Lammert’s Weblog

Vandaag reis ik weer af naar Kazachstan. De bedoeling is er de hele winter te blijven. De procedure voor de verblijfsvergunning loopt dan en tegelijkertijd ben ik erbij wanneer Elmira van ons tweede nageslacht bevalt. Elke keer als ik afreis krijg ik van Elmira een lijstje mee van zaken die in Kazachstan nodig zijn. Voor deze keer stond de pijnstiller Ibuprofen op het lijstje.

Om ongeveer tien over negen stapte ik de drogisterij Kruidvat in Oosterwolde binnen. De eigen merk medicijnen liggen achterin de zaak. Voorin vlak bij de deur liggen de veel duurdere maar qua werking identieke merkartikelen. Met vier doosjes Ibuprofen liep ik van achter uit de zaak terug naar de kassa. Toen ik daar aankwam hoorde ik van achter een stelling “Mijn collega komt er zo aan”. Nou, die collega kwam dus niet maar was ergens achterin de zaak verdwenen. Wat doe je dan? De gemiddelde klant blijft dan waarschijnlijk net zo lang wachten tot hij een ons weegt, of geholpen wordt—waarbij het laatste waarschijnlijk en hopelijk eerder zal geschieden dan het eerste—maar ik zit wat anders in elkaar.

Ik ben met mijn doosjes Iboprofen naar de dame gelopen die meldde dat haar collega zo zou komen, heb de doosjes in haar winkelmandje met nagellak gelegd die zij in de rekken aan het zetten was en heb haar vriendelijk doch beleefd gevraagd die doosjes achter in de winkel weer terug te zetten in het vak. “Sorry, ik mag u niet helpen”, was het verweer, “mijn collega is naar achteren om een code te halen om de kassa op te starten”.

“Tja, dan is er iets mis met uw procedures, ik ben een klant en er is nu niemand om bij de kassa te helpen, terwijl ik wel een stuk of vijf medewerkers zie rondlopen.”

Vroeger was een winkel er volgens mij om produkten aan klanten te verkopen. Nu lijkt het alleen nog maar een organisatie te zijn waarin procedures, verantwoordelijkheden en bevoegdheden een rol spelen maar waarin het kennelijk geen probleem is dat een kwartier na de opening de kassa nog niet in bedrijf gesteld is. Hoe zat het ook weer met hoofd- en bijzaken?

De Trekpleister in Oosterwolde zit op zo’n 100 meter afstand. Zij hadden geen problemen om mijn geld aan te nemen.

Vanochtend heb ik een pakket naar het postkantoor gebracht voor verzending naar Kazachstan. Waarschijnlijk een weekje of twee nadat ik daar ben aangekomen is het pakket er ook. Twintig kilogram extra bagage die ik niet hoef te sjouwen.

Ik wordt steeds beter in het afvullen. Met een digitale personenweegschaal en digitale keukenweegschaal weeg ik elke keer de doos en de afzonderlijke produkten die erin gaan af. Meestal lukt het mij binnen enkele honderden grammen op de 20 kilo te komen. Vandaag heb ik echter een record gehaald. 19,960 wees de geijkte digitale weegschaal van TNT Post aan. Veertig gram had ik er nog bij in kunnen doen. Dat ik dicht bij de grens van 20 kilo zou zitten wist ik al—voor de zekerheid had ik twee kunststof kopjes van een servies van twaalf weer uit de doos gehaald—maar binnen 40 gram op het maximaal toegestane gewicht zitten is mij nog nooit gelukt.

Terwijl ik afrekende kwam iemand anders het postkantoor binnen met de arm vol post. Het bleek de post te zijn uit een brievenbus die afgelopen nacht door vandalen met vuurwerk is opgeblazen. De brievenbus lag aan barrels, en de post was eromheen verspreid. Deze post zag er nog aardig uit, maar ongetwijfeld zijn er ook poststukken verbrand, weggewaaid en verloren gegaan. Het zal je post maar wezen.