Lammert’s Weblog

Meestal is het jammer wanneer iemand aan een hartstilstand overlijdt. Vandaag ben ik echter niet bijzonder rouwig na het horen van het bericht op de televisie dat de president van Turkmenistan is overleden. Turkmenistan is één van de andere staten in Centraal Azië. In tegenstelling tot Kazachstan heeft er na de val van de Sovjet Unie niet een echte verandering van het politieke en economische systeem plaatsgevonden. De president heeft de touwtjes strak in handen genomen en praktisch alle inkomsten uit gas en olie zijn naar privébankrekeningen in het buitenland gevloeid. Een propagandastroom van maar liefst vier Turkmeense kanalen op de satelliet Yamal 201 die wij ontvangen moet de buitenwereld doen geloven dat het hier gaat om het perfecte land op aarde. Maar na de zoveelste journaaluitzending met nieuwsleesters in klederdracht en documentaires over het graven van een kunstmatig meer in de woestijn dat het land voor altijd van zijn droogte moet afhelpen word je toch wat argwanend.

Zicht op een nieuwe president is er nog niet. Voor maart zijn verkiezingen gepland waarin de bevolking zich kan uitspreken over de te varen koers. Wat er van het land komt moet de komende tijd blijken. Politiek en economisch stelt het land niet zoveel voor dat het regelmatig in het internationale nieuws komt en andere landen hebben maar weinig interesse om zich te mengen in de politiek en toekomst van Turkmenistan.

Vandaag reis ik weer af naar Kazachstan. De bedoeling is er de hele winter te blijven. De procedure voor de verblijfsvergunning loopt dan en tegelijkertijd ben ik erbij wanneer Elmira van ons tweede nageslacht bevalt. Elke keer als ik afreis krijg ik van Elmira een lijstje mee van zaken die in Kazachstan nodig zijn. Voor deze keer stond de pijnstiller Ibuprofen op het lijstje.

Om ongeveer tien over negen stapte ik de drogisterij Kruidvat in Oosterwolde binnen. De eigen merk medicijnen liggen achterin de zaak. Voorin vlak bij de deur liggen de veel duurdere maar qua werking identieke merkartikelen. Met vier doosjes Ibuprofen liep ik van achter uit de zaak terug naar de kassa. Toen ik daar aankwam hoorde ik van achter een stelling “Mijn collega komt er zo aan”. Nou, die collega kwam dus niet maar was ergens achterin de zaak verdwenen. Wat doe je dan? De gemiddelde klant blijft dan waarschijnlijk net zo lang wachten tot hij een ons weegt, of geholpen wordt—waarbij het laatste waarschijnlijk en hopelijk eerder zal geschieden dan het eerste—maar ik zit wat anders in elkaar.

Ik ben met mijn doosjes Iboprofen naar de dame gelopen die meldde dat haar collega zo zou komen, heb de doosjes in haar winkelmandje met nagellak gelegd die zij in de rekken aan het zetten was en heb haar vriendelijk doch beleefd gevraagd die doosjes achter in de winkel weer terug te zetten in het vak. “Sorry, ik mag u niet helpen”, was het verweer, “mijn collega is naar achteren om een code te halen om de kassa op te starten”.

“Tja, dan is er iets mis met uw procedures, ik ben een klant en er is nu niemand om bij de kassa te helpen, terwijl ik wel een stuk of vijf medewerkers zie rondlopen.”

Vroeger was een winkel er volgens mij om produkten aan klanten te verkopen. Nu lijkt het alleen nog maar een organisatie te zijn waarin procedures, verantwoordelijkheden en bevoegdheden een rol spelen maar waarin het kennelijk geen probleem is dat een kwartier na de opening de kassa nog niet in bedrijf gesteld is. Hoe zat het ook weer met hoofd- en bijzaken?

De Trekpleister in Oosterwolde zit op zo’n 100 meter afstand. Zij hadden geen problemen om mijn geld aan te nemen.

Staphorst—één van de meest religieus-conservatieve plekken in Nederland—heeft bij monde van burgemeester Joop Alssema laten weten dat ze voor het komende oudjaar een vuurwerkverbod willen afkondigen om de zondagsrust niet te verstoren.

Het toeval wil, dat ik gisteren, zondagavond, in Staphorst was. Na het vieren van het Sinterklaasfeest bij mijn zus zijn we in Staphorst van de weg gedraaid om in het Waanders wegrestaurant aldaar een hapje te eten. Voor wie niet bekend is in die regio, Staphorst ligt aan de A28, even noordelijk van Zwolle. Het wegrestaurant is gelegen aan het eind van de afrit en vlak bij de rotonde die onder het viaduct van de A28 is aangelegd. De plek onder het viaduct is een ontmoetingsplaats voor de lokale jeugd, zo bleek gisteravond. Op bankjes verspreid geplaatst onder het viaduct zaten zo’n 20 jeugdigen. Nou ja, ze zaten er niet alleen, ze staken er ook vuurwerk af.

In Donkerbroek hebben we een fietserstunneltje en daarin wordt rond oud en nieuw vaak vuurwerk afgestoken omdat dat zo lekker dreunt. Maar de echo van onder het viaduct van de A28 doet daar niet voor onder. Regelmatig kwamen er luide knallen van het zo’n 15 meter vanaf het restaurant gelegen viaduct en ik kon mij niet aan de indruk onttrekken dat tenminste enkele van die knallen veroorzaakt waren door wat anders dan het standaard vuurwerk dat in Nederland vlak voor oud en nieuw mag worden verkocht.

Het personeel van het restaurant keek niet op of om, alsof dit dagelijks gebeurt. Geen enkel ouder persoon of politie bemoeide zich met de jongeren om het afsteken van vuurwerk te stoppen.

Als het burgemeester Joop Alssema op zondagavond 3 december 2006 niet lukt om de jongeren van zijn plaats te weerhouden van het afsteken van vuurwerk moet hij zich geen illusies maken dat het hem wel zou lukken op 31 december. Ach, ze zijn nog wat naïef daar in Staphorst.

De uitslag van mijn Aidstest is binnen en zoals verwacht ben ik niet besmet met het virus. Toch wil ik het er nog even over hebben.

Infectieziekten komen voor in soorten en maten. Sommige zijn zeer zeldzaam en bieden nauwelijks gevaar voor de volksgezondheid, anderen hebben een groot verspreidingsgebied en zijn moeilijk te bestrijden. TBC en AIDS zijn twee van de wereldwijd meest voorkomende infectieziekten en hebben beiden een impossante historie van dodelijke slachtoffers. Op basis daarvan zou je verwachten dat beide ziekten op ongeveer gelijke wijze behandeld zouden worden.

In Kazachstan staan TBC en AIDS wat opsporing en bestrijding betreft inderdaad ongeveer op hetzelfde niveau. Beide ziekten worden gezien als een bedreiging van de volksgezondheid waarbij het van belang is de verspreiding van de ziekteverwekker te kennen. Daarom worden jaarlijks Röntgenscans van de bevolking gehouden, en op dit moment wordt een bevolkingbreed bloedonderzoek gedaan naar het voorkomen van AIDS in de samenleving. Ook bij ziekenhuisopname, bevalling en dergelijke behoort het ondergaan van een AIDS test tot de standaardprocedure.

Wat Kazachstan op deze manier gedaan heeft is AIDS uit de taboesfeer te halen. De ziekte wordt behandeld als een normale ziekte net als bijvoorbeeld TBC, en wanneer een persoon weet dat hij geinfecteerd is kan hij adequate maatregelen nemen zoals voorkomen dat hij anderen besmet, en middels medicatie het verloop van de ziekte remmen.

Hoe anders is dat in ons kneuterige Nederland.

In begin jaren tachtig werd op de televisie voor het eerst melding gemaakt van de nieuwe ziekte AIDS. Wat de meeste mensen vergeten zijn is dat de primeur niet kwam van een nieuwsprogramma van een progressieve omroep, maar dat de eerste berichtgeving werd gedaan door de Evangelische Omroep. AIDS werd geplaatst in de hoek van verderfelijke activiteiten als homosex en veel wisselende relaties. Nooit eerder had de omroep zo’n machtig wapen in handen gehad om aan te tonen hoe belangrijk monogamiteit was, en onthouding van sex voor het huwelijk. Je zou verwachten dat na bijna 25 jaar dat wel zou zijn veranderd. De infectie met het HIV virus leidt door de huidige beschikbare remmers al lang niet meer tot een zekere vroege dood, maar er rust nog steeds een taboe op AIDS.

Kijk maar eens hoe een bij ons zeldzame infectieziekte als TBC wordt behandeld. Wanneer een epidemie van die ziekte wordt vermoed, worden alle beschikbare middelen ingezet als kranten, radio en televisie om alle mensen te mobiliseren die mogelijk geinfecteerd zouden kunnen zijn. Mantoux testen worden uitgevoerd, en bij mensen waar dat niet mogelijk is om welke reden dan ook, worden Röntgenfoto’s gemaakt. Even voor de goede orde, Röntgenfoto’s zorgen voor stralingsbelasting van het lichaam en zijn schadelijk.

Hoe anders gaat dat met AIDS. De test naar AIDS kan geschieden door bloedonderzoek, en levert in tegenstelling tot een Röntgenfoto geen lange termijn schade op voor het lichaam. Iemand die besmet is met AIDS is een levenslang risico voor zijn omgeving—in tegenstelling tot iemand die besmet is met TBC, omdat daar na de behandeling de ziekteverwekker volledig uit het lichaam verdwijnt—en de kosten voor de samenleving om iemand met AIDS dagelijks van AIDS remmers te voorzien zijn vele malen hoger dan de tijdelijke behandeling van een TBC geinfecteerde met adequate antibiotica. Opsporing van AIDS geinfecteerden zou daarmee m.i. hogere prioriteit moeten hebben dan TBC.

Het grote probleem is hier de grondwet, waar de onschendbaarheid van het lichaam is geregeld. Dat betekent in feite dat de grondwet een vrijbrief geeft om in onwetendheid anderen te besmetten met een potentieel dodelijke ziekte. De publieke opinie is nog steeds zo, dat AIDS een moeilijk bespreekbaar onderwerp is en dat vrijwillige AIDS testen niet op grote schaal gedaan worden. Voor wat achtergrond een recent Schrorer onderzoek.

Geef mij het Kazachstaanse systeem maar. AIDS is geen taboe, AIDS is een normale infectieziekte.

Lammert

Televisie is een belangrijk medium om wereldnieuws over te brengen. Veel reizigers in verre landen duiken zo af en toe voor de televisie om bijgepraat te worden over de ontwikkelingen in de wereld. Hoe erg de honger naar nieuws is blijkt wel uit het feit dat bijna al onze gasten ’s avonds ons zender arsenaal op de satelliet ontvanger afscannen naar informatie. Niet voor niets gaan we vóór het nieuwe seizoen begint een schotel installeren waarmee Hotbird valt te ontvangen waarop een aantal Engelstalige nieuwszenders wordt uitgezonden. In veel hotels in het buitenland wordt óf CNN, óf BBC World aangeboden als één van de zenders die via de televisie op de kamer kan worden ontvangen. Ook voor thuisblijvers zijn de reguliere zenders als CNN, BBC World en FoxNews een belangrijke bron van nieuws.

Sinds vandaag is er echter een geduchte concurrent bij.

De Arabische televisiezender Al Jazeera werd door velen al gezien als de serieuze tegenhanger van de traditionele Westerse nieuwsstations. Omdat tot nu toe alleen in het Arabisch uitgezonden werd was het publiek beperkt tot mensen met een achtergrond uit het Midden Oosten of Noord Afrika. Sinds vandaag is daar echter verandering in gekomen. Al Jazeera heeft namelijk haar Engelstalige kanaal officieel de lucht in gebracht en via een serie satellieten—en in Nederland ook via het kabelnetwerk van Essent—kan het nieuws vanuit het perspectief van de in Qatar gevestigde nieuwszender in het Engels worden bekeken. Voor de lancering heeft de zender een grote schare van journalistieke kopstukken uit het Westen aangetrokken. Ondanks dat toen ik vanavond keek de uitzendingen nog maar enkele uren gestart waren gaf het toch al het beeld van een professionele nieuwsorganisatie met jarenlange ervaring.

Al Jazeera bericht over dezelfde wereldproblematiek als de andere zenders, maar vanuit een ander perspectief. Nu daarom de zender in een gangbare Westerse taal te ontvangen is zal dat ongetwijfeld tot een verschuiving van de beeldvorming en opinie van een groep kijkers leiden. Waar de Arabieren uit het Midden Oosten tot voor kort alleen macht over het Westen konden uitoefenen via de olie hebben ze naast handels- en vakantieparadijs Dubai nu weer een geduchte nieuwe pijler in stelling gebracht.

Morgen is een belangrijke dag in Kazachstan. Dan wordt namelijk begonnen met het in omloop brengen van een nieuwe serie papiergeld. Elke zeven jaar wordt het ontwerp van het papiergeld in Kazachstan vernieuwd en wordt de beveiligingstechnologie aan de nieuwste standaarden bijgesteld.

De afgelopen paar maanden zijn de Kazachen al via de televisie dagelijks geinformeerd over het nieuwe geld en de echtheidskenmerken daarvan. Daarnaast heeft de overheid een meertalige website geopend waar deze informatie kan worden teruggevonden. Voor wie wil weten hoe het Kazachstaanse geld er vanaf morgen uitziet kan kijken op de website www.tenge2006.kz.

Mijn geroep in de woestijn lijkt niet voor niets geweest. Op www.nu.nl las ik, dat alle stemcomputers van de SDU zijn afgekeurd om ingezet te worden tijdens de komende parlementsverkiezingen. Nu de stemcomputers van Nedap nog, en dan zijn we weer terug bij het oude vertrouwde potlood. Het potlood dat in mijn gemeente Ooststellingwerf trouwens nog steeds gehanteerd wordt.

Waar ik recentelijk nog gemiddeld 200 berichten per dag in mijn email box vond met aanbiedingen van allerhande farmaceutica, goedkope Amerikaanse leningen en dergelijke is dat aantal nu gezakt tot beneden de tien. In maart van dit jaar was ik al blij dat ik een goede categorisatie van spam berichten had, maar je wilt steeds meer Vandaar dat ik afgelopen week heb gekeken naar elimineren, in plaats van sorteren. De manier om dat voor elkaar te krijgen blijkt niet erg ingewikkeld te zijn.

Laat ik beginnen met te zeggen dat mijn configuratie vrij flexibel is. Ik heb een eigen server in de VS waarop mijn websites staan, en op die server laat ik ook alle email binnenkomen. Dat heeft als voordeel dat ik de verwerking van emails volledig zelf kan instellen waardoor ik optimale vrijheid en configuratie mogelijkheden heb. Tot voor kort maakte ik gebruik van een email server waarbij SpamAssassin wordt gebruikt na het ontvangen van een bericht om dat bericht in een categorie in te delen. Er zijn daarbij twee mogelijkheden. Een bericht kan door SpamAssassin als SPAM worden aangeduid, en wordt dan geplaatst in een mailbox waarin alle ongewenste reclame wordt bewaard. Andere berichten schuiven direct door naar mijn reguliere mailbox. Dit systeem werkt op zich goed. Er zijn zeer weinig foutieve inschattingen van de software. Periodiek ga ik door de lijst reclamemail om te kijken of er misschien toch nog iets tussen zit dat nodig was en daarna gooi ik die mailbox met spam berichten leeg. Dat deed ik voor ongeveer 1500 mails per week.

Deze aanpak heeft twee nadelen. Ten eerste moet ik periodiek tóch door de ongewenste emails lopen om te kijken of ze echt weg mogen. Dit gaat wel snel, want op basis van de onderwerp regel kun je in de meeste gevallen al bepalen of ze weg kunnen, maar het moet wel. Zeker wanneer ik in Kazachstan zit met trage internetverbindingen kan dit behoorlijk wat tijd vergen.

Bovendien denkt de afzender van de SPAM dat zijn bericht aangekomen is. De email server accepteert namelijk alle berichten en pas na volledige ontvangst worden de filters erop los gelaten. De afzender zal daarom dat adres de volgende keer weer proberen.

Daarom ben ik bezig geweest te kijken hoe ik het email systeem kan herconfigureren zodat emails waarbij al bij voorbaat bekend zijn dat ze SPAM zijn bij de poort geweigerd worden. Dergelijke emails bereiken nooit meer mijn spambox, en bovendien worden bij weigering aan de poort foutmeldingen teruggestuurd naar de afzender van de spam waardoor de spam software ziet dat zijn poging niet succesvol was. Bij voldoende niet succesvolle pogingen is er een gerede kans dat het emailadres uit de spamlijst wordt verwijderd. Want ook voor spammers geldt “tijd is geld” en het zenden van berichten naar geblokkeerde adressen is economisch gezien niet zinvol.

Het weigeren aan de poort van ongewenste berichten heeft nog een positief effect. Wanneer iemand’s computer of mailserver per ongeluk aangemerkt is als een spam bron, dan weigert mijn mailserver een inkomend bericht van die plek en geeft een antwoord inclusief de reden van de weigering. De afzender kan dan zelf een oplossing vinden voor zijn problemen—een recente virusscanner draaien, met zijn internet provider in contact, etc—en ik hoef niet meer periodiek door mijn spambox om te kijken of er misschien toch zo’n bericht doorgeglipt is.

De filtering bij de poort is nu ca. een week actief. Ik ben nog een beetje aan het tunen, maar zoals gezegd is het percentage niet gestopte spam op dit moment rond de 5% van wat het voorheen was. Die laatste vijf procent wordt overigens nog keurig afgevangen door SpamAssassin die ná de emailserver zit en op basis van de inhoud van het bericht keuzes maakt. De hoeveelheid doorgeschoten spam zie ik nu geleidelijk nog verder afnemen, omdat kennelijk spamsoftware ziet dat zenden van email naar mijn mailadressen vruchteloos is en daarom zinloos.

De wijzigingen die ik in mijn configuratie heb aangebracht zijn eigenlijk heel simpel.

Wanneer een email zender zich bij mijn server aanmeldt controleer ik vanaf welk IP adres de zender komt. Als dat IP adres vermeld is in één van de bloklijsten van spamhaus.org, njabl.org, spamcop.net of surriel.com wordt het bericht geweigerd. Meer is het niet. Het zeer goede resultaat lijkt met name te komen van de terugmelding aan de zender van de blokkade. De meeste email providers laten wel alle spam toe, maar filteren ze net als ik vroeger deed in een normale lijst, en een spamlijst. De zender denkt dan dat het bericht geaccepteerd is en probeert het doodleuk de volgende keer weer. Nu ze van mij consequent foutmeldingen terugkrijgen lijkt het erop dat mijn adressen als “hopeloos” in hun verzendlijst aangestreept worden waardoor ze niet weer geprobeerd worden en hopelijk op langere termijn zelfs uit de lijst verwijderd worden.

Een aantal maanden geleden heb ik een bericht geplaatst over het gebruik van het rode potlood als stemmethode in de gemeente Ooststellingwerf waar ik woonachtig ben. Dertien gemeenten waren bij de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen nog niet overgestapt op de stemmachine. Het bericht zorgde voor behoorlijk wat reacties op mijn weblog.

Bij de komende Tweede Kamer verkiezingen zal er waarschijnlijk nog minstens één gemeente zijn waar het rode potlood gehanteerd wordt. Volgens een artikel dat ik vandaag in de regionale krant Nieuwe Ooststellingwerver las, zal de gemeente Ooststellingwerf namelijk waarschijnlijk de stemcomputer op korte termijn nog niet invoeren. Reden die wordt aangevoerd door burgemeester Harry Oosterman is, dat uit berichten in de media blijkt dat stemmen met het rode potlood minder gevoelig is voor fraude dan wanneer een stemmachine gebruikt wordt.

“Berichten in de media” Zou hiermee ook deze weblog bedoeld worden? Uit betrouwbare bron heb ik namelijk vernomen dat deze weblog behoort tot het leesvoer van mensen uit de gemeentelijke politiek van Ooststellingwerf.

Waarschijnlijk is echter het strafrechtelijke onderzoek in de Brabantse gemeente Landerd de werkelijke oorzaak van de commotie. Dit onderzoek wordt gedaan in verband met een mogelijk geval van fraude in het stembureau van zorgcentrum Compostella in de deelgemeente Zeeland. Eén kandidaat—G. te Meerman—die tevens op dit stembureau zelf zitting had en verantwoordelijk was voor de stemmachine kreeg hier 181 voorkeursstemmen. Mogelijk is hier gebruik gemaakt van de eigenschap (software bug) van de Nedap stemmachine dat deze meldt dat een stem is uitgebracht, wanneer de bedieningssleutel in de blokkeerstand wordt gedraaid. Op elke stemmachine bevindt zich—zoals de Regeling voorwaarden en goedkeuring stemmachines 1997 voorschrijft—een sleutel waarmee de werking van een stemmachine kan worden geactiveerd of geblokkeerd. Een undocumented feature van het gebruik van deze sleutel heeft mogelijk fraude mogelijk gemaakt. Een exploit van software, net zoals in andere besturingssystemen zoals bijvoorbeeld Windows met de regelmaat van de klok gebeurt.

Een recent initiatief is Wij vertrouwen stemcomputers niet. Ik was dus kennelijk toch geen roepende in de woestijn…

Wanneer Nathalie op Schiermonnikoog rust nodig heeft is het geen probleem even naar ons huisje terug te rijden om haar daar te laten slapen. Schiermonnikoog is zo klein, dat dat zonder problemen kan.

Veelvuldig kijken we dan televisie. In Kazachstan is er bij ons geen enkele radiozender in de buurt en daardoor vervult de televisie daar grotendeels de rol die de radio in Nederland heeft. Vandaag hebben we gekeken naar een uitzending van National Geographic over tijgers in Bangladesh. De uitzending op zich was interessant, maar mijn aandacht werd een aantal keren getrokken door de Nederlandse ondertiteling. Een aantal keren kwamen er spelfouten in voor die aan het eind van de regel waren gemarkeerd met het woord typo. Kennelijk had een corrector de fout wel opgemerkt, maar was niemand er toe gekomen om de fout te verbeteren. Aan het eind van de aflevering kwam bovendien een storende fout naar voren met karaktersets. In computerwereld zijn eigenlijk alleen de letters A t/m Z goed gedefinieerd. Dit is gebeurd met de codes in de ASCII set, een coderingssysteem dat grotendeels door de Amerikaan Bob Bemer is opgezet. Letters die hiervan afwijken, zoals éêè etc, worden door allemaal verschillende standaarden en karaktersets gedefinieerd Wie websites heeft gemaakt voor een internationaal publiek zal hier vast wel eens met te maken hebben gehad. Ook de karakterset van de computer van de vertaler en de titelgenerator kwamen duidelijk niet overeen. Zo werd het woord carrière (met e met streepje) in de ondertiteling getoond als carrišre (met een s met omgekeerd dakje zoals in het Tsjechisch).

Hieruit blijken enerzijds de interfacing problemen tussen computersystemen onderling—een van de zaken waar ik op mijn technische website veel aandacht aan besteed—aan de andere kant geeft het aan met welk uitgeknepen budget vertalers van televisieprogramma’s kennelijk moeten werken bij commerciële televisiekanalen. Het feit dat een aflevering op het scherm getoond wordt lijkt belangrijker dan de kwaliteit ervan.

Laat ik om te beginnen zeggen dat ik historisch besmet ben. Een oom van mij heeft meer dan 25 jaar in de Philips fabriek van Drachten gewerkt dus een andere keus was er niet. De radio was van Philips, het stereocassettedeck van mijn broer, en natuurlijk het scheerapparaat.

Ik heb mijn vader nooit met iets anders zien scheren. Eerst met een tweekopper, later met een driekopper. Het eitje waarmee Philips de scheerrevolutie begonnen is heb ik nooit gezien, dat was te vroeg in de historie.

Zelf heb ik scheren nooit een prettige bezigheid gevonden. Een langdurige bezigheid in die kostbare minuten ’s ochtends vroeg, en dan in de loop van de dag nog irritatie en niesbuien. Ja, ik weet niet of het veel voorkomt, maar ik krijg—tot hilariteit van mijn omgeving—last van niesbuien na het scheren met een Philishave. Het fijne haarstof dat door de rondmalende mesjes vlak onder mijn neus geproduceerd wordt slaat zich kennelijk op in mijn neusgaten en zorgt tot zeker een halfuur na een scheerbeurt voor hevige kriebelingen.

Mensen die mij kennen zullen mij dan ook vaak met een stoppelbaard van een aantal dagen gezien hebben. Ook Elmira kent dit verschijnsel en is er niet erg blij mee. Zo’n stoppelbaard prikt, en ze heeft het maar wat vaak over “schuurpapier”. In mei heeft ze mij in Kazachstan—mede onder druk van de herhaaldelijke stroomstoringen waarbij mijn Philishave het helemaal niet doet—eindelijk weten te overtuigen van de voordelen van nat scheren met een scheermesje. In Shymkent hebben we een Gillette Mach 3 scheermes gekocht en daar scheer ik mij tegenwoordig bijna dagelijks mee. De Philishave hebben we in Kazachstan achtergelaten.

Ik moet zeggen, nat scheren bevalt mij uitstekend. Het gaat sneller—zeker met zo’n driedubbel scheermesje—minder irritatie achteraf en de niesbuien zijn helemaal over omdat het haarstof netjes in het water en scheerschuim blijft zitten. Het heeft dus mede door mijn historische belasting even geduurd, maar ik behoor nu ook tot de groep mensen die “ouderwets” met een mesje scheert en daar zeer tevreden mee is..

Bijna alle keren dat ik tot nu toe van Nederland naar Kazachstan gevlogen ben was het een vlucht die in de ochtend of vroege middag in Nederland begon en aan het eind van de avond in Kazachstan eindigde. KLM heeft echter sinds kort het vluchtschema omgegooid. De reden is niet helemaal duidelijk, maar ik vermoed dat het komt omdat voorheen zowel KLM, Lufthansa als Air Astana op praktisch dezelfde tijd in Almaty landden en weer vertrokken. Door de vluchttijd te verlaten zijn er nu minder files bij de paspoortcontrole en op de terugreis bij de incheckbalie. Misschien hoopt KLM op deze manier ook meer passagiers te vangen die niet vroeg willen opstaan of die het liefst ’s nachts vliegen om een werkdag extra te hebben en een hotelovernachting uit te sparen. De vertrektijd van 18:30 maakt het voor mij in ieder geval mogelijk ’s ochtends nog het nodige te regelen, dus ik ben er blij mee.

In het vliegtuig ga je steeds meer merken dat de overname van KLM door Air France—sommigen spreken van een fusie, maar wanneer een groot bedrijf een kleintje opslokt noem ik dat toch liever een overname—de service versobert. Op vroegere vluchten naar verre bestemmingen kan ik mij herinneren dat in het stoelzakje een menukaart zat met de menu’s die geserveerd werden. Dat is al lang niet meer zo. Tot ongeveer een jaar geleden kwamen de maaltijden nog uit een echt cateringbedrijf, maar tegenwoordig zijn het instantmaaltijden van Uncle Ben’s die in de magnetron worden opgewarmd. Ook de sandwiches zijn ergens in bulk ingekocht. Niet dat ik dit een verkeerde stap vind overigens. Reizigers hebben vaak de maaltijden gezien als een compensatie van de dure vliegtarieven, maar je kunt ook redeneren dat de overvloedige service de óórzaak is van de hoge tarieven. Minimaliseren van de catering aan boord en het kiezen van luchthavens met lage landingsrechten zijn twee van de beproefde recepten waarmee prijsvechters als Easyjet hun tariefniveau laag weten te houden. Op de catering is KLM nu duidelijk aan het besparen. Intercontinentale vluchten zullen voorlopig wel niet van kleinere luchthavens starten, maar persoonlijk zou ik er geen bezwaar tegen hebben wanneer KLM haar vlucht naar Almaty in Eelde zou beginnen…

Een andere subtiele manier waarop KLM probeert de winstgevendheid te verhogen las ik in de Holland Herald. Voor wie niet veel met KLM vliegt: de Holland Herald is het in-flight magazine (zeg maar het verveel- en informatieboekje) dat in elke stoelzak te vinden is. Hierin staat wat basisinformatie voor reizigers, bestemmingkaartjes, een paar achtergrond verhalen tegen de verveling en de lijst met producten die tax-free tijdens de vlucht aangeschaft kunnen worden.

In de Holland Herald las ik, dat KLM reizigers die één of meer vluchten van hun ticket overslaan niet meer worden toelaten op een vervolgvlucht, maar een nieuw ticket moeten kopen. Laat ik dit verduidelijken. KLM heeft een aantal lijnvluchten op specifieke bestemmingen. Om passagiers te lokken die niet vanuit Amsterdam vertrekken maar bijvoorbeeld vanuit Frankfurt, Londen of Parijs, hebben ze soms aanbiedingen waarbij ze heel goedkoop een ticket naar een KLM eindbestemming aanbieden waar bovendien een vlucht van de opstapplaats naar Schiphol in zit. Zo kan het voorkomen dat een passagier die rechtstreeks van Amsterdam naar Almaty vliegt meer betaalt dan een passagier die eerst met een KLM vlucht uit Frankfurt naar Amsterdam vliegt en dan verder naar Almaty. Dit is allemaal om de concurrentieslag op bepaalde trajecten te winnen. In de praktijk worden dergelijke overstapvluchten niet alleen door reguliere passagiers vanuit de omliggende steden gekocht, maar ook door passagiers die in Amsterdam opstappen. Zij kopen dan zo’n overstapvlucht, annuleren het eerste deel van het traject of stappen eenvoudig weg niet in, en stappen pas in Amsterdam op op het tweede deel van het traject. Dit werd tot nu toe oogluikend toegestaan, maar is officieel volgens de vervoersvoorwaarden van KLM illegaal, en ze willen nu bij het inchecken strenger gaan controleren of passagiers inderdaad wel alle voorgaande trajecten van een ticket hebben gevlogen. Als dat niet het geval is wordt het ticket ongeldig, en moet een nieuw exemplaar tegen de volle prijs worden aangeschaft. Van een stoel ben je dan in ieder geval verzekerd, je koopt immers je eigen stoel die je met het vorige ticket al gereserveerd had voor de tweede keer.

Langzamerhand wordt onder druk van het geld vliegen een snelle maar saaie methode van bustransport door de lucht. En waarom ook niet, van het geld dat ik voor een retourticket betaal kan ik ook een behoorlijke tijd in Kazachstan leven, de transportkosten moeten wel binnen normale proporties blijven.

Lammert

De gemeenteraadsverkiezingen in Nederland zijn voorbij en partijen schikken zich langzaam naar hun nieuwe positie. Wonden worden gelikt of portefeuilles verdeeld. Nee, ik ga het niet over de uitslag hebben. Daar is in de media al voldoende over verteld en tenslotte is dit niet een politieke weblog. Maar ik keek wel op van het kleine aantal gemeenten dat nog gebruik maakt van het rode potlood. 13, als ik het afgelopen dinsdag op de televisie goed gehoord heb. De overigen hebben het potlood ingeruild voor de stemmachine.

Als softwareprogrammeur en technisch onderlegd iemand heb ik altijd een vreemd gevoel bij een stemmachine. Wie heeft dat ding geprogrammeerd, zitten er misschien fouten in? Een dergelijk apparaat wordt minder dan één keer per jaar uit de mottenballen gehaald. Stel je nu voor dat een programmeur bij de laatste update een klein foutje heeft gemaakt en die komt er pas uit bij de stemming zelf—of erger, die fout komt er helemaal niet uit en wordt ongezien in de uitslagen meegenomen?

En dan is er nog het punt van terugverdientijd. Zo’n apparaat kost veel geld en dat is jammer voor iets dat minder dan één keer per jaar wordt gebruikt. En eeuwen meegaan doen ze ook niet. Een doosje rode potloden kun je op de plank leggen voor de volgende verkiezingen. Als de muizen er in de tussentijd niet aan knabbelen zijn ze bij de volgende stemronde weer als nieuw. Hooguit even een puntje er aan slijpen.

Ik was dan ook blij dat de gemeente Ooststellingwerf waar ik in Nederland nog woonachtig ben behoort tot de laatste groep die de zinloze investering in een stemmachine nog niet gedaan heeft. Ik heb afgelopen dinsdag mijn keuze kenbaar gemaakt door een vakje met een rood potlood in te kleuren. En ik hoop dat nog jarenlang op die manier te mogen blijven doen.

Lammert

Is het je ook opgevallen, de recente wijziging in de reclamecampagne van Microsoft? Tot voor kort gingen de reclames vooral over de mogelijkheden die je hebt om je toekomst in te richten met Microsoft producten. Tegenwoordig is de reclamecampagne gericht op het warm maken van het publiek voor het aanstaande product Microsoft Vista dat alle gaten in de huidige Windows versies moet dichten. Gaten die door de architectuur van Windows door Microsoft zelf ontstaan zijn. Wordt het dan toch tijd om op linux over te stappen?

Het gebruiksgemak van een computer wordt bepaald door twee zaken, het besturingssysteem en de applicatiesoftware. Zonder twijfel zijn linux en alle unix varianten op het punt van besturingssoftware superieur. Sinds de eerste coderegels voor unix in 1969 zijn ingetikt is er aan de onderliggende architectuur nauwelijks iets veranderd. Interfacing met externe bronnen—of het nu bestanden zijn, printers of beeldschermen—gebeurt via een filestructuur en vanaf het begin is er een beveiligingsstructuur met een root gebruiker die alles mag en andere gebruikers die in groepen zijn ingedeeld waarvan de privileges zijn beperkt. Vanaf de eerste unix tot de huidige laatste linux release is daar nauwelijks iets aan veranderd.

Op het punt van applicatiesoftware is Microsoft Windows echter verreweg superieur. DOS applicaties draaien nog steeds vaak onder de nieuwste Windows versie. Programmatuur geschreven voor Windows 3.11 kan zonder aanpassingen onder nieuwere versies worden gedraaid. Daarmee is het besturingssysteem van Microsoft complex, log en met veel gaten en fouten maar voor de gebruiker van software biedt het wel een vorm van continuïteit.

Weinig mensen weten wat Linux is. Ze denken dat op de installatie CD van Redhat, Debian of Mandriva (voorheen Mandrake) uitsluitend Linux staat. Laat ik ze uit de droom helpen. Misschien drie procent van de inhoud van zo’n installatie CD is linux en staat onder controle van de beheerder Linus Torvalds, de geestelijk vader en naamgever van Linux. De rest is een bij elkaar geraapt zootje van utilities hulpprogramma’s en drivers. Is het ooit opgevallen dat nieuwere versies van Linux GNU/Linux genoemd worden? Dat komt omdat de Free Software Foundation—de drijvende kracht achter het GNU project—heeft afgedwongen dat hun projectnaam in de naam van het besturingssysteem wordt meegenomen omdat veel van de utilities door hen geschreven zijn of onderhouden worden. Geef in een linux shell maar eens het commando uname -a, grote kans dat GNU daar ook in vermeld staat.

Linux alleen is niets. Er is zelfs geen programma of ingebouwd commando om een directory inhoud op te vragen. Het programma ls dat hiervoor gebruikt wordt is ook een externe utility.

Hiermee wordt gelijk de kracht en zwakheid van Linux tegenover Microsoft Windows duidelijk. Linus Torvalds houdt zich uitsluitend bezig met de kernel van het besturingssysteem, de kern die de aanroep van overige programmatuur mogelijk maakt, beveiliging regelt en resources over de verschillende applicaties verdeelt. Zijn focus is daarmee heel smal wat het mogelijk maakt op dat punt een superieur product te maken ten opzichte van Microsoft producten. Microsoft daarentegen moet de hele grafische schil beheren, veel applicatieprogrammatuur voor systeembeheer taken en dergelijke die allemaal in één woord Windows worden genoemd.

Linux heeft zijn kracht in specifieke toepassingen waar een computer één of enkele taken heeft zoals een webserver of specifieke applicaties die ik soms voor mijn klanten maak. Windows zal daar door zijn complexiteit en logheid nooit in de buurt kunnen komen.

Windows daarentegen komt als volledig pakket uit de doos. Je start de CD, doorloopt een aantal vragen en daarna heb je binnen een aantal minuten een werkende computer oplevert. Dat is niet zo spannend, dat kan ook met een Linux distributie, maar het verschil is dat die computer identiek werkt aan de computer van een ander die ook Windows heeft geinstalleerd. En de functionaliteit is zelfs bijna identiek aan de functionaliteit van andere Windows versies. Dat is bij linux anders. Ooit wel eens een script geschreven op één computer en dat overgezet naar een andere met een andere linux of unix distributie? Utilities staan in een andere directory, werken net anders of zijn er helemaal niet. Dit is echt niets voor een normale ziel die alleen af en toe een briefje wil tikken, de boekhouding van de visclub wil bijhouden en emails naar zijn oom in Canada wil kunnen sturen.

Wanneer Microsoft bij de overgang naar Vista in staat blijft die compatibiliteit op gebruikersniveau met andere Windows versies te blijven houden dan hebben zij niets van Linux te vrezen. Alleen als ze radicale wijzigingen hebben gedaan waardoor applicatieprogrammatuur voor oudere versies niet meer werkt, dan hebben ze een potentieel probleem. Maar omdat eendracht in de concurrentie ontbreekt (De Apple Mac even buiten beschouwing gelaten) zullen ze waarschijnlijk weinig te vrezen hebben van de overgang.

Lammert

Het is niet moeilijk om de grootste ergenis op te noemen die je als website bezitter tegenkomt. Dat zijn ongetwijfeld de emails van mensen die een site bezoeken, de inhoud in drie seconden lezen en dan denken dat ze je een email moeten sturen met werkelijk de domste vragen.

Een speciaal slag hierin is de middelbare scholier. Al jaren krijg ik ontelbare emails van scholieren die vinden dat ik hun werkstukken moet maken. Een jaar of vijf geleden had ik er eentje die—nadat hij mij vijf emails had gestuurd die ik allemaal onbeantwoord had weggegooid—zo kwaad dat hij mij een email stuurde met groot lettertype en felle kleuren waarom ik zo onbeschoft was om niet eens te reageren op zijn vraag zijn werkstuk te schrijven. Inderdaad, ik moest zijn werkstuk schrijven vond hij…

De afgelopen dagen was het een groepje uit België die via emails, het plaatsen van commentaar op deze weblog en het posten van een bericht op ondermeer het Kazachstan forum probeerden mij aan het werk te krijgen. Zij hadden het vragenlijstje van hun docent dat ze als opdracht hadden gekregen linea recta naar mij gestuurd. Of ik maar even wilde antwoorden.

Voor deze en andere luie scholieren: Het antwoord is nee. De beste manier om te leren is om zelf iets te doen, niet dingen uitbesteden en achterover te hangen tot het antwoord ooit eens komt. Als je denkt dat de maatschappij zo in elkaar steekt dan blijf je altijd aan de onderkant van de samenleving hangen. Ik ben geen huiswerkcentrale.

Dit is trouwens het antwoord dat ik vandaag heb teruggestuurd:

Ik ben geschokt door de passieve manier waarop jullie proberen een werkstuk te maken. Drie keer mij een email sturen en dezelfde vraag ook nog integraal gekopieerd op kazachstan.startkabel.nl/forum/ Ik neem aan dat deze vragen op een papiertje stonden dat door jullie docent is uitgereikt. Ik wil graag wijzen op de eerste lettergreep van werkstuk, namelijk WERK. Dat betekent dat jullie de handen uit de mouwen moeten steken, actief boeken moeten lezen, op internet zoeken met google. Op die manier bereiden jullie je voor op een WERKzame toekomst. WERK betekent niet, dat ANDEREN voor jullie moeten werken en de antwoorden pasklaar op een serveerblaadje leggen.

Lammert

Ik heb één van de twee pop emailboxen weer terug die gisterochtend door het systeembeheer van xs4all abusievelijk was verwijderd. En ook het complete service account dat onbereikbaar was hebben ze kennelijk van een backup tape weten op te vissen zodat ik bijvoorbeeld mijn wachtwoord indien nodig weer kan wijzigen en andere instellingen kan aanpassen.

Maar dat alles is niet zonder slag of stoot gegaan.

Gisteren heb ik een kwartier aan de telefoon gehangen. Het zou binnen 24 uur weer in orde zijn. Nou, dat bleek dus vandaag niet zo. Eerst heb ik de helpdesk daarom opnieuw gebeld. Mijn melding van de dag ervoor bleek in ieder geval in de computer te staan, dat was al iets. Maar hij moest even naar zijn collega lopen (ja, je leest het goed, “lopen”) om te vragen wat de actuele stand van zaken was.

Die stand van zaken was niet veel beter dan gisteren. De melding was doorgespeeld naar de afdeling sales-2, die hem weer had doorgespeeld naar de afdeling beheer. Ik moest maar rustig wachten want sales-2 had nog niet bericht van beheer gehad en had dat daarom nog niet aan de helpdesk en mij teruggekoppeld. Voelt u al nattigheid? Ik kreeg in ieder geval visioenen van kastjes en muren.

Nou, rustig zitten en afwachten zit niet in mijn aard en gelukkig was de helpdeskmedewerker wel bereid om mij de naam van de contactpersoon bij de afdeling sales-2 en een telefoonnummer te geven. Weliswaar een algemeen telefoonnummer van de verkoopafdeling, maar dat is geen probleem.

Nog geen 10 seconden nadat ik het gesprek met de helpdesk had beëindigd was mijn telefoon opnieuw verbinding aan het zoeken. Een dame van sales stond mij te woord. Wie ik wilde spreken? Oh haar? die werkt bij sales-2, waarom behandelt zij uw probleem? Weer het hele verhaal uitgelegd, en er werd weer van alles in de computer aan de andere kant ingetikt. Heel interessant te merken dat de computersystemen van de verkoop- en helpdesk afdeling weinig met elkaar gemeen hebben. Op de helpdesk werd alles afgehandeld via mijn loginnaam (die nu onbruikbaar was geworden) bij de verkoopafdeling werkte het zoeken op mijn gegevens alleen via mijn domeinnaam. Na een aantal minuten kreeg ik uiteindelijk toch de bewuste dame van sales-2 aan de lijn.

Ik denk niet dat dit het prettigste telefoongesprek was dat zijn vandaag gevoerd heeft. Dat kwam mede omdat ze eerst aangaf dat ik het beste rustig zou kunnen wachten, ik zou wel teruggebeld worden als alles weer in orde was. Die afdeling beheer bij XS4ALL was ook zo moeilijk aan te sturen…

Hoe zo wachten? Het probleem was veroorzaakt omdat iemand van diezelfde afdeling beheer mijn popmailboxen en service-account had gewist. Ja, als ze het zelf had kunnen doen dan was het in tien minuten opgelost verzekerde ze mij. Hoe anders was xs4all in 1998 toen ik er klant werd en ze nog voornamelijk uit hackers bestonden. Toen kón iedereen inderdaad ook iets oplossen. Nu was er kennelijk een cultuur ontstaan van op elkaar wachten en aan elkaar doorschuiven. Gelukkig had mijn telefoontje wel effect en werd ik vijftien minuten later teruggebeld dat ik weer kon inloggen in mijn service account. Eén mailbox doet het nu weer, de andere is nog weg maar daar is een nieuwe voor in de maak.

De situatie is nu weer zo ongeveer terug bij het oude. Hopelijk hebben ze waar het om ging—namelijk het omzetten van een hosting account in een domein-reservering—wel goed uitgevoerd zodat ik op de volgende factuur een lager bedrag zie verschijnen. Anders moet ik weer met hen aan de telefoon en ik vraag mij af hoe de afdeling financiën mijn gegevens beheert. Op inlognaam, op websitenaam, of op mijn schoenmaat? Ik ben op alles voorbereid.

Lammert

Ik heb het al vaker verteld, Kazachstan is een voorbeeldmaatschappij voor een multi-culturele samenleving. Geen enkel geloof is in de meerderheid en ook geen enkele bevolkingsgroep. De regering maakt hier handig gebruik van door het land aan te prijzen als de meest stabiele factor in Centraal Azië en ze weet op deze manier veel buitenlandse investeerders aan te trekken. Het bedrag aan buitenlandse investeringen per hoofd van de bevolking is in Kazachstan dan ook het hoogst van alle landen van de voormalige Sovjet Unie.

Dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen mensen ongeacht afkomst, ras of nationaliteit staat ook in de grondwet. En dat heeft op dit moment zijn effect in Jabagly.

Mensen die naar verre landen reizen zullen weten dat het niet ongewoon is dat aan buitenlandse toeristen voor toegang tot attracties zoals musea, natuurparken en dergelijke meer gevraagd wordt dan aan de lokale bevolking. Zij hebben immers ook meer te besteden is de achterliggende gedachte. Tot op heden was ook de toegang in het Aksu-Djabagly natuurpark zo geprijst. De lokale bevolking betaalt 150 Tenge, een buitenlander 1050. Omdat buitenlanders voor de huur van paarden ook een aanzienlijk bedrag betalen werd wel eens gekscherend opgemerkt dat een paard in Jabagly meer verdient dan de gemiddelde dorpsbewoner.

Daar is nu verandering in gekomen. De overheid heeft opdracht gegeven aan het natuurreservaat om de prijzen voor buitenlanders en mensen met Kazachstaanse nationaliteit gelijk te trekken. Dit alles vanwege het in de grondwet genoemde gelijkheidsbeginsel. Dat betekent in de praktijk dat de prijs voor buitenlanders naar beneden zal gaan, want de reguliere Kazach kan zich nooit die bijna zeven euro per persoon veroorloven die iemand van buiten de landsgrenzen neer moet leggen.

Een duidelijk voorbeeld dat het in Kazachstan niet alleen blijft bij het maken van wetten die voor een gelijke behandeling van iedereen moeten zorgen, maar dat die wetten in de praktijk ook uitgevoerd worden, zelfs op het laagste niveau.

Lammert

Lezers van deze weblog zullen weten dat mijn internet aanwezigheid in de afgelopen anderhalf jaar een dramatische wijziging heeft ondergaan. Langzamerhand heb ik al mijn sites overgeheveld naar de VS waar ik inmiddels over een dedicated server beschik. De kosten die hier mee gemoeid gaan zijn een factor lager dan wat ik voor iets dergelijks bij mijn Nederlandse provider zou moeten betalen. Op dit moment heb ik de beschikking over een 2 GHz server met 1 GB RAM, 2×120 GB disks in RAID 1 configuratie en 500 GB per maand dataverkeer. Daarbij heb ik 24/7 technische ondersteuning beschikbaar die—op de momenten dat ik het nodig had—nooit meer dan 10 minuten responstijd had om daadwerkelijk een probleem op te lossen. Inderdaad, ik zei oplossen.

Voor bovenstaande configuratie betaal ik nu ongeveer 80 euro in de maand. Voor de grap heb ik gekeken wat iets soortgelijks bij xs4all kost. Een server die een beetje vergelijkbaar is komt op 369 euro per maand. Daar zit dan echter nog geen RAID controller in met extra harddisk. Met die uitbreiding en extra RAM komt de prijs daarmee zeker over de 400 euro per maand.

Het prijsaspect is één, maar service is ook wat. Zoals al gezegd is mijn ervaring van de tijdspanne tussen melden en oplossing in de VS 10 minuten, ongeacht het moment van de dag. Dat kan ook gemakkelijk, want het gaat hier om één van de grootste hosting bedrijven en zij hebben 260 mensen in dienst op de afdeling customer support. Bij xs4all gaat dat wat anders zoals verderop wel duidelijk wordt.

Na alle sites naar de VS overgeheveld te hebben kwam de definitieve stap, het opzeggen van het laatste hosting account in Nederland bij xs4all. Ik had daar nog een ADSL en een hosting account lopen en dat laatste moest opgezegd. Ooit aangegaan voor 100 gulden per maand was xs4all “met de tijd meegegaan” en hadden ze een tijd geleden de fee al eens verlaagd naar 36,50 euro in de maand. Let wel dit is voor één website.

Uit voorzorg had ik op 19 februari jl. al een email naar hun sales afdeling gestuurd met de vraag of alléén opzegging van de website en omzetting in een domeinreservering met verwijziging naar de dedicated server mogelijk was zonder daarbij de pop-emailboxen die ik via mijn ADSL abonnement daar heb aan te tasten. Geen reactie dus. Kennelijk was deze vraag te moeilijk voor hen, of ze verdienen te weinig aan het opzeggen van abonnementen en is het daardoor de moeite niet waard op zulke vragen te antwoorden.

Omdat ik na een week nog geen reactie had van xs4all ben ik nog maar eens goed gaan spitten op hun website. Er was een on-line invulformulier voor het wijzigen van diensten. Omzetten van een hosting account naar een domeinreserveringsaccount bleek mogelijk. Er kon in het formulier zelfs het IP adres van de nieuwe server en een MX record voor de mailafhandeling ingevuld worden. Geen vuiltje aan de lucht zou je zeggen.

Vanochtend was het dan zover. Kennelijk was iemand op maandagochtend naar het werk gegaan met de houding van “Nou, vandaag zullen we Lammert zijn account eens even omzetten”. Ik heb wel eens gehoord van maandag-auto’s maar ik heb nu een maandag-account bij xs4all.

In plaats van de website op te heffen en het domein door te verwijzen naar de nieuwe server hebben ze nu namelijk al mijn popmailboxen geblokkeerd die onderdeel zijn van het ADSL abonnement. Gelukkig werkt ADSL zelf nog wel dus ik kon er nog zelf achterkomen, maar het service account dat ik kan gebruiken om de popmailboxen te beheren gaf de melding “account niet actief”. Ironisch genoeg waren de DNS records in de DNS server van xs4all nog steeds de oude, dus de hosting was niet omgezet.

Daarom heb ik zojuist 15 minuten met een helpdesk medewerker aan de lijn gezeten. Hij gaf toe dat er inderdaad wat mis was gegaan en dat hij nu vanaf de helpdesk aan de sales afdeling had gevraagd opdracht te geven aan de betreffende afdeling die dit had veroorzaakt om het op te lossen. Maar dat kon wel maximaal 24 uur duren.

Jaja, dit zijn Nederlanders, zitten vlak bij maar hebben wel een etmaal nodig om een email account dat ze per ongeluk op slot hebben gedraaid te heropenen. Hoe was de responstijd in de VS ook weer? 10 minuten, 24 uur per dag 7 dagen in de week.

Lammert

Per dag ontvang ik zo’n 160 emails. Niet dat die allemaal nuttige informatie bevatten. Gemiddeld ongeveer vijf zijn “echte” emails, het overige is spam. Spam zijn emails—merendeels vanuit de VS en het Verre Oosten—die bedoeld zijn om allerhande artikelen en diensten aan te prijzen. Van pillen en erotische hulpmiddelen tot hypotheken en universiteitsdiploma’s.

Bij mijn internet provider xs4all hebben ze een spamfilter geïnstalleerd, maar het succes is wisselend. Belangrijkste reden is dat het toegepaste filter bestaat uit de standaard programmatuur Spamassassin waarbij xs4all een beetje aan de knoppen draait om het grootste deel van de ongewenste mails ook als ongewenst te markeren. Maar spammers zijn ook niet gek en zij hebben al lang voordat ze hun bulk emails versturen een testrun met diezelfde software gedraaid om te kijken hoe ze de vangnetten kunnen omzeilen. Praktisch resultaat is, dat slechts maximaal de helft van mijn ongewenste email daadwerkelijk als spam gemarkeerd werd.

Binnenkort ga ik weer naar Kazachstan en daar is spam letterlijk een centenkwestie. 160 headers van mails per dag binnenhalen en verwijderen kost nogal wat tijd over een trage internet verbinding. Daarom heb ik liever dat de grof-filtering zodanig werkt dat ik maar eens in de week even hoef te kijken of er zich tussen de spam per ongeluk nog een regulier bericht bevindt. Iets dergelijks is met de xs4all spamfiltering niet haalbaar.

De afgelopen dagen heb ik daarom mijn hele email afhandeling bij xs4all weggehaald en via mijn server in de VS laten lopen. Daar ben ik niet afhankelijk van wat de techneuten van xs4all toevallig als drempelwaarde voor de spamdetectie instellen. Door mijn email afhandeling zelf te doen kan ik precies instellen welke emails wel, en welke niet doorgelaten moeten worden. Bovendien kan ik nu gebruik maken van het zogenaamde Bayesiaanse filter in de Spamassassin software.

Naast de standaard filters die werken met vaste drempelwaarden op basis van voorkomende woorden, IP adres van de afzender en dergelijke heeft Spamassassin namelijk een Bayesiaans filter waarmee het mogelijk is de filtering zelflerend te maken. De werking is vrij simpel. Je sorteert de inkomende emails in twee stapels. Een stapels met gewenste, en een stapel met ongewenste berichten. Vervolgens laat je het leerprogramma van Spamassassin hierop een paar minuten stampen. Het programma zoekt kenmerken in de emails waaraan te herkennen valt of een email gewenst is of niet. Dit kunnen kenmerken in de tekst zijn, de afzender, headers die wel, of juist niet voorkomen etc. Omdat xs4all een filter heeft dat voor alle duizenden klanten geschikt moet zijn kunnen ze niet van een dergelijk zelflerend filter gebruik maken. Als het filter bijvoorbeeld zou leren dat 99% van alle emails in de Chinese taal spam is, dan zou dat erg vervelend zijn voor de Chinees sprekende xs4all klanten die veel met hun moederland emailen. Al hun email zou plotseling als spam gemarkeerd worden. Voor mij geldt een dergelijke beperking niet. Het filter heeft nu een dikke week kunnen leren van de voorbeeld emails die ik heb verzameld. De score is nu dat er gemiddeld per etmaal nog zo’n 3 spamberichten in mijn gewone emailbox doorsijpelen. Heel af en toe wordt er nog een normaal bericht als spam gemarkeerd, maar dat was voor het laatst al weer een paar dagen geleden.

Mijn SPAM probleem lijkt dus onder controle te zijn.

Bijna een week geleden heb ik aandacht besteed aan mijn boormachineaccu die aan een renovatiebeurt toe is. Normaliter laat ik elektronische apparatuur die de geest gegeven heeft in Kazachstan. Daar is men veel meer op reparatie ingesteld dan in Nederland, en reparaties kosten daar meestal niet veel meer dan de kostprijs van de benodigde componenten en nog een euro of vijf als reparatieloon. Mijn accupack laat ik daar liever niet repareren. De kwaliteit van de Chinese accucellen in Kazachstan is niet zo geweldig.

Reparatie is in Nederland een bijna vergeten vak. Als iets kapot is wordt al gauw een nieuw exemplaar gekocht en het oude model gaat naar de schroothoop. Computers bestaan uit weinig meer dan losse printkaarten en modules die tegen andere exemplaren uitgewisseld kunnen worden. Toen ik twee jaar geleden in Duitsland bij een bedrijf op een niet meer geleverd model computerprintkaart een IC lossoldeerde om het te vervangen door een nieuw IC voelde ik mij bijna een fossiel. Wie soldeert er nu nog in computers? Overigens, die printplaat functioneert tot op heden probleemloos, dus vervangen van losse IC’s in computers kan wel!

Toch krijg ik het gevoel dat er een kentering aan de gang is. De economische situatie is niet meer zoals die een aantal jaren geleden was en mensen en bedrijven moeten langer met dezelfde spullen doen. September vorig jaar was ik voor het eerst op bezoek bij de accu en batterij specialist in Drachten. De zaak had de deuren toen net geopend en van aanloop van klanten was nog weinig sprake. De enige werknemer had duidelijk wel tijd voor een praatje.

Dat was vanmiddag toen ik mijn kapotte accupack van mijn boormachine bracht wel anders. De tafel lag vol met opdrachtbonnen en de werknemer—nog steeds in zijn eentje—was duidelijk opgelucht dat ik geen erge haast met de reparatie had en dat hij mij wel mocht bellen als het gerepareerd was. Het liep op dit moment storm met nieuwe klanten—mogelijk ook omdat ik de firma hier al eerder genoemd heb?—en deze week zat er absoluut geen gaatje meer in de planning. Misschien volgende week…

Kennelijk ben ik niet de enige die liever een accupack laat repareren dan een nieuw pack bij de reguliere handel kopen. Het prijsverschil is toch al gauw zo’n 35%. Ik heb voor de zekerheid ook nog even gekeken bij mijn reguliere elektronicahandel wat 14 nieuwe accucellen mij zouden moeten kosten als ik zelf de reparatie ter hand zou nemen. Dat was duurder dan de reparatie uitbesteden en bovendien heb ik geen puntlasinstallatie om de cellen op een professionele manier tot een pack samen te bakken.

De tijden van de weggooimaatschappij zijn voorbij. Reparatie is in lijkt het wel op.

De radio en televisie in Nederland staat er bol van. Het is koud in Rusland. Kennelijk hebben we hier in Nederland te maken met een tweede komkommertijd. Na de traditionele slappe tijd voor de nieuwsgaring in de zomer lijkt nu ook het minder belangrijke nieuws in de wintertijd op de voorgrond te komen. De climax kwam voor mij een week geleden, toen ik een email ontving van een redacteur van het NOS Radio 1 journaal die dacht dat ik op dat moment nog in Kazachstan zat en mij daar wilde interviewen over de “extreme” kou van -30 graden die daar was ingevallen.

Mensen die mijn weblog hebben gelezen zullen al weten dat de winter van vorig jaar in Kazachstan in geen verhouding stond tot de huidige. Anderhalve meter sneeuw in Jabagly en op de verbindingsweg naar de andere dorpen zelfs stukken met meer dan twee meter sneeuw. Kijk, dan spreken we over winter. Alle medewerkers van het Aksu-Djabagly natuurreservaat waren toen gemobiliseerd om samen met mijn schoonvader die een grote bulldozer bezit de weg van Jabagly naar de doorgaande weg open te maken. 10 kilometer scheppen en duwen om er ondermeer voor te zorgen dat twee mensen die dringend medische hulp nodig hadden van Jabagly naar het ziekenhuis in Wanovka konden. Kijk, dat is winter, dat is crisis, maar dan zie je de journalisten niet. Met zo’n sneeuwlaag blijven die liever thuis bij de kachel.

Dit jaar is het wel koud in de landen van de voormalige Sovjet Unie, maar juist bij extreme kou is de sneeuwval in het algemeen niet zo groot en blijven de wegen begaanbaar. Het enige dat dan overblijft is bij de mensen op bezoek gaan waarbij de kachel kapot is gegaan, zoals de mensen in sommige wijken rond Moskou waar de leidingen van het centrale warmwater net (zoals bijna elk jaar) zijn bevroren. Dat levert gemakkelijke televisie op.

Ik wil de journalisten hierbij uitnodigen om mij in Kazachstan te komen bezoeken wanneer er weer anderhalve meter sneeuw ligt. Toegegeven, de televisiebeelden zullen niet erg interessant zijn met alleen maar een witte massa maar dat zijn de situaties waarbij men zich in de voormalige Sovjet landen pas echt druk maakt.

De kippenslachterij in Jabagly is op de fles. De directie heeft zelf het faillissement aangevraagd omdat ze een toekomst van de slachterij niet meer ziet zitten. Door achtereenvolgende bestuurders is zoveel geld in de achterzakken verdwenen dat nauwelijks financiële middelen over zijn gebleven voor de normale bedrijfsvoering. Neem daar nog bij dat na twee jaar er nog steeds geen waterleiding is en er nog geen kip is geslacht, dan is het wel duidelijk dat een verdere voortzetting van de activiteiten niet erg zinvol was.

De geschiedenis van de slachterij gaat zo’n 20 jaar terug tot in het communistische tijdperk. Rond 1986 werd begonnen met een megaproject bij het dorp Jabagly voor de stichting van een kippenslachterij. Dit project bestond niet alleen uit het bouwen van een slachterij met hokken voor de dieren, een broederij en opslag voor voer voor de wintermaanden, maar ook een gas- en warmwaterfabriek voor de slachterij en het dorp Jabagly en de bouw van woningen voor de medewerkers in Jabagly.

Op topdagen werden in de slachterij zo’n 13.000 dieren geslacht. Wanneer je dan in aanmerking neemt dat er 1.400 mensen werkten die met bussen uit vijf omringende dorpen werden aangevoerd krijg je al snel een idee van de efficiency waarmee in de slachterij gewerkt werd. Zo’n 9 kippen werden per persoon per dag geslacht wat mij enkele jaren geleden al de opmerking deed ontglippen tegen de burgemeester die de toen failliete slachterij aan mij wilde verkopen of de werknemers soms de kippen mee naar huis namen, op de keukentafel slachtten en dan naar de slachterij terug brachten. Na de val van het communisme is het de slachterij ondanks haar inefficiente werkwijze gelukt om nog een aantal jaren overeind te blijven, maar uiteindelijk is ze toch in 1999 onderuit gegaan. Een schuld van zo’n vijftig miljoen Tenge aan het lokale gasbedrijf achterlatend.

Het eerste bankroet had grote gevolgen voor de dorpen in de omgeving. Plotseling kwamen 1400 mensen—waaronder Elmira die op de afdeling werkte waar de werkkleding werd gemaakt en gerepareerd—op straat te staan wat in het dorp Jabagly zorgde voor een werkloosheid van 80 procent. Tot het faillissement had de slachterij via haar gasfabriek ook gezorgd voor de gasleveranties aan Jabagly en warm water toevoer voor de projecthuizen van de werknemers maar dat kwam van het ene op het andere moment te vervallen.

Het stoppen van zowel de gastoevoer, als de toevoer van warm water voor de verwarming van veel huizen in het dorp had desastreuze consequenties voor het dorpsgezicht. Jabagly is ongeveer 100 jaar geleden gesticht en in de loop der jaren was de centrale dorpsstraat een groene straat geworden met hoge bomen. In de eerstvolgende winter verdwenen bijna alle bomen in de kachel. Door het faillissement had bijna niemand geld om kolen te kopen voor de kachel en bij -20 buiten bleef er weinig anders over dan de bomen die op het erf en langs de weg stonden op te stoken. Alleen bij het hoofdkantoor van het natuurreservaat bleven de bomen gespaard.

Enkele jaren later is de gastoevoer aan het dorp hersteld, deze keer met aardgas in plaats van stadsgas. Door de curator en de lokale overheid zijn veel pogingen in het werk gesteld om de slachterij te verkopen, maar dat had enkele jaren geen succes. Daarom werd in de tussentijd de slachterij grotendeels ontmanteld. Alles van enige waarde werd verkocht, of meegenomen naar huis. Gebouwen werden afgebroken en de bouwmaterialen—inclusief de bakstenen—verkocht voor bouwprojecten in de omgeving. Zelfs de centrale waterleiding naar de slachterij werd in de zomer 2004 uit de grond gehaald waarbij de bulldozer van mijn schoonvader goed van pas kwam.

Uiteindelijk werd eind 2004 de slachterij toch verkocht, voor 60.000 dollar. De centrale waterleidingbuizen waren toen inmiddels uit de grond gehaald en verkocht. Vanaf dat moment zijn koortsachtige pogingen in het werk gesteld om de slachterij in oude glorie te herstellen. Een bijna onmogelijke taak, wanneer je beseft dat praktisch gesproken alleen nog maar de muren van de gebouwen stonden. Door de rotsachtige bodem bleek het onmogelijk een nieuwe waterleidingbuis in te graven. Bovendien bleek het slaan van een put vlakbij de slachterij onmogelijk omdat het grondwaterniveau ter plekke op zo’n 170 meter diepte zit. Corruptie en drie directies later werd daarom recentelijk opnieuw het faillissement aangevraagd.

Een deceptie voor de bevolking in Jabagly en omliggende dorpen die toch half en half hadden verwacht dat net als vroeger de slachterij weer werk aan meer dan duizend mensen zou gaan opleveren. Het heeft niet zo mogen zijn en hoe de toekomst van de slachterij er nu uit zal gaan zien is een kwestie van afwachten. De kans is groot dat het hetzelfde einde krijgt als veel van de andere grote agrarische bedrijven in de omgeving. Leeg geroofd en uiteindelijk weinig meer dan een kerkhof van beton en verroest staal.

Lammert

Kazachstan heeft twee officiele talen, Het Kazachs en het Russisch. Het Kazachs wordt door ongeveer tweederde van de bevolking gesproken, het Russisch door praktisch iedereen. Op de scholen in Kazachstan kunnen ouders kiezen of hun kinderen onderwijs krijgen in de Kazachse taal of in het Russisch, alle lessen worden in beide talen aangeboden.

Sinds de onafhankelijkheid hebben met name de mensen op het platteland de neiging naar het Kazachs over te gaan. Een gevoel van nationalisme misschien, of afkeer van het oude communistische regime. Dit is bijvoorbeeld merkbaar in Jabagly waar een aantal jaren geleden de Kazachse en Russische klassen nog redelijk in evenwicht waren, maar tegenwoordig de Kazachse klassen overvol zitten en de Russische bijna leeg zijn. Vijf tot tien kinderen per klas is geen uitzondering. Een probleem is, dat van het Kazachs vele dialecten bestaan. Elmira’s vriendin Assyl bijvoorbeeld die oorspronkelijk uit de regio van Astana komt spreekt van huisuit een versie van het Kazach die voor de zuidelijke Kazachen in onze regio nauwelijks te verstaan is. Het zuidelijke Kazachs kent veel elementen uit de Oezbeekse taal. Er zijn nieuwe woordenboeken voor het Kazachs opgesteld waarin de grootste gemene deler van de woorden uit het gehele land is meegenomen, maar voor veel mensen betekent dit een vervreemding van hun eigen originele taal. Veel kinderen spreken daardoor Kazachse woorden die ze op school geleerd hebben maar die door hun ouders niet worden begrepen.

Het gekke is, dat de tendens zoals die op het platteland merkbaar is, in de stad totaal afwezig is. Op de markten is de voertaal Russisch, in de bussen in Almaty zijn alle aanplakbiljetten Russisch en ook de haltes worden in het Russisch omgeroepen. Het viel Elmira zelfs op dat in het vliegtuig terug naar Kazachstan heel veel etnische Kazachen aanwezig waren, maar dat ze onderling allemaal Russisch spraken.

Er lijkt hierdoor een tweedeling in de maatschappij te ontstaan. De armere en afgesloten bevolking op het platteland neigt naar de Kazachse taal, terwijl de rijke stadse bevolking volledig in het Russisch communiceert.

Heel duidelijk werd dit verschil twee dagen geleden merkbaar toen president Nazerbayev op de televisie zijn nieuwjaarstoespraak hield. Hij hield zijn toespraak zowel in het Kazachs als in het Russisch, maar de toespraak in het Russisch was veel langer en bevatte veel meer details dan de Kazachse versie. Ook zijn er tegenwoordig veel gesprekken tussen Rusland en Kazachstan over verdere samenwerking. Iets waar de Russen veel baat bij hebben vanwege de overvloed aan delfstoffen in dit land en de aanwezigheid van de lanceerbasis Baykonur.

Naar mijn inschatting is de piek van het gebruik van de Kazachse taal daarom geweest en zal om praktische redenen het Russisch langzaam de plaats van die taal opnieuw gaan innemen. Uiteraard blijft er een plaats voor lokale talen—net zoals er een plaats is voor het Fries en andere streektalen binnen Nederland—maar in de algemene omgang zal m.i. het Russisch het Kazachs op den duur volledig gaan verdringen.

Gezien de internationale manier waarop Nathalie zal opgroeien zullen we haar zonder twijfel de Russische klassen laten volgen hier op de school in Jabagly. Dat geeft meer mogelijkheden naar de toekomst dan het leren van een taal die slechts door zo’n tien miljoen mensen gesproken wordt en praktisch geen geschiedenis kent op het gebied van literatuur of wetenschap.

Hier in Kazachstan is het nieuwe jaar begonnen. In Nederland moeten ze nog een paar uur wachten voor het zover is. Een goed moment om het afgelopen jaar—en dan met name het weblog deel daarvan—te overdenken.

Het lijkt of ik al een groot deel van mijn leven aan het webloggen ben, maar in de praktijk duurt het nu nog maar een dik jaar. Eerst bij de experimentele blogservice van xs4all die mij uiteindelijk iets te experimenteel bleek, vanaf begin dit jaar op mijn eigen weblog op www.lammertbies.com. Het vervolgverhaal dat ik tot dan toe per email aan mijn familie stuurde heb ik geintegreerd in de weblog waardoor een vrij compleet beeld van onze belevenissen in Kazachstan is ontstaan. Eigenlijk was ik al meer dan een jaar aan het bloggen, maar dan op een gelimiteerde manier met een beperkt publiek.

Bloggen is voor mij geen eendagsvlieg gebleken, gezien de meer dan 300 berichten die inmiddels in deze weblog verschenen zijn. Aan de ene kant is het een goede manier om familie en kennissen op de hoogte te houden van mijn activiteiten en belevenissen in Kazachstan, aan de andere kant zorgt het soms voor verrassende e-mailtjes van mij totaal onbekende mensen die mijn weblog al lange tijd blijken te volgen, of mensen uit mijn verleden die via de blog weer contact zoeken. Het is een dagboek maar ook weer niet. Een dagboek is iets voor jezelf, terwijl je voor het bijhouden van een weblog toch een beetje een extrovert karakter moet hebben. Durven dingen van jezelf te laten zien die minder positief zijn, zoals bijvoorbeeld mijn tweelingbroer fotoserie waarin de wat minder gelukkige foto-opnamen van mijzelf worden gegroepeerd. Een weblog met alleen maar happy stories wordt op den duur minder interessant: de belangrijkste reden waarom Mickey Mouse nooit het succes heeft kunnen evenaren van Donald Duck. Bij Mickey ging altijd alles goed, zijn films en stripverhalen waren een successtory. Donald is daarentegen een gewone burger met goede en slechte karaktereigenschappen, succesvolle en minder succesvolle belevenissen. Mickey is de stripverhaallezer gaan vervelen, Donald Duck is nog altijd een bestseller.

Zo moet in mijn ogen mijn weblog ook zijn. Aan de ene kant mag het anders zijn, in een ander land, onder andere omstandigheden—net zoals veel verhalen van Donald Duck zich afspelen in verre landen of op fantasielokaties—maar de rode draad in de verhalen moet herkenbaar zijn. Niet alleen maar positieve verhalen maar ook negatieve. Het is waar, elektriciteit is hier veel goedkoper dan in Nederland maar we zitten ook wel eens vier dagen zonder stroom waarbij we inventief moeten worden om onze voorraad uit de diepvries niet te verliezen. En zulke situaties creëren uiteindelijk de mooiste weblogberichten.

Tja, hoe zal de weblog er in 2006 uit gaan zien? Een moeilijke vraag, maar waarschijnlijk niet veel anders dan tot nu toe. Kazachstan is nog lang geen perfect land en ook onze leefomstandigheden zijn verre van dat. Dus er valt ook in 2006 voldoende te beleven en voldoende te schrijven voor de leesgierige bezoeker.

Graag wil ik afsluiten met de allerbeste wensen voor iedereen die het afgelopen jaar mijn weblog bezocht heeft en ook voor iedereen die de weblog in 2006 wil gaan bezoeken. Ik hoop dat jullie net als vorig jaar zullen genieten van onze belevenissen hier in Kazachstan.

Lammert

Hoewel ik mijn geld praktisch volledig verdien middels computers ben ik zelf in het algemeen niet veeleisend wat betreft de apparatuur waar ik mee werk. Het moeten computers zijn van een degelijk merk zoals HP en vroeger Compaq voor desktops en Toshiba voor laptops zodat technische storingen niet te verwachten zijn, maar qua snelheid, videokaart, hardeschijf omvang etc. stel ik in het algemeen weinig eisen. Dat komt omdat het type werkzaamheden dat ik uitvoer met name afhankelijk is van de snelheid waarmee ik denk en kan typen. En daar helpen snellere processoren of zwaardere videokaarten niet bij.

Toch word ik soms overvallen door het gevoel dat mijn laptop trager wordt. Dat kan niet, want fysiek is het hetzelfde apparaat als toen ik hem kocht (afgezien van de recente ombouw in verband met een afgebroken schermscharnier), maar bij het typen komt er steeds meer vertraging en soms lig ik zelf een woord voor op wat het scherm weergeeft. De meeste mensen zullen dan een nieuwe computer kopen onder het motto “mijn computer wordt te traag”, maar ik zoek liever naar de oorzaak en los die op.

Laat ik voorop stellen dat voor mij het wisselen van laptop een moeilijke zaak is. Ik heb veel specialistische programmatuur op mijn computer staan voor het programmeren en analyseren van PLC’s en ook andere gelicenseerde programmatuur die niet gemakkelijk op andere computers over te zetten is. Sommige van deze programmas werken alleen onder MS-DOS omdat ze geschreven zijn voor oudere modellen PLC’s, zodat ik niet naar moderne Windows versies als 2000 of XP kan overstappen; andere programmatuur vereist de aanwezigheid van een ingebouwde seriële poort wat op moderne laptops bijna een verzamelaarsitem blijkt te zijn. Daarnaast heb ik mijn hardeschijf nog opgedeeld in 50% Windows en 50% Linux die elk hun eigen installatieproblemen kennen, dus een overstap naar een nieuwe laptop is geen gemakkelijke opgave.

Omdat het snelheidsprobleem zich alleen voordoet onder Windows en niet onder Linux heb ik mijn Windows installatie eens aan een nauwkeurig onderzoek onderworpen. Via het abonnement bij mijn internet provider heb ik recht op gratis installatie en updates van de McAfee virusscanner en firewall. Met name de firewall is in Kazachstan geen onnodig stuk gereedschap. Windows 98 dat ik op mijn laptop heb staan is van huis uit nogal gevoelig voor aanvallen via netwerkverbindingen en een inbelverbinding op het Kazachstaanse internet geeft een praktisch open verbinding tussen elke aanvaller en de kern van mijn computer. De firewall schermt zulke aanvallen af.

De virusscanner echter is van wat mindere waarde. Ik laad eigenlijk nooit diskettes of CD’s in mijn computer, gooi alle mail die komt van voor mij onbekende bronnen direct weg en mijn email programma Outlook XP laat mij sowieso geen potentieel gevaarlijke bestanden via email openen. Waar een virusscanner vroeger handig was is het tegenwoordig maar een sta in de weg. Daar staat tegenover dat een virusscanner veel meer computerpower nodig heeft dan vroeger. Elke schrijfactie naar de hardeschijf wordt gecontroleerd op de mogelijkheid van de aanwezigheid van één van de meer dan honderdduizend virussen die in het programma bekend zijn. Een totaal onzinnige actie in mijn ogen, omdat je alleen hoeft te scannen op die momenten dat er zich nieuwe informatie voordoet van een externe bron o.i.d. Reeds bestaande schone software zal niet spontaan virussen gaan genereren. Maar de moderne virusscanners gaan uit van domme gebruikers die tegen elk niet bestaand kwaad beschermd moeten worden dus dergelijke intelligentie is niet in de software ingebouwd.

Na niet al te lang zoeken kwam ik er achter dat het grootste deel van mijn processortijd wordt verbruikt door de McAfee virusscanner. Ik heb daarom een resolute actie genomen en de achtergrond virusscanner en ActiveShield zoals dat met een mooi woord heet uitgeschakeld. De computer loopt nu weer als een zonnetje en in voorkomende gevallen kan ik met één druk op de knop de scanner weer aanzetten om bijvoorbeeld verdachte diskettes of CD’s te scannen, of als ik op internet rondsurf op plaatsen waar mogelijk trojan horses in websites verstopt zijn.

Ik ben op het punt gekomen dat de dagelijkse belasting die een virusscanner door haar activiteiten op mijn werk legt als zwaarder wordt ervaren dan de ongegronde angst dat er plotseling uit het niets een virus op zal duiken. En voor die weblog lezers die denken dat ze mij een hak kunnen zetten door me nu een email met een virus te sturen: ik geef jullie weinig kans, want mijn internet provider heeft zelf in haar email configuratie al een virusscanner geinstalleerd, dus de kans dat dat beestje mijn laptop bereikt is praktisch nihil.

Voor mij heeft de virusscanner zichzelf ingehaald. Minder gevoelige software zoals Outlook XP en een van providerwege uitgevoerde scan op virussen in email berichten, tesamen met een veranderd computergebruik waarbij diskettes en CD’s tot bijna onnodige items zijn geworden hebben de kans op een virusinfectie m.i. zo klein gemaakt dat de voordelen van een continu actieve virusscan niet meer opwegen tegen de nadelen van de performancereductie.

Lammert

Als de informatie die ik van internet haal klopt, dan zijn de benzineprijzen in Nederland op dit moment stabiel, of zelfs licht aan het dalen. Hier in Kazachstan gaat dat wat anders. In de afgelopen dagen is de benzineprijs gestegen rond de 30%. Betaalden we een week geleden voor een liter benzine nog 69 Tenge, nu kost diezelfde benzine bij de pomp 101 Tenge. Voor zover het verhaal hier gaat is die stijging niet het gevolg van ontwikkelingen op de internationale oliemarkt, maar het gevolg van een overval op een geldtransport ongeveer een week geleden. De grootste benzinepomphouder Biebars—die tevens een raffinaarderij bezit—haalt periodiek het geld van haar benzinestations op. Dit geldtransport is overvallen waarbij de geldtransporteur is doodgeschoten. Bij de overval is volgens de verhalen acht miljoen Tenge buitgemaakt. Een grote hoeveelheid geld voor lokale begrippen (vijftigduizend euro) en het verhaal gaat nu dat de benzineprijs is verhoogd om dit verlies te compenseren.

Morgen vertrek ik per vliegtuig naar Kazachstan. Daar maken we de papieren klaar voor Nathalie en eind oktober komen we dan met zijn drietjes terug naar Nederland. Ik vlieg met KLM omdat dat de enige maatschappij is zonder overstappen en dat is wel zo plezierig voor de twee dames die in oktober meekomen. Mijn ticket heb ik in Nederland gekocht met als goedkoopste prijs die ik kon vinden € 1142,= inclusief luchthavenbelasting. Zojuist heb ik via internet een ticket voor Elmira en Nathalie gekocht. Dat was voor een volwassen vrouw met baby € 855,= voor een retourtje.

Ik neem aan dat ze bij de verkoop van het ticket niet discrimineren op het gewicht van de passagier. Dan blijft de enig overblijvende mogelijkheid het land waar de reis begonnen wordt. Mijn ticket is een retourtje van Amsterdam-Almaty-Amsterdam, terwijl het ticket van Elmira Almaty-Amsterdam-Almaty is. Er zijn geen specifieke periodekortingen. Ik heb ook de prijs opgevraagd voor mijn ticket als ik van oktober tot december zou gaan, maar de prijs blijft gelijk.

Kennelijk is het dus zo dat KLM probeert extra passagiers uit Kazachstan te halen door daar de prijs van het ticket laag te houden. Dat wordt vervolgens gecompenseerd door de passagiers uit Nederland die wel het volle pond betalen. Ik denk dat ik de eerstvolgende keer maar een enkeltje Amsterdam-Almaty koop voor mijzelf en dan in het vervolg de retourtickets in Kazachstan koop. Wel zo voordelig.

Het gaat slecht in de wereld van de Schiphol taxi’s. Als parttime wereldreiziger, zakelijk reiziger en bewoner van zowel Kazachstan als Nederland zit ik regelmatig in het vliegtuig. Vrijwel altijd vertrek ik vanaf Schiphol en ik maak voor het vervoer gebruik van de service van Schiphol taxi’s. Tot voor kort maakte ik meestal gebruik van de service van taxi Pol (later onder de naam Vliegensvlug) uit Assen. Zoals ik al een paar maanden geleden gemeld heb zijn die recentelijk op de fles gegaan. Hun taxidienst vanaf Noord Nederland naar Schiphol is overgenomen door Airport Taxi Noord Nederland uit Stadskanaal, kortweg ATN genoemd. Schipholtaxi ATN Noord Nederland is een onderdeel van Gerard Borgeld reizen als ik het wel heb.

De chauffeur van dit nieuwe taxibedrijf had in juli hele verhalen hoe goed zijn bedrijf ATN wel niet was ten opzichte van Vliegensvlug, dat het toch wel logisch was dat die op de fles moesten gaan en meer van dat soort blah blah.

Vandaag wilde ik een Schipholtaxi bestellen voor komende maandag. Dat werd moeilijk volgens de telefoniste. Bij een te korte tijd tussen het moment van vertrek en het moment van bestellen moest er eerst in de planning worden gekeken of dat wel kon. Niet dus, was na een minuut overleg aan de andere kant van de telefoon het resultaat.

Dus even resumerend, Schiphol taxi ATN Noord Nederland kost meer dan Vliegensvlug, en ze weigeren eenvoudig passagiers indien hen dat planmatig niet uitkomt. Ik dacht dat taxibedrijven behoorden tot de service verlenende groepen in Nederland? Net als ik zijn er horden zakelijke reizigers die meerdere malen per jaar vliegen en die steeds slechts op korte termijn hun definitieve vluchten boeken. Ik zal de komende tijd de faillisementspagina’s in de krant in de gaten houden. Het zal mij niet verbazen als daar binnenkort ATN of Gerard Borgeld reizen bij staat.

Lauwersoog—een plaatsje in het uiterste noorden van Nederland—is met name in het weekend geliefd bij dagjesmensen om een portie vis te eten. Rond de haven zijn een aantal eetgelegenheden gegroepeerd waar de gevangen vis wordt bereid en opgediend. Vandaag ben ik er geweest met Nathalie’s Nederlandse oma. Onze bedoeling was om in het vis restaurant Sterkenburg een tussendoortje te bestellen en een een vismenu mee naar huis te nemen.

De service in het cafetaria was op zijn minst merkwaardig te noemen. Toen we om een visschotel vroegen zij één van de bedienden achter de balie dat ze daar niet aan konden beginnen. Dan hadden we van tevoren moeten bellen en sowieso verkochten ze geen kleine porties. Zijn collega van Sterkenburg hielp nog eens te benadrukken dat het echt niet kon, waarna ze zich beiden omdraaiden om weer een paar stukken vis in de frituur te donderen. Ze vroegen niet eens of we wat anders wilden, of ze ons nog op een andere manier van dienst konden zijn.

Verbouwereerd hebben we daarna de eettent verlaten, bij de uitgang nog wel een softijsje kopend bij één van de vrouwelijke medewerksters van Sterkenburg visrestaurant die iets klantvriendelijker bleek.

Gelukkig is er concurrentie en werden we bij collega Visser Vis zo’n 100 meter verderop wel vriendelijk behandeld. Na een portie kibbeling, chocomel en de nodige vis in de kofferbak zijn we weer huiswaarts gekeerd. Het kan dus wel goed.

In Kazachstan is enkele dagen geleden het eerste geval van vogelgriep ontdekt. Op een ganzenboerderij in het dorp Golubovka in de regio Pavlodar in het noorden van het land zijn 600 dieren bezweken aan de ziekte. Eén arbeider ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis. Maatregelen zijn genomen om de infectiehaard in te dammen aldus de autoriteiten.

Het geval staat niet op zichzelf. In Novosibirsk in zuid Siberië is enkele dagen geleden eveneens een geval geconstateerd. Ook uit de regio Omsk en het Alatai territorium komen berichten van een besmetting, maar onderzoekers hebben hier nog niet bevestigd dat het om vogelgriep gaat. Deze gevallen laten zien dat via de reguliere trekvogelroutes het virus zich gestaag richting Europa uitbreidt en dat het waarschijnlijk slechts een kwestie van tijd is voor het ook Nederland bereikt. Wel is er nog een barrière in de vorm van het Oeralgebergte die een groot deel van de vogelmigratie stopt, maar de tijd zal moeten leren of deze grens inderdaad stand houdt.