Ik heb net Elmira aan de telefoon gehad. Ze is vanavond met de auto naar Mischa geweest om te vragen of hij medestrijders heeft kunnen vinden om ons huis te bouwen. Het nieuws was op zijn zachtst gezegd niet positief. Sacha die uit Rusland terug wilde keren naar Kazachstan heeft bij het bedrijfsongeluk een maand geleden niet alleen enkele vingers afgezaagd. Zijn hele arm functioneert niet meer en hij is nu invalide volgens categorie 3. Dat geeft hem wel recht op een invaliditeitsuitkering, maar werken zal hij niet meer zo hard doen. Een andere bouwvakvriend heeft recentelijk zelfmoord gepleegd.
Micha ziet het niet zitten om in zijn eentje met de bouw te beginnen, dus voorlopig zitten we zonder bouwvakkers.
Vanochtend ben ik teruggekomen in Nederland. Niet helemaal zonder slag of stoot. Op de meestal efficiënte luchthaven van Frankfurt had men besloten enkele Aziatische vluchten binnen te laten komen op de A pier die slechts via een beperkt bemande paspoortcontrole met het Schengen deel van de luchthaven verbonden is. Resultaat een grote drom mensen met niet-EU paspoorten voor twee hokjes met douanebeambten. Uiteindelijk kostte het mij 40 minuten om door de controle te komen. Gelukkig was het vliegtuig uit Almaty vroeg aangekomen waardoor er geen problemen waren met de aansluiting naar Amsterdam.
Ook in Amsterdam bleek niet alles helemaal vlotjes te lopen. Weliswaar was de chauffeur van de Schipholtaxi naar huis binnen 10 minuten aanwezig, maar op het busje stond andere belettering dan ik gewend was. Reden? Het taxibedrijf Vliegensvlug waarmee ik in april naar Schiphol was gebracht was twee weken geleden op de fles gegaan. Gelukkig had Airport Taxi Noord Nederland alle openstaande ritten overgenomen, anders had ik waarschijnlijk met de trein naar huis gemoeten.
