Goede voornemens, iedereen zit er vol mee bij het begin van het nieuwe jaar. Niet meer roken, afvallen, weet ik veel wat er dit jaar in Nederland allemaal weer gewenst wordt. Hoewel Elmira en ik niet echt veel goede voornemens hebben zijn er wel genoeg plannen. Eén van die plannen is dat we in 2006 zullen beginnen met de voorbereiding van ons bouwterrein voor de bouw van onze definitieve woning. Dat had eigenlijk al in 2005 gemoeten maar de geboorte van Nathalie en ons bezoek van twee maanden aan Nederland zorgde voor een wat andere planning.
Voorbereiding van het bouwterrein klinkt nogal vaag en laat ik die term daarom proberen te verduidelijken. We beschikken al een aantal jaren over een huis en hebben daarnaast twee jaar geleden een bouwterrein in het centrum van Jabagly gekocht, tegenover het hoofdkantoor van het Aksu-Djabagly natuurreservaat. Dit bouwterrein van 40 bij 80 meter moet uiteindelijk de plek worden waar wij ons definitief gaan vestigen. Achter op het terrein staan een paar oude majestueuse appelbomen.
Eén van de eerste zaken die we willen gaan doen is het terrein omheinen. Niet onbelangrijk in dit land, want wanneer je hier een huis van kwalitatief goede materialen wilt bouwen dan moet je er allereerst voor zorgen dat een ander die materialen al niet meegenomen heeft voor je zelf aan bouwen toe bent. Deze omheining willen we in ieder geval aan de achterkant, en mogelijk ook aan de twee lange zijkanten, laten bestaan uit een gemetselde muur. Een stevige afscheiding tussen mijn en dijn, die we indien nodig aan de bovenkant ook nog van schrikdraad kunnen voorzien. Nu is dat schrikdraad nog niet nodig, maar wanneer we met de hele familie een maand of langer naar Nederland op familiebezoek gaan is een dergelijke beveiliging waarschijnlijk geen overbodige luxe.
Aan de achterzijde tegen de muur aan bouwen we een multifunctioneel gebouw. Dat klinkt heel gewichtig maar het wordt in feite een soort tuinhuis waar we eerst zullen gaan wonen totdat het uiteindelijke huis klaar is. Daarna wijzigt de functie tot weet ik veel. Misschien berging, misschien zomerhuis voor toeristen of een luxe onderkomen voor onze varkens; vandaar de term multifunctioneel. Overigens is dit in Kazachstan geen nieuw verschijnsel. Op veel van de erven in Kazachstan staan twee huizen. Eentje ter grootte van een fikse garage, het tweede met de afmetingen van een normaal huis. Veel gezinnen wonen in de zomer in het grote huis, maar kruipen ’s winters in het kleine onderkomen omdat ze de stookkosten van de grote woning niet kunnen opbrengen. Niet dat dat bij ons het geval zal zijn, maar het geeft ons wel de mogelijkheid om tijdens de bouw van het uiteindelijke huis—die best enige jaren kan duren gezien de werkmethoden hier en de schaarste van goed personeel—enigszins ruimer en comfortabeler te wonen dan op dit moment het geval is.
Zoals ik al zei, dit is een plan, geen voornemen. Dus hoe dit uiteindelijk vorm zal krijgen zal in de komende maanden op de weblog te zien zijn. In het licht dat veel goede voornemens van mensen al in de eerste helft van januari stranden geef ik ons plan een goede kans.
Hier in Kazachstan is het nieuwe jaar begonnen. In Nederland moeten ze nog een paar uur wachten voor het zover is. Een goed moment om het afgelopen jaar—en dan met name het weblog deel daarvan—te overdenken.
Het lijkt of ik al een groot deel van mijn leven aan het webloggen ben, maar in de praktijk duurt het nu nog maar een dik jaar. Eerst bij de experimentele blogservice van xs4all die mij uiteindelijk iets te experimenteel bleek, vanaf begin dit jaar op mijn eigen weblog op www.lammertbies.com. Het vervolgverhaal dat ik tot dan toe per email aan mijn familie stuurde heb ik geintegreerd in de weblog waardoor een vrij compleet beeld van onze belevenissen in Kazachstan is ontstaan. Eigenlijk was ik al meer dan een jaar aan het bloggen, maar dan op een gelimiteerde manier met een beperkt publiek.
Bloggen is voor mij geen eendagsvlieg gebleken, gezien de meer dan 300 berichten die inmiddels in deze weblog verschenen zijn. Aan de ene kant is het een goede manier om familie en kennissen op de hoogte te houden van mijn activiteiten en belevenissen in Kazachstan, aan de andere kant zorgt het soms voor verrassende e-mailtjes van mij totaal onbekende mensen die mijn weblog al lange tijd blijken te volgen, of mensen uit mijn verleden die via de blog weer contact zoeken. Het is een dagboek maar ook weer niet. Een dagboek is iets voor jezelf, terwijl je voor het bijhouden van een weblog toch een beetje een extrovert karakter moet hebben. Durven dingen van jezelf te laten zien die minder positief zijn, zoals bijvoorbeeld mijn tweelingbroer fotoserie waarin de wat minder gelukkige foto-opnamen van mijzelf worden gegroepeerd. Een weblog met alleen maar happy stories wordt op den duur minder interessant: de belangrijkste reden waarom Mickey Mouse nooit het succes heeft kunnen evenaren van Donald Duck. Bij Mickey ging altijd alles goed, zijn films en stripverhalen waren een successtory. Donald is daarentegen een gewone burger met goede en slechte karaktereigenschappen, succesvolle en minder succesvolle belevenissen. Mickey is de stripverhaallezer gaan vervelen, Donald Duck is nog altijd een bestseller.
Zo moet in mijn ogen mijn weblog ook zijn. Aan de ene kant mag het anders zijn, in een ander land, onder andere omstandigheden—net zoals veel verhalen van Donald Duck zich afspelen in verre landen of op fantasielokaties—maar de rode draad in de verhalen moet herkenbaar zijn. Niet alleen maar positieve verhalen maar ook negatieve. Het is waar, elektriciteit is hier veel goedkoper dan in Nederland maar we zitten ook wel eens vier dagen zonder stroom waarbij we inventief moeten worden om onze voorraad uit de diepvries niet te verliezen. En zulke situaties creëren uiteindelijk de mooiste weblogberichten.
Tja, hoe zal de weblog er in 2006 uit gaan zien? Een moeilijke vraag, maar waarschijnlijk niet veel anders dan tot nu toe. Kazachstan is nog lang geen perfect land en ook onze leefomstandigheden zijn verre van dat. Dus er valt ook in 2006 voldoende te beleven en voldoende te schrijven voor de leesgierige bezoeker.
Graag wil ik afsluiten met de allerbeste wensen voor iedereen die het afgelopen jaar mijn weblog bezocht heeft en ook voor iedereen die de weblog in 2006 wil gaan bezoeken. Ik hoop dat jullie net als vorig jaar zullen genieten van onze belevenissen hier in Kazachstan.
Lammert
