Aan de GPRS antenne
Al jaren is de internetverbinding hier in Kazachstan mijn probleem. In het begin waren gemiddeld twintig inbelpogingen nodig om één keer verbinding te krijgen en dat is wel beter geworden, maar twee dorpstelefooncentrales later is er nog altijd een probleem wanneer met regenachtig weer er vocht in de verbindingsbokjes aan de telefoonpalen komt waardoor er zoveel overspraak en ruis ontstaat dat een normale modemverbinding onmogelijk wordt.
Er zijn wel al jaren plannen om ADSL uit te rollen in Jabagly, maar het enige probleem is dat er daarvoor minimaal 16 geïnteresseerde abonnees bij elkaar gebracht moeten worden. En met het huidige computerpark in het dorp kom ik zelf niet verder dan vier potentiële gegadigden, waaronder de school en het hoofdkantoor van het natuurreservaat.
Mijn eisen voor de internet verbinding zijn trouwens niet zo hoog. Ik bekijk geen films via internet, doe niet aan on-line gaming en gebruik internet vooral voor email verkeer, het bijwerken van mijn websites en op afstand werken met applicaties op mijn servers en servers van klanten. Het nadeel van mijn type internetgebruik is dat het niet veel dataverkeer gebruikt, maar wel veel tijd. En bij het minuten gebasseerde kostensysteem van een inbelverbinding kan dat nog aardig in de papieren gaan lopen.
Voor mijn werk in Nederland heb ik in het begin van het jaar een abonnement genomen op het draadloze HDSPA (UMTS) netwerk van XS4All. Bij dat abonnement zit een USB adapter met SIM kaart waarmee je verbinding kunt maken met het draadloze netwerk. Door de SIM kaart te vervangen door een kaart van een Kazachstaanse mobiele telefoonmaatschappij is het vervolgens mogelijk om gebruik te maken van de Kazachstaanse mobiele data diensten. Nou is het hier niet echt UMTS wat de klok slaat. In de grote steden is er EDGE, een soort opgevoerde versie van normale GPRS data, maar op het platteland is er alleen GPRS verkeer mogelijk waarbij de snelheid in de praktijk ongeveer neerkomt op zo’n 4 tot 5 kilobyte per seconde. Ongeveer zoals een inbelverbinding.
Maar er zijn een aantal grote voordelen aan internet via GPRS. Ten eerste blijkt de centrale antenne installatie over een goede noodstroomvoorziening te beschikken, want zelfs tijdens langdurige periodes van stroomuitval valt de verbinding niet weg. Daarnaast kan ik overal met mijn laptop gaan zitten, tot zelfs in onze tuin onder de grote appelboom en blijft de gewone telefoon gewoon werken. En ten slotte wordt GPRS betaald per kilobyte en niet per minuut. Dat is uiterst handig wanneer ik op afstand met één van mijn servers werk en vijf minuten met de benen omhoog op tafel over een bepaalde oplossing zit na te denken, of wanneer ik on-line een lang antwoord intik op een binnengekomen email bericht. GPRS bij het Activ netwerk kan per kilobyte afgerekend worden, of je kunt van te voren een hoeveelheid dataverkeer inkopen met een geldigheid van een maand. Dat laatste heb ik gedaan. Voor 15 euro heb ik de grootst mogelijke hoeveelheid van 1 gigabyte dataverkeer gekocht. Die is op 2 november afgelopen en er is nu nog zo’n 130 megabyte over. Ik moet echt moeite doen om die laatste 130 megabyte nog zinvol te besteden.
Praktisch gesproken betekent het dat ik nu bijna permanent on-line ben voor 15 euro per maand. Niet met een flitsende snelheid, maar betrouwbaar genoeg om mijn werk te doen en mijn communicatie met het thuisland te regelen.
