We zijn veel op weg met onze Lada en die is dan altijd vol beladen. Om wat hoger op benen te staan in slecht terrein hebben we onder alle veren al rubberen blokken van een centimeter of vijf, maar wanneer we echt beladen zijn op een toeristische tocht is dat nog niet genoeg. De in Kazachstan gebruikte methode is om in de schroefveren van de achteras een stijf stuk rubber te persen, maar daarmee gaat het comfort, de wegligging en de veiligheid aanzienlijk achteruit.
Een betere methode is het plaatsen van zwaardere veren of extra hulpveren, maar die kennen ze in Kazachstan niet. Maar gelukkig brengt sleurhuttenland Nederland uitkomst. Er is geen land waar zoveel caravans worden getrokken en daarom is er voor praktisch elk model auto wel een hulpveerset te krijgen. CarSupport is een Nederlandse fabrikant die al decennia voor praktisch alle automodellen hulpveersets levert en gelukkig hebben ze een uitgebreid magazijn waar weinig weggegooid wordt. Want hoewel de Lada 210x serie al jaren niet meer op de Nederlandse wegen gesignaleerd wordt zijn de hulpveren voor dat model nog steeds uit voorraad leverbaar.
Enkele weken geleden heb ik in mijn bagage vanuit Nederland zo’n hulpverenset meegenomen en die is vandaag geplaatst.
De montage is met recht eenvoudig te noemen. Een montageplaat valt aan de bovenkant in een al bestaand gat in de chassisbalk, en op de achteras wordt een ring geklemd die aan de onderkant als steun dient. Het enige waarop gelet moet worden is dat de bout van de stabilisatorstangen zo geplaatst wordt dat die bij een eventuele reparatie nog verwijderd kan worden en de remleiding moet wat naar buiten gebogen worden zodat die niet klem komt te zitten in de hulpveer.
Zo’n actie is een mooie gelegenheid om ook de andere componenten van de achterwielophanging te controleren. De schokbrekers zijn nog zo goed als nieuw, maar op lange tochten nemen we uit zekerheid altijd een complete reserveset mee. Maar bij het natrekken met de momentsleutel—dat woord bestaat in het Kazachs gegarandeerd niet—kwamen wel wat andere problemen naar voren. Een paar moeren van de stabilisatorstangen konden wel een tikje extra hebben, maar die zaten op zich nog wel vast. De onderste bout van de rechter schokbreker zat echter bijna los. De moer aan het eind kon nog zeker vijf hele slagen voordat het gewenste aanhaalmoment volgens de reparatiehandleiding gehaald werd. Gelukkig was het een zelfborgende moer, anders waren we die al lang geleden kwijt geweest. Dit lost waarschijnlijk ook het gebonk op dat we sinds de “reparatie” waarbij ook onze versnellingsbak op Kazachse wijze onder handen is genomen hoorden.
Vandaag waren we in Shymkent inkopen doen en de nodige zaken regelen. De afgelopen dagen hebben we regen gehad en de voorspelling voor de komende paar dagen is koud met harde wind. Geen weer om op de bouwplaats veel te doen. Vandaar dat we de tijd nuttig in Shymkent besteden.
Voor de cirkelzaag die ik gebouwd heb wil ik een reserve V-snaar kopen. De V-snaar die er nu op zit wordt normaal gebruikt om in een auto een dynamo aan te drijven met een vermogen van zo’n 700 Watt. Met de 3 kilowatt van de cirkelzaag zal de levensduur beduidend korter zijn is mijn inschatting. Om niet plotseling stil komen te staan met de cirkelzaag met een gebroken V-snaar is het beter eentje op voorraad te hebben. Met de betonmolen hebben we al problemen genoeg gehad toen daarvan de multi-V snaar knapte. En aldoende leert men.
De originele snaar hebben we gekocht op de autoonderdelenmarkt bij een kiosk die alleen maar dergelijke riemen verkoopt. Ik had het merk en nummer opgeschreven, om precies te zijn een Dayco 11A0710C. Op de vraag of zij nog zo’n riem hadden kwam van de dame achter de balie de tegenvraag: “Voor wat voor auto is het?” Hé ik wil die riem, het is niet voor een auto. “Nee, maar voor wat voor auto is het?”. Gelukkig zijn er mannen in Kazachstan die meer verstand hebben dan vrouwen. De mannelijke helft die in de kiosk werkte was namelijk inmiddels achter in de container op zoek gegaan en had het bewuste model riem gevonden.
1000 Tenge armer en een V-snaar rijker konden we verder onze inkopen doen. Onder andere een poelietrekker en een set seegerringtangen voor de aanstaande versnellingsbak revisie.
Wanneer Jan Versteegt voor vandaag het weerbericht in zuid Kazachstan had moeten voorlezen dan had het zeker de betiteling “soepkippenweer” gekregen. Ik ben nu weer twee weken terug in Kazachstan en het zonnige warme weer dat zich hier de eerste dagen toonde is omgeslagen in typisch Nederlands neerslachtig weer. Niet warm, geen vorst, maar grijs en druilerig zonder veel wind en zonder veel hoop dat het de komende uren beter wordt. Erger nog, de weersvoorspelling geeft aan dat het ook morgen en in de ochtend van dinsdag nog zulk weer zal zijn.
Het geeft wel mooi de gelegenheid de weblog weer eens bij te werken. Het afgelopen half jaar is er veel gebeurd, zowel wat betreft onze bouwactiviteiten als ook in het algemene privé leven. Dus de komende paar dagen zullen er weer de benodigde nieuwe verhalen met foto’s op deze site verschijnen.
De president heeft besloten dat alle toeristische lokaties in Kazachstan moeten worden aangesloten op fatsoenlijke nutsvoorzieningen. In de praktijk betekent dat, dat er eindelijk na vele jaren een krachtstroom aansluiting komt voor het pension in de bergen. Tot nu toe was dat van de stroomvoorziening afhankelijk van het lokale waterkrachtstation dat door watergebrek ook vaak last had van een vermogensgebrek.
In totaal is meer dan een kilometer 10 kV leiding aangelegd de bergen in en vervolgens nog zo’n 450 meter krachtstroomleiding naar verschillende aansluitingen. Het regionale elektriciteitsbedrijf heeft dit werk volledig voor zijn rekening genomen, behalve de meterkast die bij het pension staat. Die heb ik zelf gebouwd. Onderstaande foto’s maken wel duidelijk denk ik waarom ik dergelijk werk liever niet in handen geeft van de “specialisten” van het regionale elektriciteitsbedrijf. De linker meterkast is van onze buren, de rechter meterkast is van ons. Beide meterkasten zijn geplaatst en in bedrijf gesteld op 28 maart 2013, al zou je zeggen dat tussen beide meterkasten toch minstens enkele decennia verschil zit.
Het is voorjaarsvakantie in Kazachstan. Die begint traditioneel op 21 maart, de dag dat Nauryz, oftewel het Kazachse nieuwjaar gevierd wordt. De kinderen hebben anderhalve week vrij van school en dat is in combinatie met het mooie weer van vandaag een mooi moment om met hen een dag op stap te gaan. Op hun eigen verzoek gaan we een dag wandelen in de bergen. De auto hebben we aan het begin van het bergpad geparkeerd en met zijn vieren gaan we omhoog, Nathalie, Isabel, nichtje Machabat en ikzelf.
Het is mooi lenteweer maar op de noordhellingen ligt nog steeds sneeuw, op sommige plekken toch zeker nog zo’n 20 centimeter. Maar het pad zelf ligt in de zon en is daardoor goed begaanbaar. Nathalie is als klimgeit de snelste, maar ook Isabel kan goed meekomen. Ze is echter liever lui dan moe—zou dat genetisch bepaald zijn?—dus moet af en toe even motiverend toegesproken worden maar dan sprint ze ook weer als een hinde de hellingen op.
Ons einddoel vandaag is de tapchan vlak bij de ingang van het natuurreservaat. Een tapchan is een van oorsprong Uzbeeks platform waarop thee gedronken wordt en kan worden uitgerust. Normaal wordt de tapchan gehuurd door dagjesmensen, maar het seizoen is nog vroeg en toeristen zijn er nog niet. We hebben eten en drinken mee en de kinderen leven zich uit met in bomen klimmen en op plastic zakken van de laatste sneeuw op de berghellingen afroetsjen.
Aan het eind van de dag gaan we voldaan naar huis. Een goed bestede dag met de kroost.
Per presidentieel decreet is besloten dat alle toeristische lokaties moeten worden aangesloten op nutsvoorzieningen. Daarom is het elektriciteitsbedrijf begonnen met het aanleggen van een nieuwe 10 kV leiding de bergen in.
Eén van de vogelsoorten die zowel in Nederland als in Kazachstan voorkomt is de fazant. Vooral ’s winters zijn ze relatief gemakkelijk te spotten op de lage berghellingen. Gelukkig voor dit exemplaar schiet Elmira het liefst op vogels met een fotocamera en niet met een jachtgeweer zoals zoveel andere lokalen plegen te doen.
Het mooie van de plek waar wij wonen is dat je nooit ver weg hoeft om op wintersport te gaan. Vooral het roetsjen op de sneeuwhellingen naar beneden is een geliefde bezigheid.
Het heeft de afgelopen dag hard gewaaid, en als gevolg daarvan is het dak van de school gewaaid. Dat is niet zo mooi, want dat dak zit er nog maar amper een jaar nieuw op. Doordat de dakplaten de elektriciteitsleidingen hebben geraakt zit het dorp nu ook zonder stroom. Hopelijk wordt de reparatie snel uitgevoerd zodat Nathalie en Isabel weer naar school kunnen.
Wat is erger dan geen onderhoud aan een auto? Dat is onderhoud bij een Kazachstaanse garage. Daar hebben ze een tijdje geleden een pakking van de versnellingsbak vernieuwd. Dat is goed gegaan, maar ze hebben vergeten daarna weer olie in de versnellingsbak te gieten. Nu heeft een Russische versnellingsbak het voordeel boven een Europeese dat de onderdelen vrij lang zonder olie kunnen en eerst met lawaai aangeven dat er was mis is, in plaats van dat er iets breekt en je langs de kant van de weg staat.
Dit was echter wel de druppel en vanaf nu komt onze Lada nooit meer in een lokale garage. Tot het moment dat de smeerkelder klaar is heb ik deze oprijbrug van waaraf ik de meeste onderhoudswerkzaamheden kan doen. Het lassen koste een paar dagen maar dat is het werk meer dan waard. De middensegmenten tussen de voor en achterwielen kunnen worden uitgenomen waardoor er vrij toegang is tot de onderkant van de auto.
Ik heb eerst maar eens de olie in de versnellingsbak weer aangevuld. Komende winter staat de auto in de garage. Als het volgend voorjaar weer mooi weer wordt kan ik aan de revisiebeurt van de versnellingsbak beginnen.
Het duurt niet lang meer of de kinderen zullen elk op hun eigen kamer slapen. Eén van de voorwaarden daarvoor is dat ze elk hun eigen bed hebben dat weer een paar jaar mee kan. Op de bedden die hier in Kazachstan te koop zijn zijn we onderhand wel uitgekeken. Ze zijn in het algemeen veel te kort, 180 of 190 centimeter en na maximaal een half jaar is er wel iets dat verbuigt, doorzakt of breekt. Ik heb al heel wat reparaties aan bedden hier uitgevoerd en ken de zwakke punten. Vandaar dat ik voor de kinderen zelf een bed ontworpen en gebouwd heb. Niet lang geleden bestond dit bed nog uit een hoopje kokerprofielen, een rol staaldraad en een handvol bouten.
Samen met Nathalie en Isabel heb ik op internet rondgesurft naar interessante bedden. De keuze is uiteindelijk op een hoogslaper uitgekomen. De hoogslaper zoals ik die gebouwd heb is universeel te verbouwen tot een halfhoog slaper waarboven een bedtent kan, een hoogslaper met daaronder een bureau, of een stapelbed met op twee niveaus een matras. Voorlopig is het bed uitgevoerd als stapelbed vanwege de beperkte ruimte. Maar alle onderdelen zijn al aanwezig om dit ene stapelbed straks te splitsen in twee volwaardige hoogslapers.
Nathalie en Isabel zijn maar wat blij met dit nieuwe meubelstuk. Gelukkig is er geen ruzie ontstaan over wie er boven mag slapen. Isabel slaapt het liefst beneden zodat ze indien nodig nog snel bij mamma in bed kan kruipen, terwijl de wat oudere Nathalie de privacy van de bovenverdieping prefereert.
Af en toe vinden we het leuk om overheidsinstanties te prikkelen. Eén van de punten van zorg op de school waar Nathalie en Isabel zitten is de verlichting die met name in de wintertijd van erbarmelijke kwaliteit is. De school bewegen om daar wat aan te doen is zinloze verspilling van energie, vandaar dat we op deze vrije dag zelf het heft in handen nemen. Op dit moment bestaat de enige verlichting in de klas van Nathalie uit een spaarlamp aan de muur boven het schoolbord, en ook in de Kazachse klassen is het niet veel beter.
Afgelopen week hebben we de benodigde velichtingsarmaturen, kabels en andere aansluitbenodigdheden in Shymkent bij de groothandel gekocht en vandaag gaan we die installeren. De hoeveelheid spullen op de gang ziet er in ieder geval al indrukwekkend uit.
Boven de tafels komen twee lange TL balken met elk twee 58 Watt buizen. De aansluiting gebeurt iets anders dan gebruikelijk in Kazachstan. In plaats van wat aluminium draad tegen de muur aan te spijkeren komt er een installatiebuis waar een kabel met koper aders doorheen gaat. De oude bedrading laten we zitten, vanaf de installatiedoos aan de muur bij de deur wordt alles nieuw.
Boven het bord komt een TL balk overdwars. Daarmee kunnen de leerlingen aanzienlijk comfortabeler lezen wat er op het bord geschreven wordt. In de deuropening kijkt de lerares van Nathalie goedkeurend toe hoe de montage plaatsvindt.
En zo ziet het er na de montage uit. 270 Watt helder licht boven de leerplekken. Dat is een hele verbetering vergeleken met dat 13 Watt spaarlampje dat boven het bord hing. De actie hebben we een tijdje geleden al aangekondigd en het gonst nu al in omliggende dorpen dat ze daar van de overheid geld willen vragen voor renovatie van de verlichting op de scholen daar. Dan heeft onze investering van 100 euro en een middag werk niet alleen wat opgeleverd voor onze eigen kinderen, maar ook voor de andere schoolgaande kinderen in de omgeving.
Vlak bij ons dorp is het Chokpak ringstation waar vogels tijdens de vogeltrek worden gevangen en geringd. Samen met collega ouder Yevgeni hebben we voor Nathalie’s klas vandaag een excursie naar het ringstation georganiseerd. Ze krijgen daar uitleg over hoe de vogels gevangen, geringd en gedocumenteerd worden. Hier zit de klas bij één van de mistnetten waarin zojuist een vogel is gevangen.
Een groot deel van het gietijzeren waterleidingnet in het dorp wordt vernieuwd. Door corrosie en puntdruk van stenen is het oude net op vele plekken lek. Totaal 3,8 kilometer buis wordt vervangen door een nieuwe kunststof buis. Elmira haar vader is lokale projectleider van deze vervangingsactie en het terrein voor ons erg ligt dan ook vol met buizen en putringen.
Elmira is met de kinderen en haar moeder Natasha naar Rostov op familiebezoek. Rostov is een stad in Rusland aan de Zwarte Zee waar ze drie jaar gestudeerd heeft. Ook haar moeder heeft hier haar kinderjaren doorgebracht. Toen ze klein was heeft ze in de straat waar ze toen woonde een boompje geplant dat inmiddels uitgegroeid is tot een volwaardige boom. Samen met haar kleinkinderen Nathalie en Isabel is ze net in staat deze boom nu te omarmen.
Een paar familieleden uit Rostov in Rusland zijn op tegenbezoek in Kazachstan. Vandaar dat we de nodige toeristische uitjes maken, vandaag naar het mausoleum van Aisha Bibi.
Dat Nathalie een echte berggeit is heeft ze een paar dagen geleden al laten zien in het Aksu-Zhabagly natuurreservaat. Vandaag gaat ze voor het eerste een klimwand trotseren in een speelpark in Shymkent. Na afloop was het commentaar: “Pappa, het was verschrikkelijk!”, maar ze ging wel als een professional schijnbaar moeiteloos naar boven.
Naast bouwvakker ben ik hier in Kazachstan ook klusjesman. Vooral met de slijptol en het lasapparaat ben ik geregeld in de weer. Een aantal bedden die in Maleisie gemaakt zijn hebben inmiddels bijvoorbeeld al een upgrade gehad om geschikt te worden voor Westerse toeristen die gemiddeld wat zwaarder zijn dan hun Zuidoost Aziatische medemensen. En ook maak ik af en toe wat permanents voor in de tuin. Vorig jaar was het een grote schommel voor de kinderen, dit jaar een pergola waar de toeristen onder kunnen zitten of liggen, naar boven reikend om de druiven te plukken.
Twee weken is familie van Elmira uit Rostov op bezoek. Nichtje Lena en haar veertien jaar oude dochter Katja. Twee weken die worden volgemaakt met bijpraten, maar ook met uitstapjes in de omgeving. Vandaag zijn ze naar de Aksu Canyon in het natuurreservaat. Dat is één van de diepste kloven in Centraal Azië. Nathalie is ook mee, voor de tweede keer in haar leven. Maar deze keer gaat ze niet alleen naar de kloof kijken vanaf de bovenhelling. Net als alle andere bezoekers loopt zij de helling af naar beneden. En dat is niet zo maar een helling. Een smal paadje met rollende stenen en andere hindernissen. Het hoogteverschil is zo’n 300 meter. Samen met Katja is ze echter als eerste beneden. Van Katja kan dat verwacht worden, zij is fanatiek gymnast en gaat naar een speciale sportschool. Maar de zevenjarige Nathalie laat zien dat wonen in een bergachtige omgeving en bijna dagelijks rennen op de hellingen bij het bergpension ook zijn vruchten afwerpt. Ook op de terugweg is ze als eerste weer boven.
Vandaag is een heugelijke dag, vooral voor de kinderen. De wensen van toeristen veranderen en waar men vroeger al lang blij was met een schoon toilet en sinds een jaartje de vraag naar gratis WiFi ingevuld is komt nu steeds vaker de vraag of we ook fietsen verhuren en of er een zwembad is. Die fietsen laten nog even op zich wachten, maar sinds vandaag is het zwembad een feit. Het is een uitklapbaar geval van 3,6 meter in diameter dat buiten het seizoen op zolder weggeborgen kan worden. Wel op een muisveilige plek want ik moet er niet aan denken wat er gebeurt wanneer een kolonie muizen zich een gang gaat graven door het opgeslagen waterdichte doek. Ik denk dat dan het standaard reparatiesetje ietwat te klein bemeten is.
En te zien aan de rij belangstellenden rond het zwembad zijn niet alleen de toeristen geinteresseerd in het bad. Voor Nathalie en Isabel is het een mooie gelegenheid om onder leiding van pappa en mamma hun zwemkunsten wat op te krikken. Want reguliere zwemles kennen ze hier niet in Kazachstan.
Het is wat moeilijk op te maken uit de foto, maar dit stroompje is de weg waaraan onze beide bouwterreinen gelegen zijn. Men heeft een nieuw irrigatiekanaaltje gegraven maar dat is nogal houtje touwtje gedaan en daardoor stroomt het water net zo gemakkelijk naast het kanaal, als door het kanaal.
Gelukkig is dit een tijdelijke situatie. Er is voor dit jaar geld vrijgekomen van de overheid voor asfaltering van de straat waarbij direct een betonnen irrigatiekanaal zal worden geplaatst.
Wildkamperen in Kazachstan kan voor allerlei verrassingen zorgen. Het Coleman kooktoestel heeft vannacht buiten gestaan en een slang heeft zich door de ventilatiegaten onderin het kooktoestel gewurmd. Dan is het nog best lastig zo’n beest weer te bevrijden. Zeker wanneer het zoals in dit geval om een gifslang gaat.
De barbecue tang die we meestal mee hebben biedt in dit geval uitkomst. Hiermee kan de slang goed achter de kop worden vastgehouden en uit zijn benarde positie worden bevrijd.
En dan is er tussendoor ook nog werk te doen. Elmira werkt als rentmeester voor een Nederlandse boer hier en wanneer die verhinderd is neemt ze alle praktische zaken van het beheer op zich. Het is tijd voor het hooien van de eerste snee Luzerne. Om dat goed in de gaten te kunnen houden kampeert ze de komende week op het land in de bergen. Samen met een neef die op de trekker zal meerijden om de geperste pakjes te tellen en natuurlijk met Nathalie en Isabel die zo een leuke week vakantie in de natuur hebben. Het maaien is bijna voltooid wanneer we aankomen om de tent op te zetten.
Gelukkig hebben we door onze toerisme activiteiten veel spullen om snel een goed tentenkamp op te zetten.
Nathalie en Isabel helpen ook mee om het kamp snel in gereedheid te brengen.
Een Lada is een multifunctioneel voertuig. Zeker wanneer je zoals bij ons een verlengde en versterkte imperiaal hebt geplaatst. Zes pakken steenwol passen met gemak op het dak.
Soms kom je vreemd thuis. Toen we vandaag naar huis reden stond er een ongewoon groot groepje mensen bij de transformator in onze straat. Zwarte rook kwam uit de transformator en dat belooft in het algemeen niet veel goeds. Ook in dit geval niet. De transformatorolie was gaan lekken en had vlam gevat. Dat betekent dat we de komende dagen waarschijnlijk op zonnepanelen en onze generator moeten vertrouwen. De foto’s geven wel aan hoe men hier in Kazachstan met elektriciteit en transformator onderhoud omgaat.
De meeste mensen weten dat we in Kazachstan wat in toerisme doen, maar daarnaast hebben we ook nog onze agrarische bezigheden. Het introduceren van westerse agrarische werkmethoden in Kazachstan wat ooit begonnen is met de import van rundveesperma en veeverlossers is nu een belangrijke activiteit geworden waar met name Elmira zich mee bezig houdt. Voor een Nederlandse boer voert ze het praktische management van een agrarische BV in het hoogland van Yirsu, niet ver van Zhabagly. Dat betekende afgelopen weekend dat het daar gezaaide saffloer geoogst moest worden.
Wie de weblog in het verleden gevolgd heeft zal zich mogelijk nog herinneren dat het omdrukken van bomen met de bulldozer één van onze favoriete methodes was om bomen te rooien. Vandaag hebben we een wat meer conventionele methode met een kettingzaag toegepast om enkele fruitbomen uit de tuin te verwijderen. Een speciaal moment om meerdere redenen. Ten eerste was het een emotioneel moment voor mijn schoonvader omdat één van deze bomen in het verleden geplant was ter gelegenheid van de geboorte van zijn eerste kind. Maar de andere speciale reden is dat op de plek waar de bomen stonden een uitbouw van het guesthouse zal komen. De capaciteit zal worden uitgebreid met een gebouw met twee verdiepingen waarbij op elke verdieping zes tweepersoons kamers komen. Als deze aanbouw klaar is zal daarmee de capaciteit van ons pension in het dorp uitgebreid worden van zes kamers voor 11 mensen nu, tot 18 kamers voor 35 mensen. Samen met het guesthouse met vier kamers in de bergen, de twee yurten en de grote kampeerplaats kunnen we daardoor grote groepen gemakkelijk herbergen.
Over een dikke week krijgen we een grote groep toeristen die een uitgebreid programma bij ons gaan volgen. Vandaag hebben we een deel van de route verkend om te zien of die nog geschikt is om met de groep te volgen. Een dergelijke screening is geen overbodige luxe omdat er zoveel gebouwd en veranderd wordt in Kazachstan dat je zomaar voor verrassingen kunt komen te staan. Eén van die verrassingen bleek deze keer dat een stuwmeer bij het dorp Kulan leeggelopen bleek te zijn. De dam van het stuwmeer wordt gerenoveerd en om dat mogelijk te maken heeft men het water uit het meer laten weglopen. Gelukkig is het stuwmeer niet van groot belang op de tocht dus daar hoeven we geen problemen door te verwachten.
Bij het volgen van het pad de bergen in stuitten we op een groep paarden en koeien die door een herder naar hun overnachtingsplek werden gebracht. Een doorwadingsplaats in een riviertje bleek een welkome plek voor de dieren om even bij te tanken. Vanwege de positieve reacties op de vorige video’s die door mij op Internet geplaatst zijn had ik ook deze keer weer een camera meegenomen. Alleen nu niet de camera van een mobiele telefoon, maar een fotocamera met de mogelijkheid om op heus HD formaat van 1920 x 1080 pixels video’s op te nemen. Samen met een statief levert dat beelden op die in kwaliteit niet te vergelijken zijn met de video’s die ik tot nu toe hier op de weblog heb laten zien.
Eén klein nadeel, het uploaden van deze minder dan drie minuten durende film kostte in totaal 17 uur. Je moet er wat voor over hebben om de weblog lezers tevreden te stellen Een video reisverslag van deze expeditie komt over enkele dagen. Eerst moet al het beeldmateriaal naar YouTube overgepompt worden.
Een video reisverslag van deze expeditie komt over enkele dagen. Eerst moet al het beeldmateriaal naar YouTube overgepompt worden.