Lammert’s Weblog

De uitslag van mijn Aidstest is binnen en zoals verwacht ben ik niet besmet met het virus. Toch wil ik het er nog even over hebben.

Infectieziekten komen voor in soorten en maten. Sommige zijn zeer zeldzaam en bieden nauwelijks gevaar voor de volksgezondheid, anderen hebben een groot verspreidingsgebied en zijn moeilijk te bestrijden. TBC en AIDS zijn twee van de wereldwijd meest voorkomende infectieziekten en hebben beiden een impossante historie van dodelijke slachtoffers. Op basis daarvan zou je verwachten dat beide ziekten op ongeveer gelijke wijze behandeld zouden worden.

In Kazachstan staan TBC en AIDS wat opsporing en bestrijding betreft inderdaad ongeveer op hetzelfde niveau. Beide ziekten worden gezien als een bedreiging van de volksgezondheid waarbij het van belang is de verspreiding van de ziekteverwekker te kennen. Daarom worden jaarlijks Röntgenscans van de bevolking gehouden, en op dit moment wordt een bevolkingbreed bloedonderzoek gedaan naar het voorkomen van AIDS in de samenleving. Ook bij ziekenhuisopname, bevalling en dergelijke behoort het ondergaan van een AIDS test tot de standaardprocedure.

Wat Kazachstan op deze manier gedaan heeft is AIDS uit de taboesfeer te halen. De ziekte wordt behandeld als een normale ziekte net als bijvoorbeeld TBC, en wanneer een persoon weet dat hij geinfecteerd is kan hij adequate maatregelen nemen zoals voorkomen dat hij anderen besmet, en middels medicatie het verloop van de ziekte remmen.

Hoe anders is dat in ons kneuterige Nederland.

In begin jaren tachtig werd op de televisie voor het eerst melding gemaakt van de nieuwe ziekte AIDS. Wat de meeste mensen vergeten zijn is dat de primeur niet kwam van een nieuwsprogramma van een progressieve omroep, maar dat de eerste berichtgeving werd gedaan door de Evangelische Omroep. AIDS werd geplaatst in de hoek van verderfelijke activiteiten als homosex en veel wisselende relaties. Nooit eerder had de omroep zo’n machtig wapen in handen gehad om aan te tonen hoe belangrijk monogamiteit was, en onthouding van sex voor het huwelijk. Je zou verwachten dat na bijna 25 jaar dat wel zou zijn veranderd. De infectie met het HIV virus leidt door de huidige beschikbare remmers al lang niet meer tot een zekere vroege dood, maar er rust nog steeds een taboe op AIDS.

Kijk maar eens hoe een bij ons zeldzame infectieziekte als TBC wordt behandeld. Wanneer een epidemie van die ziekte wordt vermoed, worden alle beschikbare middelen ingezet als kranten, radio en televisie om alle mensen te mobiliseren die mogelijk geinfecteerd zouden kunnen zijn. Mantoux testen worden uitgevoerd, en bij mensen waar dat niet mogelijk is om welke reden dan ook, worden Röntgenfoto’s gemaakt. Even voor de goede orde, Röntgenfoto’s zorgen voor stralingsbelasting van het lichaam en zijn schadelijk.

Hoe anders gaat dat met AIDS. De test naar AIDS kan geschieden door bloedonderzoek, en levert in tegenstelling tot een Röntgenfoto geen lange termijn schade op voor het lichaam. Iemand die besmet is met AIDS is een levenslang risico voor zijn omgeving—in tegenstelling tot iemand die besmet is met TBC, omdat daar na de behandeling de ziekteverwekker volledig uit het lichaam verdwijnt—en de kosten voor de samenleving om iemand met AIDS dagelijks van AIDS remmers te voorzien zijn vele malen hoger dan de tijdelijke behandeling van een TBC geinfecteerde met adequate antibiotica. Opsporing van AIDS geinfecteerden zou daarmee m.i. hogere prioriteit moeten hebben dan TBC.

Het grote probleem is hier de grondwet, waar de onschendbaarheid van het lichaam is geregeld. Dat betekent in feite dat de grondwet een vrijbrief geeft om in onwetendheid anderen te besmetten met een potentieel dodelijke ziekte. De publieke opinie is nog steeds zo, dat AIDS een moeilijk bespreekbaar onderwerp is en dat vrijwillige AIDS testen niet op grote schaal gedaan worden. Voor wat achtergrond een recent Schrorer onderzoek.

Geef mij het Kazachstaanse systeem maar. AIDS is geen taboe, AIDS is een normale infectieziekte.

Lammert