Ondanks de kou wordt er vandaag gevist. Elmira is met Nathalie, Ruslan, vriendin Jesgul en overbuurman Jirzan naar het meertje bij Ak-Bik gegaan om te gaan vissen. Nathalie zit veilig bij Jesgul onder de jas zodat ze niet koud wordt.
De disk crash, het probleem waar bijna elke computergebruiker bang voor is. Bijna, want onderhand heb ik het zo vaak in werk- en privé-omstandigheden meegemaakt dat mijn hart er nauwelijks sneller meer van gaat kloppen. De trouwe lezers weten, dat ik het dagelijks actief meescannen van mijn virusscanner heb uitgeschakeld. In plaats daarvan heb ik een dichtgetimmerde router en procedures die er voor moeten waken dat indringers buiten blijven. Uiteraard ben ik niet op mijn achterhoofd gevallen en laat ik periodiek—vooral als ik slaap en er dus geen last van heb—de virusscanner alle bestanden op mijn harddisks controleren op mogelijke onrechtmatigheden. Zo’n scan is tevens een stress-test voor de harde schijf en gisternacht was het zover. Ergens halverwege de scan klapte het systeem eruit. Grondig ook, want vervolgens wilde de computer niet meer opstarten. Windows 2000 stopte met zijn favoriete Blue screen of Death met een foutcode 0×0000007b.
Zoals gezegd zou de gemiddelde computergebruiker aardig in paniek raken met een dergelijke situatie maar dat is bij mij niet nodig. Niet lang geleden heb ik op een andere harde schijf een volledige kopie gedraaid van de systeemdisk en die kopie ligt op twee meter afstand van de computer tot hij ingezet mag worden. Het is wel een wat kleiner modelletje waardoor niet alle software er op staat dus echt ideaal is het niet, maar voor noodgevallen voldoet het. Bovendien heb ik alle data staan op een apart stel disks die met een RAID controller hardwarematig gespiegeld zijn. Het systeem kan dus tegen een stootje. Bovendien draai ik op gezette tijden kopieën van software en gegevens op CD’s. De hoeveelheid data die in het slechtste geval met de crash weg zou kunnen raken is daarom ook miniem.
Dit zijn de momenten dat 95% van de computergebruikers de CD’s uit de kast haalt en begint het systeem opnieuw te installeren, met als gevolg dat alle instellingen van geïnstalleerde programma’s en updates verloren gaan. Veel applicaties moeten na zo’n actie zelfs opnieuw geïnstalleerd worden. Nou zo zit ik dus niet in elkaar. Met mijn jarenlange ervaring weet ik onderhand dat grote storingen—zoals het niet meer op willen starten van een besturingssysteem—meestal veroorzaakt worden door iets heel kleins. Een bitje ergens omgevallen, een vlaggetje niet goed. Zodra je aankomt met groot geschut als het opnieuw installeren van het operating systeem maak je meer kapot dan je repareert. Ik werk liever als de chirurg die bij een kijkoperatie via een klein gaatje wat lucht in het buikje van de computer pompt zodat ik met een cameratje eerst kan spieden wat er aan de hand zou kunnen zijn. Alles opensnijden en een nieuw hart er inpleuren kan altijd nog, maar ook mensen zullen weten dat je na een donorhart best weer goed kunt worden, maar je wordt nooit meer de oude.
Laat ik duidelijk zijn dat het hier echt ging om een hard disk crash, en niet om een geactiveerd virus. Een test met fabrikant specifieke software gaf bij het runnen een foutcode die volgens de website van de fabrikant binnen de garantieperiode recht zou geven op inruil. Geen vuiltje aan de lucht dus. Alleen een computer die even stilstaat. Het probleem bleek veroorzaakt te zijn door een rotte plek ergens op de schijf. Zojuist heb ik de via de recovery console van mijn Windows 2000 installatie wat reparaties uitgevoerd en de computer start weer op. Nu nog even via internet een vervangingsdisk aanschaffen—de garantie is allang verlopen op dat ding dus opsturen naar de fabrikant heeft geen zin—dan is dinsdag alles weer als nieuw.
En is dit nu een situatie om te lachen of te huilen? Eigenlijk was ik wel blij geweest als de computer definitief gecrasht was. Vanwege mijn mobiliteit gebruik ik mijn laptop het meest en de desktop is met name een eenvoudig backup- en internet medium voor mij, via ISDN software houdt hij een lijstje bij wie mij dagelijks belt en ik doe mijn financiële administratie erop. Maar dat is bijna alles. Voor het grote werk zoals het in elkaar zetten van films heb ik tijdens mijn bezoeken aan Nederland op het ogenblik toch geen tijd meer. Daar zal ik straks in Kazachstan wel weer mee beginnen zodra ons huis daar af is en we wat meer gesetteld zijn. Maar ja, het is nog niet zover, mijn desktop draait weer en tot hij werkelijk de geest geeft mag hij zich nog even van zijn beste kant laten zien.
Een week of drie geleden schreef ik al over CV ketels. Dit naar aanleiding van een reclamespotje op de Nederlandse televisie. Onder het motto “wie niet waagt niet niet wint, wie niet naait krijgt geen kind” heb ik toen een email gestuurd aan het hoofdkantoor van Bosch in Kazachstan. Bosch levert een aantal producten in Kazachstan—met name reserveonderdelen voor auto’s—maar misschien kon daarlangs voor ons ook een CV ketel geleverd worden.
Vanochtend was er een email terug. Bosch blijkt per december van het vorige jaar een kantoor in Almaty geopend te hebben van hun subdivisie ThermoTechnik. Zij leveren alle verwarmingsproducten uit voorraad. Kortom, Kazachstan stoomt snel op in de vaart der volkeren, zelfs hoog-rendement CV ketels zijn er al te koop.
Broem broem, hier kom ik aan! Broem broem is het geliefde zinnetje van Nathalie op dit moment. Misschien wel omdat ze vaak met Elmira in de auto op stap is. Niets is meer veilig voor de supersnelle Nathalie. Mamma’s muts staat haar trouwens ook uitstekend.
Lekker rondstappen bij de boerderij. Nathalie’s stapjes staan nog niet erg stevig, dus het is handig dat er een tractorband ligt om te steunen.
Jabagly ligt in de punt waar het Tien Shan gebergte en het Karatau gebergte samenkomen. De boerderij ligt een paar honderd meter tegen de helling van de Tien Shan op en de mist die in het dal voorkomt is vanaf daar goed te zien. Aan de horizon liggen de besneeuwde toppen van de Karatau.
Kole en Zhenja tonen het door Elmira in Nederland gekochte halster dat ook Kazachse paarden prima blijkt te passen.
Vanaf ons balkon heb je een prima overzicht over de sneeuw die in Jabagly gevallen is. Dit jaar valt het in vergelijking met 2005 nogal mee. Er ligt wel sneeuw, maar er is met de auto nog door te komen.
We wonen in één van de warmste delen van Kazachstan. Dat betekent, dat ’s winters de temperatuur zowel ver onder, als boven nul kan uitkomen. een week geleden lag er nog zeker een halve meter sneeuw. De temperatuur is echter omhoog gegaan en ons hele betonpad is al weer vrij. Gelukkig hebben we niet zulke extreme weersomstandigheden als in de hoofdstad Astana waar de temperatuur vele maanden beneden 0 blijft en vaak zelfs beneden de -30 zakt.
Afgelopen zaterdag zat ik te kijken naar een aflevering van het Vara consumentenprogramma Kassa. Eén van de onderwerpen was de problemen die mensen ondervonden met de VoIP digitale telefonie service van Versatel. VoIP staat voor Voice over IP, ofwel vrij vertaald spraak over het internet.
Normale telefonie maakt gebruik van 1:1 verbindingen. Je belt een nummer, en via centrales krijg je een unieke verbinding met een andere telefoongebruiker. Vroeger werden hierbij letterlijk de kabeltjes via een handmatig schakelbord of later relais met elkaar doorgeschakeld. Tegenwoordig is dat al lang niet meer zo. Alleen het eerste stukje kabel van de telefoonabonnee naar de centrale bestaat nog uit koper maar in de centrale wordt dit signaal geditigaliseerd en samen met vele andere gesprekken over één glasvezelkabel verder verstuurd. In de laatste telefooncentrale wordt dit digitale informatiepakketje weer gedecodeerd en omgezet naar hoorbare spraak.
De techniek om telefoongesprekken te digitaliseren en in pakketjes samen met veel andere gesprekken over één kabel te versturen bestaat dus al heel lang en wordt met veel succes door de telefoniemaatschappijen toegepast. Het heeft hen de mogelijkheid gegeven over één kabel vele gesprekken te laten verlopen waardoor de kosten aanzienlijk gedaald zijn en capaciteitsuitbreiding van het netwerk veel gemakkelijker is. Om meer gesprekken parallel te laten verlopen moesten vroeger extra koperaders in de grond worden gelegd, tegenwoordig volstaat het om een sneller codeer- en decodeerstation aan begin en eind van de kabel te zetten.
De techniek om telefoongesprekken tijdens het transport te digitaliseren is dus aardig uitgekristaliseerd. Met de komst van snelle internetverbindingen is daarmee ook de toepassing gekomen om niet over het reguliere telefonienet, maar over het internet die pakketjes te verzenden. In de basis is dit eigenlijk hetzelfde. Het grote verschil is, dat de telefoniemaatschappijen centrales gebruiken die speciaal zijn ingericht voor het foutloos, op tijd en in de goede volgorde doorsturen van spraakpakketjes. De routers die het internet aan elkaar koppelen zijn dat niet. Hun taak is om het aanbod van pakketten door te sturen, maar als het drukker wordt kan daar wel eens vertraging in ontstaan en ook kunnen pakketten wel eens wegraken. Voor het opvragen van bijvoorbeeld een webpagina is het niet zo erg als daar een vertraging van enkele seconden bij optreedt, maar een telefoongesprek kan erg lastig worden.
Toch wordt internet telefonie in de praktijk toegepast, zowel op experimentele, als commerciele basis. Experimenteel en in de hobbyhoek zitten Skype en VoipBuster. Versatel is nu de eerste aanbieder in Nederland die het op commerciele basis probeert.
Getriggerd door de uitzending van Kassa ben ik eens op internet gaan kijken hoe het met mijn internet provider xs4all staat. Zij blijken ook recentelijk met een VoIP experiment gestart te zijn waarvoor maximaal 100 abonnees zich per dag kunnen aanmelden. De service is nog experimenteel en gratis, wat betekent dat het uitbellen naar aansluitingen buiten xs4all nog niet mogelijk is. Wel is het mogelijk door anderen gebeld te worden. Ook bellen tussen xs4all gebruikers onderling is mogelijk en gratis, óók als die abonees zich niet in het netwerk van xs4all bevinden. Elke abonee kan maximaal twee telefoonnummers aanvragen. Kijk, dat is nou handig.
Wanneer ik in Kazachstan ben kan ik gebruik maken van één van de telefoonnummers, en het tweede kan door bijvoorbeeld mijn ouders gebruikt worden. Op die manier is het mogelijk dat ik tegen lokale internetkosten een telefoongesprek op zet richting Nederland, er vanuit gaande natuurlijk dat die internet verbinding snel genoeg is. Omdat ik toch al bezig ben uit te zoeken of een satelliet internet verbinding in Kazachstan niet handiger is, zouden deze twee technologieen mooi samen kunnen gaan.
Jaren geleden ben ik mijn website begonnen met wat informatie over RS232 kabeltjes. Interfacing met RS232 was toen in en het aantal bezoekers steeg gestaag. Tegenwoordig is RS232 een interface uit de oude doos—hoewel hij nog veel toegepast wordt—en merk ik aan mijn bezoekers-statistieken en emails die ik krijg, dat bezoekers in andere zaken geïnteresseerd zijn zoals onder andere mijn recente pagina over Modbus, een industriële interface voor meet- en regeltoepassingen.
Omdat ik zelf op dit moment ook enkele Modbus klussen onderhanden heb ga ik mij binnenkort storten op een herinrichting van de informatie van de Modbus pagina. Met name over de CRC berekening van Modbus krijg ik veel emails en het lijkt mij verstandig dat ik de info op mijn site dusdanig aanpas dat mensen daar alles kunnen vinden wat ze willen weten, in plaats van mij steeds te emailen.
Een jaartje geleden heb ik al eens uitgelegd hoe in Kazachstan het bevoorradingssysteem van de stalletjes op de markt werkt. Rond de markt zijn winkeltjes gevestigd met een beperkt assortiment waar grotere hoeveelheden kunnen worden gekocht. Deze winkeltjes leveren hun spullen aan de stalletjes op de markt, maar ook aan mensen die van een bepaald product in het groot willen inslaan.
In Nederland gaat het bevoorradingssysteem wat anders. De supermarktketens hebben hun eigen distributienetwerk. Zij kopen rechtstreeks in bij de leverancier van de producten waardoor zij feitelijk geen groothandel meer nodig hebben. De kleine detaillist en horeca koopt in bij groothandels waarvan een aantal ook zelfbediening faciliteiten hebben. Bij deze groothandels kopen bijvoorbeeld ook bedrijven spullen in voor hun kantine. Voor mijn eigen kleine onderneming heb ik nooit zo’n behoefte gehad om spullen daar in te kopen, maar sinds ik mijn activiteiten heb uitgebreid tot investeren in Kazachstan is die behoefte veranderd. Met enige regelmaat gaan er nu pakketten richting Kazachstan met daarin onder andere soep- en maaltijdmixen om de broodnodige variatie te scheppen in de daar vaak eentonige keuken. Tot nu toe heb ik die spullen altijd bij de supermarkt gekocht waar mensen mij wel eens schaapachtig aankeken als ik met een kar vol met Honig pakken bij de kassa kwam. “Ach die arme ziel eet niets anders”, zullen mensen wel gedacht hebben als ik weer eens de lopende band bij de kassa volstapelde.
Vandaag ben ik naar één van de zelfbedieningsgroothandels hier in de buurt geweest om voor mijn volgende zendingen naar Kazachstan eens goed in te slaan. Op zijn zachtst gezegd viel het mij nogal tegen. Er zijn in de reguliere supermarkt ongeveer dertig soep- en maaltijdmixen van Honig te krijgen. Vooral de Super de Boer bij ons in de buurt heeft een ruim assortiment. Bij de Makro waar ik gisteren was kwamen ze niet verder dan de bami, nasi en lasagne en de traditionele soepen zoals groenten- en tomatensoep, En dat terwijl juist die speciale soepen en sauzen heel erg lekker kunnen zijn. Kennelijk is het assortiment volledig afgestemd op het standaard restaurant of de bedrijfskantine waar alleen de niet controversiële gerechten worden geserveerd. Ook de prijs viel mij tegen. Vroeger zat er tussen de groot- en detailhandel altijd een groot prijsverschil. Tegenwoordig kopen zoals ik al zei de supermarktketens rechtstreeks in het groot in bij de producent, waardoor voor hen de schakel van groothandel in feite verleden tijd is. Daardoor zijn—zonder dat de consument het gemerkt heeft—de prijzen in de supermarkten langzaam gedaald tot groothandelsniveau. Neem daar nog de prijzenslag bij die het afgelopen jaar tussen de supermarktketens onderling gewoed heeft, dan is wel duidelijk het prijsverschil nauwelijks nog relevant is. Er waren zelfs veel artikelen in de groothandel die 10 tot 20% duurder waren dan bij de supermarkt waar wij het regulier kopen.
Zoals ik recentelijk al eens geschreven heb ben ik mijn roemruchte automatiseringsleven begonnen in een verlaten scheepsbouw-loods op het winderige Groningse land. Hoewel ik daar ver van alles en iedereen zat, was ik altijd op de hoogte van alle nieuwtjes wat betreft het werk en de klant. Op de één of andere manier vonden mensen het interessant om zo’n zonderling in de verte te informeren, of het hart te luchten op een veilige afstand van het episch centrum.
Eenzelfde situatie merk ik nu ook sinds mijn part-time emigratie naar Kazachstan. Van twee kanten ben ik inmiddels per email geïnformeerd over het bestaan van een reunie van mijn voormalige school in Oosterwolde. Mijn zus had het nog van niemand gehoord. Het lijkt wel of iedereen lijkt te denken: “Laten we vooral Lammert eerst maar waarschuwen, hij hoort het vast van niemand anders” Bij deze wil ik jullie laten weten dat ik niet meer herinnerd hoef te worden aan de reünie, want ik heb mij inmiddels samen met Elmira opgegeven en als bevestiging heeft men mijn naam vandaag in de on-line deelnemerslijst op de website geplaatst.
22 queries. 0.167 seconds.
