30 Sep 2008

Boekje lezen

Categorie: Foto's van Isabel,Foto's van Nathalie — lammert @ 20:21

Nathalie kijkt belangstellend toe terwijl Isabel door één van haar boeken bladert.

Isabel leest een boek

28 Sep 2008

Afgewaaid dak

Categorie: Onze bouwval — lammert @ 10:47

Eén van de bouwprioriteiten deze herfst is het plaatsen van een nieuw dak op ons huis aan het begin van het dorp. Hoewel we dit huis niet bewonen omdat er in dit deel van het dorp geen druk staat op het waterleidingnet is het ook niet de bedoeling het te erg te laten verpauperen. Tijdens een voorjaarsstorm is een deel van de golfplaten met panlatten en al opgewaaid en omgevouwen op de andere helft van het dak. Daardoor is een gapend gat ontstaan. ‘s Zomers is dat niet zo erg omdat het dan toch nauwelijks regent, maar voor de zware sneeuwbuien van de winter moet het weer fatsoenlijk gerepareerd worden.

Afgewaaid dak

Alternatief putdeksel

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 10:24

Sinds een aantal maanden is mijn schoonvader hoofd waterleiding en riolering in het dorp. Praktisch gesproken houdt dit in dat de lekken in de ondergrondse waterleidingen gedicht moeten worden en de verstoppingen in de riolering geopend. Dat je bij het woord verstopping niet te licht moet denken bewijst deze foto. Veel putdeksels zijn in de jaren na de val van het communistische regiem gestolen om verkocht te worden aan oud-ijzer handelaren en handige bewoners hebben de gevaarlijke open gaten deels dichtgegooid met stenen en grond.

Volgestorte rioleringsput

26 Sep 2008

Diner in het Hyatt

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 21:22

Hoewel KLM betaalt heb ik het met het diner vandaag niet echt uitbundig gemaakt. Een soepje, een sapje en een stukje vlees. Maar ik moet wel zeggen dat de kok die dit klaar gemaakt heeft tot nu toe de allerbeste kok is die ik in Kazachstan heb meegemaakt. De smaak is werkelijk verrukkelijk en ook de afwerking met een roosje dobberend in een glas is perfect.

Diner in het Hyatt

Boekhouders aan de macht

Categorie: Column,Dagelijkse leven — lammert @ 18:11

Zoals ik al eerder gemeld heb op deze weblog is de service van KLM er sinds de overname door Air France niet beter op geworden. Op een aantal faciliteiten is merkbaar bezuinigd, zoals de voedselvoorziening tijdens de vlucht. Waar vroeger broodjes met echte boter, jam en een blokje kaas tot de standaarduitrusting behoorden komen ze tegenwoordig niet verder dan een kuipje halvarine. Maar over het eten wil ik het deze keer niet hebben.

De trein bracht mij keurig twee uur voor vertrektijd naar Schiphol. Maar eenmaal aangekomen constateerde ik dat ik nog rustig een uurtje langer thuis had kunnen blijven. De voor 18:35 geplande vlucht was namelijk vertraagd tot 20:00. De bagagedame van KLM kon uit de computer ook niet meer informatie toveren en concludeerde daarom dat het waarschijnlijk wel een technisch mankement zou zijn.

Nu is anderhalf uur vertraging op een vlucht op zich niet zo erg, ware het niet dat ik in Almaty een aansluitende vlucht zou willen nemen naar Shymkent. En tussen aankomst van het KLM vliegtuig en vertrek van dat Air Astana vliegtuig zaten maar twee uur en vijf minuten. Met anderhalf uur vertraging zou het haast onmogelijk zijn om die vlucht nog te halen. Nou ja, eerst maar eens zien wat er van komt.

Blij verrast werd ik door de Schiphol omroepster die rond een uur of half zeven door de speakers op de luchthaven begon te tetteren dat de vlucht van Amsterdam naar Shymkent begonnen was met boarden. Kennelijk was de vertrektijd van acht uur in de avond een pessimistische inschatting geweest en stond het vliegtuig klaar voor de start. Eenmaal aan boord werd duidelijk waarom het vliegtuig later zou vertrekken. In de linkermotor was een luchtventiel kapot en dat moest vervangen worden. Op zich geen grote klus, maar het onderdeel moest ingevlogen worden uit Parijs…

Juist ja, onze nationale luchtvaartmaatschappij wordt tegenwoordig bestuurd door boekhouders die hebben berekend dat het op voorraad houden van onderdelen op één centrale plek lagere kosten oplevert dan wanneer je er meerdere magazijnen op na houdt. Omdat kosten voor passagiers door korte vertraging in het algemeen niet op de luchtvaartmaatschappijen verhaald worden lijkt dit op papier heel lucratief. Minder voorraadkosten en geen extra kosten van ontevreden klanten. De boekhouder en daarmee de aandeelhouder is tevreden.

Maar sommige klanten—en in dit geval ikzelf—zijn er wat minder tevreden mee dan de boekhouder die dit allemaal becijferd heeft. Hoewel rond een uur of zeven passagiers en bagage klaar waren voor vertrek bleek het toestel dat zelf nog niet. De monteurs gaven bij monde van de piloot steeds aan dat het nog vijf à tien minuten zou duren, maar die tijd werd niet korter naarmate de wijzers van de klok verder opgeschoven. Het werd acht uur en tenslotte half negen alvorens er het nieuws uit de cockpit kwam dat de motoren getest konden worden. Toen dit succesvol verlopen was en we naar de startbaan konden taxiën was het al tegen negenen.

Hoewel je misschien anders zou verwachten was ik niet geheel ontevreden met deze langere vertraging. Als het vliegtuig een uurtje te laat zou aankomen op Almaty zou ik heel veel ren-, zoek- en sprintwerk nodig hebben om door de paspoortcontrole te komen, mijn bagage te zoeken en mij op tijd te melden voor de binnenlandse vlucht. Nu er tweeënenhalf uur vertraging was zou het KLM vliegtuig waarschijnlijk pas aankomen wanneer de binnenlandse vlucht naar Shymkent al vertrokken was. En dan was het niet meer mijn probleem, maar hun probleem.

En aldus geschiede. De KLM Airbus raakte het asfalt in Kazachstan om twintig over zeven, vijf minuten nadat het vliegtuig van Air Astana over datzelfde asfalt opgestegen was naar het westen. Nu restte mij slechts om mijn spullen bij elkaar te zoeken en bij de omboekafdeling van Air Astana een nieuwe vlucht te regelen.

Voor zowel de KLM vlucht van Amsterdam naar Almaty, als de Air Astana vlucht van Almaty verder naar Shymkent had ik mijn ticket bij Air Astana geboekt. Dit is niet alleen goedkoper dan boeken bij KLM, maar heeft ook voordelen op het punt van aansprakelijkheid zoals vrij snel zou blijken. De dame van Air Astana meldde dat de avondvlucht naar Shymkent vol zat, en dat ik tot morgenochtend zou moeten wachten voor het vervolg van mijn reis. Toen ik vroeg hoe mijn overnachting in Almaty bekostigd zou worden zij ze heel eenvoudig: “Dat is het probleem van KLM” en ze begon te bellen. Een minuut of vijf later kwam er een KLM medewerkster binnen waarna zich een interessant tafreel ontvouwde. Allereerst moest de KLM dame contant de omboeking van mijn vlucht betalen op het Air Astana kantoor. Zeer interessant omdat ik een ticket had waarbij omboeken zonder kosten mogelijk was, kennelijk geldt die regel niet voor luchtvaartmaatschappijen onderling. Vervolgens begon zij na te denken over mijn vraag wie mijn overnachting en eten gedurende deze dag wachten zou moeten betalen. Na wat heen en weer gepraat over de portofoon werd mij verteld dat ze een hotelkamer geregeld had en dat ik daar met de taxi heen kon om op hun kosten te overnachten. En die kamer was in het Hyatt Regency hotel.

Voor wie niet erg thuis is in de wereld van de hotels, Hyatt behoort tot de hoogste rangen samen met Hilton, Marriott en nog een paar gelijken. Waar ik normaal in Almaty bivakkeer bij omaatjes die voor een paar dollar kamers verhuren mocht ik deze keer op kosten van de KLM/Air France boekhouders genieten van de luxe van het Hyatt.

Het Hyatt hotel ligt vrij zuidelijk in Almaty wat een lange taxirit oplevert om er door de ochtendspits van de luchthaven te komen. Het zou zeker niet mijn eerste keus geweest zijn en KLM had wat mij betreft ook wel met een iets eenvoudiger oplossing mogen komen maar als dit hun keus is zeg ik uiteraard geen nee. De procedure aan de ingangspoort kende ik tot nu toe alleen van hotels in Israël. Een beveiligingsbeambte die met spiegels de onderkant van de taxi inspecteert alvorens de slagboom open gaat. Dit is het type optrekje waar mensen als Jaap de Hoop Scheffer verblijven als ze eens een bezoekje brengen aan deze uithoek van de aardbol. Ook intern leek het op een luxe hotel zoals je die van de films kent, inclusief de belboy die op een karretje de koffer naar je kamer brengt, maar niet met zijn gasten in de lift mag, dus met koffer en al in een aparte goederenlift verdwijnt om je even later een verdieping hoger weer te begroeten.

Voor de argeloze reiziger die teveel geld, en te weinig cultureel inlevingsvermogen heeft is het Hyatt een ideale plek. Alle medewerkers spreken min of meer Engels, de kamers zijn goed onderhouden (op de kapotte doorspoelknop van mijn WC en een kapotte schakelaar van een schemerlamp na) en er zijn meerdere restaurants. De lounge en bar is gevestigd in een grote Yurt in de hal van het hotel. Je hoeft dus letterlijk de deur niet meer uit om toch thuis te kunnen zeggen dat je aan alle culturele facetten van Kazachstan hebt geproefd. Nou ja, dat ze trekkend aan een sigaar en lurkend aan een Johnie Walker blue label naar de strakke rokjes van de Kazachse bediening hebben zitten staren zullen ze bedoelen.

Aan mij zijn deze zaken wat minder besteed. Zeker na rondreizen door landen als Mali en Ethiopië begin je de noodzakelijkheden van service van hotels wat te relativeren. En deze hotelkamer had een bed en bijslapen van de nachtvlucht was het eerste waar ik behoefte aan had.

En zo zit ik hier dus vanavond op mijn hotelkamer achter mijn laptop, met internet verbonden via mijn XS4ALL UMTS adapter waarin een lokale Activ telefoonkaart zit, uitbuikend van het door KLM gefinancierde diner, verveeld de belevenissen van de afgelopen dag in te tikken. Morgen is het vroeg op en ben ik dan eindelijk weer herenigd met vrouw en kinderen.

De boekhouders van KLM krijgen binnenkort de rekening wel doorgestuurd van het Hyatt. En dat wordt dan vast weggeboekt onder “diversen” of “kosten overig”, zodat niemand weet dat het eigenlijk slecht voorraadbeheer is wat voor die extra kosten gezorgd heeft. En de accountant ziet het aan het eind van het jaar niet en dus de aandeelhouder ook niet. En zo is iedereen tevreden, behalve de klant.

13 Sep 2008

Clowns op de fiets

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 19:53

Het is dorpsfeest in Donkerbroek en een traditionele component daarvan is de optocht. Deze twee jeugdige deelnemers willen ook een gooi naar de prijzen doen voor het mooist versierde vehikel. De foto toont wel welk verschil een volledig handmatig ingestelde spiegelreflexcamera kan maken. In het late avondlicht moesten de meeste fotograferende omstanders zich al behelpen met flitslicht maar mijn spiegelreflexcamera deed het nog prima met diafragma op f/4.5 en een sluitertijd van 1/20 sec. Meetrekken van de camera met de beweging van de fiets bij die lange sluitertijd laat het hier lijken alsof de fiets los is gekomen van de achtergrond en van het wegdek.

Clowns op de fiets

24 queries. 0.376 seconds.