Wie het verst van het vuur zit…
Zoals ik recentelijk al eens geschreven heb ben ik mijn roemruchte automatiseringsleven begonnen in een verlaten scheepsbouw-loods op het winderige Groningse land. Hoewel ik daar ver van alles en iedereen zat, was ik altijd op de hoogte van alle nieuwtjes wat betreft het werk en de klant. Op de één of andere manier vonden mensen het interessant om zo’n zonderling in de verte te informeren, of het hart te luchten op een veilige afstand van het episch centrum.
Eenzelfde situatie merk ik nu ook sinds mijn part-time emigratie naar Kazachstan. Van twee kanten ben ik inmiddels per email geïnformeerd over het bestaan van een reunie van mijn voormalige school in Oosterwolde. Mijn zus had het nog van niemand gehoord. Het lijkt wel of iedereen lijkt te denken: “Laten we vooral Lammert eerst maar waarschuwen, hij hoort het vast van niemand anders” Bij deze wil ik jullie laten weten dat ik niet meer herinnerd hoef te worden aan de reünie, want ik heb mij inmiddels samen met Elmira opgegeven en als bevestiging heeft men mijn naam vandaag in de on-line deelnemerslijst op de website geplaatst.
