Om te huilen of te lachen?
De disk crash, het probleem waar bijna elke computergebruiker bang voor is. Bijna, want onderhand heb ik het zo vaak in werk- en privé-omstandigheden meegemaakt dat mijn hart er nauwelijks sneller meer van gaat kloppen. De trouwe lezers weten, dat ik het dagelijks actief meescannen van mijn virusscanner heb uitgeschakeld. In plaats daarvan heb ik een dichtgetimmerde router en procedures die er voor moeten waken dat indringers buiten blijven. Uiteraard ben ik niet op mijn achterhoofd gevallen en laat ik periodiek—vooral als ik slaap en er dus geen last van heb—de virusscanner alle bestanden op mijn harddisks controleren op mogelijke onrechtmatigheden. Zo’n scan is tevens een stress-test voor de harde schijf en gisternacht was het zover. Ergens halverwege de scan klapte het systeem eruit. Grondig ook, want vervolgens wilde de computer niet meer opstarten. Windows 2000 stopte met zijn favoriete Blue screen of Death met een foutcode 0×0000007b.
Zoals gezegd zou de gemiddelde computergebruiker aardig in paniek raken met een dergelijke situatie maar dat is bij mij niet nodig. Niet lang geleden heb ik op een andere harde schijf een volledige kopie gedraaid van de systeemdisk en die kopie ligt op twee meter afstand van de computer tot hij ingezet mag worden. Het is wel een wat kleiner modelletje waardoor niet alle software er op staat dus echt ideaal is het niet, maar voor noodgevallen voldoet het. Bovendien heb ik alle data staan op een apart stel disks die met een RAID controller hardwarematig gespiegeld zijn. Het systeem kan dus tegen een stootje. Bovendien draai ik op gezette tijden kopieën van software en gegevens op CD’s. De hoeveelheid data die in het slechtste geval met de crash weg zou kunnen raken is daarom ook miniem.
Dit zijn de momenten dat 95% van de computergebruikers de CD’s uit de kast haalt en begint het systeem opnieuw te installeren, met als gevolg dat alle instellingen van geïnstalleerde programma’s en updates verloren gaan. Veel applicaties moeten na zo’n actie zelfs opnieuw geïnstalleerd worden. Nou zo zit ik dus niet in elkaar. Met mijn jarenlange ervaring weet ik onderhand dat grote storingen—zoals het niet meer op willen starten van een besturingssysteem—meestal veroorzaakt worden door iets heel kleins. Een bitje ergens omgevallen, een vlaggetje niet goed. Zodra je aankomt met groot geschut als het opnieuw installeren van het operating systeem maak je meer kapot dan je repareert. Ik werk liever als de chirurg die bij een kijkoperatie via een klein gaatje wat lucht in het buikje van de computer pompt zodat ik met een cameratje eerst kan spieden wat er aan de hand zou kunnen zijn. Alles opensnijden en een nieuw hart er inpleuren kan altijd nog, maar ook mensen zullen weten dat je na een donorhart best weer goed kunt worden, maar je wordt nooit meer de oude.
Laat ik duidelijk zijn dat het hier echt ging om een hard disk crash, en niet om een geactiveerd virus. Een test met fabrikant specifieke software gaf bij het runnen een foutcode die volgens de website van de fabrikant binnen de garantieperiode recht zou geven op inruil. Geen vuiltje aan de lucht dus. Alleen een computer die even stilstaat. Het probleem bleek veroorzaakt te zijn door een rotte plek ergens op de schijf. Zojuist heb ik de via de recovery console van mijn Windows 2000 installatie wat reparaties uitgevoerd en de computer start weer op. Nu nog even via internet een vervangingsdisk aanschaffen—de garantie is allang verlopen op dat ding dus opsturen naar de fabrikant heeft geen zin—dan is dinsdag alles weer als nieuw.
En is dit nu een situatie om te lachen of te huilen? Eigenlijk was ik wel blij geweest als de computer definitief gecrasht was. Vanwege mijn mobiliteit gebruik ik mijn laptop het meest en de desktop is met name een eenvoudig backup- en internet medium voor mij, via ISDN software houdt hij een lijstje bij wie mij dagelijks belt en ik doe mijn financiële administratie erop. Maar dat is bijna alles. Voor het grote werk zoals het in elkaar zetten van films heb ik tijdens mijn bezoeken aan Nederland op het ogenblik toch geen tijd meer. Daar zal ik straks in Kazachstan wel weer mee beginnen zodra ons huis daar af is en we wat meer gesetteld zijn. Maar ja, het is nog niet zover, mijn desktop draait weer en tot hij werkelijk de geest geeft mag hij zich nog even van zijn beste kant laten zien.