazachstan worden sinds kort schotels voor dit doel aangeboden en er is zelfs binnenkort een heuse conferentie in Almaty over dit onderwerp. Zowel Kazakh telecom als enkele anderen bieden apparatuur aan dus ga ik eerst daar informeren voor ik definitief iets in Nederland koop. Tenslotte is het heen en weer getransporteer van dergelijke apparatuur en een schotel van bijna anderhalve meter ook niet erg gemakkelijk.

Dat er binnenkort een betere internet verbinding komt is overigens wel duidelijk. In Jabagly is men bezig met een nieuwe telefooncentrale die de oude mechanische rammelkast moet vervangen. Bovendien gaan we binnenkort onze eigen telefoonlijn aanleggen vanaf het PTT kantoor naar ons huis. Dat kost wel een paar centen, maar we zijn dan verzekerd van onze eigen lijn. Op dit moment delen we de lijn nog met kwebbelende dames, krakende schakelkasten en kortsluitende regendruppels en dat moet met een eigen lijn helemaal over zijn.

Via WebmasterWorld heb ik ook mensen geinformeerd naar hun ervaringen met schotelverbindingen. De antwoorden waren divers, maar een lid adviseerde mij ook te kijken naar de mogelijkheid van straalverbindingen. De vertraging op de lijn is veel kleiner dan met een satellietverbinding wat natuurlijk bij interactief werken zoals een SSH verbinding wel prettig is. Zodra ik terug ben zal ik met Arapai—de beheerder van het telefoonsysteem in Jabagly—eens rond te tafel om te kijken wat met de nieuwe centrale mogelijk is. Misschien dat er veel meer kan dan ze nu weten, tenslotte gaat het om een nieuwe centrale, en is het dan helelmaal niet nodig de lucht in te gaan.

Mijn aanwezigheid in Nederland zit er bijna op. Het visum is binnen, het ticket gekocht en bijna niets kan mij nog weerhouden om komende zaterdagochtend op het vliegtuig naar Kazachstan te stappen. Als altijd was het ook nu weer een verrassing met welke maatschappij te vliegen. KLM blijkt voor vluchten langer dan een maand een beduidend hogere prijs te rekenen dus het wordt weer eens een keer Lufthansa. Dat heeft in ieder geval als voordeel dat ik in de avond aankom in plaats van diep in de nacht. Bovendien is er nu het voordeel dat Kazachstan geen zomertijd meer heeft waardoor ik een uur vroeger aankom dan gebruikelijk. 10:15 in de avond dus dat moet wel lukken.

Elmira zelf komt mij niet ophalen. Onze Knufsik is inmiddels dusdanig gegroeid dat een dergelijke lange reis lastig wordt. Bovendien is het onhandig wanneer je halverwege in de trein plotseling merkt dat de kleine het daglicht voor het eerst wil aanschouwen. In plaats daarvan komt Ruslan me met de trein ophalen uit Almaty.

Bussen rijden er op het traject Shymkent Almaty praktisch helemaal niet meer. De afgelopen winter heeft diepe sporen nagelaten—letterlijk wanneer we kijken naar de grote gaten die in het wegdek gevallen zijn. Elmira is de afgelopen tijd een paar keer over de centrale weg naar Boerne geweest en volgens haar is het één grote slalom wedstrijd. Slecht nieuws dus voor de buseigenaren, goed nieuws voor de spoorwegen.

Zoals gebruikelijk gaat er weer zo’n 20 kilo bagage mee, deze keer met name babykleertjes van mijn zus, presentjes van deze en gene en natuurlijk de onvermijdelijke zakken honingdrop. Want je kunt rustig zeggen dat ik inmiddels een paar dropverslaafde Kazachen in mijn familie heb.