Wanneer je zaken doet op internet trek je bijna automatisch mensen aan die op slinkse wijze proberen zelf rijker te worden van jouw bezigheid. Al jaren ontvang ik—eerst per gewone post, nu per email—voorstellen van Nigeriaanse ex-overheidsdienaren die een slordige paar miljoen op een bankrekening hebben staan en die via mij willen witwassen. Dit soort oplichting raakt langzamerhand bekend waardoor er minder mensen intrappen en daarom hebben de Afrikanen zich nu tot een wat minder opvallende vorm van oplichting gewend.
De standaard vorm die nu gehanteerd wordt is dat bij een niets vermoedende firma een bestelling wordt gedaan, vooruitbetaald, de firma een deel van het geld doorbetaalt aan een sub-contractor en dat vervolgens via creditcard of bank de oorspronkelijke betaling door de oplichter wordt teruggevorderd. In Nederland is dit type oplichting via een bank vrij lastig, omdat een eenmaal gedane bankbetaling zeer moeilijk terug te vorderen is. Veel banken in het buitenland (onder andere de VS) kennen echter een terugroep regeling van een week tot een maand bij elektronische overschrijvingen, waardoor je als leverancier pas na een maand werkelijk zeker bent van je geld. Voor de meeste in Nederland gangbare creditcards geldt een terugvordertijd van een maand. Pas na die periode is de betaling onherroepelijk.
Gisteravond en vannacht ontving ik een serie telefoontjes van zogenaamde geintereseerde Malinesen die Kazachstan willen bezoeken. Ik ben zelf in Mali geweest en ik kan uit eigen ervaring zeggen dat de kans dat iemand uit dat land geinteresseerd is om Kazachstan in de winter te bezoeken vrij klein is. De service die in gebroken Engels van mij verlangd werd was visa support, iets wat wij niet doen. De beller zat zogenaamd in Tunesië, en daar was geen Kazachstaanse Ambassade.
De telefoongesprekken (steeds onderbroken door een slechte verbinding) verliepen vrij vertaald ongeveer als volgt.
’s Avonds om een uur of negen naar ons vaste telefoonnummer
Hij: “Goedemorgen, wij komen van Mali en Senegal en willen naar Kazachstan, maar hier is geen Kazachstaanse Ambassade”
Ik: “Om naar Kazachstan te gaan heb je een visum nodig”
Hij: “Maar er is hier geen ambassade”
Ik: “Dan moet je naar een land waar wel een ambassade is en daar een visum aanvragen”
Hij: “We kunnen niet naar een land met een ambassade”
Ik: “Als je geld hebt om naar Kazachstan te komen heb je ook geld om naar een land met een
ambassade te gaan”.
Hij: “Ja, geld hebben wij, maar geen ambassade”.
Ik: “Dan neem je een kameel en trek je door de Sahara naar een land met een ambassade”.
Hij: “Waar ligt kameel?”
Ik: “Een kameel is een dier met vier poten dat door het zand sloft”
Hij: “Waarom werk je niet mee”
Ik: “Om de telefoonkosten van jullie oplichters hoger te laten zijn zodat het jullie geld kost en niet mij”
Hij: “Bel mij dan terug op mijn nummer zodat ik niet hoef te betalen”
Vervolgens, ’s nachts om een uur of twee op mijn mobiele telefoonnummer een collega van bovenstaande beller:
Hij: “Hallo, wij willen met zijn tweeen naar Kazachstan maar er is hier geen ambassade”
Hé, interessant, een paar uur geleden waren ze nog met zijn drieën
Ik: “Oh, je komt uit Mali”
Vijf seconden stilte waar bij je de andere kant hoort denken “Hoe kan hij dat nou weten?”
Hij: Eh ja, ik kom uit Mali…”
Ik: Met duidelijk geen zin om dit weer tien minuten te laten duren, midden in de nacht “Allo, allo, allo, allo, allo, allo, allo, …”
Hij: “Versta je mij?”
Ik: “Ja, ik versta je, allo, allo, allo, allo, …
Eindelijk hangt de persoon aan de andere kant op, weer een paar euro’s aan telefoonkosten armer.
Arme geit
Oh, zó houd ik hem vast!
Chris Zegers te paard
In het heetst
