“Mijn collega komt er zo aan”
Vandaag reis ik weer af naar Kazachstan. De bedoeling is er de hele winter te blijven. De procedure voor de verblijfsvergunning loopt dan en tegelijkertijd ben ik erbij wanneer Elmira van ons tweede nageslacht bevalt. Elke keer als ik afreis krijg ik van Elmira een lijstje mee van zaken die in Kazachstan nodig zijn. Voor deze keer stond de pijnstiller Ibuprofen op het lijstje.
Om ongeveer tien over negen stapte ik de drogisterij Kruidvat in Oosterwolde binnen. De eigen merk medicijnen liggen achterin de zaak. Voorin vlak bij de deur liggen de veel duurdere maar qua werking identieke merkartikelen. Met vier doosjes Ibuprofen liep ik van achter uit de zaak terug naar de kassa. Toen ik daar aankwam hoorde ik van achter een stelling “Mijn collega komt er zo aan”. Nou, die collega kwam dus niet maar was ergens achterin de zaak verdwenen. Wat doe je dan? De gemiddelde klant blijft dan waarschijnlijk net zo lang wachten tot hij een ons weegt, of geholpen wordt—waarbij het laatste waarschijnlijk en hopelijk eerder zal geschieden dan het eerste—maar ik zit wat anders in elkaar.
Ik ben met mijn doosjes Iboprofen naar de dame gelopen die meldde dat haar collega zo zou komen, heb de doosjes in haar winkelmandje met nagellak gelegd die zij in de rekken aan het zetten was en heb haar vriendelijk doch beleefd gevraagd die doosjes achter in de winkel weer terug te zetten in het vak. “Sorry, ik mag u niet helpen”, was het verweer, “mijn collega is naar achteren om een code te halen om de kassa op te starten”.
“Tja, dan is er iets mis met uw procedures, ik ben een klant en er is nu niemand om bij de kassa te helpen, terwijl ik wel een stuk of vijf medewerkers zie rondlopen.”
Vroeger was een winkel er volgens mij om produkten aan klanten te verkopen. Nu lijkt het alleen nog maar een organisatie te zijn waarin procedures, verantwoordelijkheden en bevoegdheden een rol spelen maar waarin het kennelijk geen probleem is dat een kwartier na de opening de kassa nog niet in bedrijf gesteld is. Hoe zat het ook weer met hoofd- en bijzaken?
De Trekpleister in Oosterwolde zit op zo’n 100 meter afstand. Zij hadden geen problemen om mijn geld aan te nemen.
Beste Lammert,
ik begrijp niet helemaal waarom je Ibuprofen vanuit Nederland naar Kazakhstan mee moet nemen - hier in Almaty (waar ik hoop te overwinteren, in afwachting van het inreisvisum voor Duitsland voor mijn echtgenote - terzijde: mijn vrouw krijgt geen verblijfsvergunning in Nederland; gelukkig doet Duitsland minder moeilijk, zodat ik daar, net over de grens met Drenthe, een huis heb gekocht) is in elke apotheek volop Ibuprofen, Paracetamol en Ibuklin (een mix van ibuprofen en paracetamol, die fantastisch werkt, mits met mate gebruikt) verkrijgbaar! Maar natuurlijk ken ik de situatie in Jabagly niet…
Hartelijke groet vanuit Almaty
Eric
Reactie door Eric Bogers — 15 Dec 2006 @ 4:04
Veel medicijnen zijn bij ons in de buurt ook te krijgen, maar de standaard medicijnen zoals pijnstillers komen van farmaceutische bedrijven in Kazachstan zelf. De zuiverheid daarvan is veelal minder goed in vergelijking met dezelfde medicijnen in Nederland. Daarom neem ik van de generieke medicijnen liever exemplaren uit Nederland mee. De specialistische medicijnen zijn vaak geimporteerd waardoor daarbij zulke problemen niet optreden.
Reactie door lammert — 16 Dec 2006 @ 17:07
Hallo,
Ik ben Jan Hermsen, journalist en op dit moment bezig met een verhaal over de opkomst van het wielrennen in Kazachstan. Ik had een paar vragen over het land om een beeld te kunnen vormen.
Hoe zijn de wegen(om te fietsen)?
Hoe zijn de sociale omstandigheden en wat voor mensen zijn Kazakken. Is het de stereotype OOstblokker die we kennen of is het juist heel anders. Ik hoop dat u mij antwoord kan geven op deze vragen!
Met vriendelijke groet,
Jan Hermsen
Reactie door hermsen — 24 Dec 2006 @ 17:23