30 Jun 2006

Regen

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 16:38

Het lijkt erop, dat we vandaag geen zon krijgen. Regenbuien worden afgewisseld met perioden van donkere wolken en gerommel van onweer in de bergen. De temperatuur is aangenaam voor ons Nederlanders, maar de Kazachen vinden het eigenlijk maar niks. Veel mensen hebben de afgelopen dagen gras gemaaid en dat ligt nu op het land. Ruslan zou met de tractor op stap om zo’n 800 pakjes hooi te persen maar ook dat wordt niets. Vandaar dat we de dag rustig thuis doorbrengen.

29 Jun 2006

Beppe in de bulldozer

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 20:18

De S100 bulldozer van mijn schoonvader staat heel uitnodigend voor de poort. Zo uitnodigend, dat beppe het niet kon laten er even in plaats te nemen. Starten hebben we maar niet geprobeerd.

Beppe in de S100 bulldozer

Hooi pakjes teller

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 19:33

Het is het hooiseizoen dus Ruslan is bijna dagelijks op stap met de pakjespers om hooipakjes te maken. Het werk wordt per pakket afgerekend. Dat betekent dat er tijdens het persen geteld moet worden om aan het eind van de dag het bedrag te kunnen berekenen. Tot voor kort nam Ruslan daarvoor de overbuurjongen mee die de hele dag mee op de tractor reed en de geproduceerde pakjes turfde. Hiervoor werd het voor lokale begrippen vorstelijke loon van 1000 Tenge (7 euro) uitbetaald. Vanaf vandaag hoeft dat echter niet meer.

Vanuit Nederland heb ik een elektronische telunit en een inductieve sensor meegenomen. Vandaag zijn die op de pers gemonteerd waardoor er nu automatisch bij elke slag van het bind- en snijmechanisme geteld wordt. Ruslan was eerst verbaasd van de eenvoud van het systeem, maar hij is er nu maar wat blij mee. Voor dik vijftig euro aan onderdelen zit er nu een industriële waterdichte teller op de pers. Die kosten heeft hij in acht dagen terugverdiend omdat de buurjongen thuis kan blijven. Dat zijn nog eens terugverdientijden. Bovendien zijn er nu geen discussies meer over telfouten. Er is nu wel in Zhabagly de eerste werkloze ten gevolge van de technische automatisering te betreuren, maar ook hier valt de voortuitgang niet te stuiten.

Telunit voor het tellen van hooipakjes

De inductieve sensor is geplaatst naast een ronddraaiend curvewiel van de bind- en snijinrichting. Dit wiel is praktisch spelingsvrij gemonteerd en maakt per pakje één omwenteling. Het is daarmee een ideaal wiel om het aantal pakjes te tellen. De sensor is vrij klein, daarom heb ik hem op de foto hieronder geel omcirkeld. Een mooi voorbeeld waar Sovjet technologie en westerse sensortechniek prima samen gaan.

Sensor voor het tellen van hooipakjes

Telefoonnummers gewijzigd

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 14:58

Vorige week hebben ze in Zhabagly een nieuwe telefooncentrale geplaatst. De oude centrale bestond uit een manshoge kastenbatterij van zo’n vier meter breed. Totaal 150 toestellen konden daarop worden aangesloten en zeven gelijktijdige gesprekken waren mogelijk. De nieuwe centrale is digitaal, en zo groot als een flinke schoenendoos. 256 toestellen kan deze centrale aan en ook het aantal gelijktijdige gesprekken is flink hoger dan bij de vorige installatie. Tegelijk met de vervanging van de centrale wordt ook de gehele telefoonbedrading in het dorp vervangen. Alleen wij houden onze privélijn rechtstreeks van ons huis naar de centrale zodat we tijdens internetten weinig storing ondervinden. Eén van de privileges die je hebt in dit land als je grootverbruiker bent.

Een probleem met de nieuwe centrale is, dat ook alle telefoonnummers in het dorp gewijzigd zijn. Waren we vroeger te bereiken op +7-32538-56697, tegenwoordig is dat +7-32538-55697. Slechts één cijfertje is anders, maar voldoende om alle visitiekaartjes en reclame die we hebben uitgedeeld waardeloos te maken.

Tot overmaat van ramp kreeg ik vandaag een SMSje van onze mobiele provider, dat met directe ingang ook onze mobiele nummers gewijzigd worden. Het oude kengetal 300 voor mobiele nummers wordt gewijzigd in 701. Dat betekent dat ik mobiel nu te bereiken ben onder +7-701-6781320.

Dankjewel telefoonmaatschappijen. Door deze wijzigingen kan al ons reclamemateriaal de vuilnisbak in en moet ik in Nederland nieuwe cijfers laten snijden voor de reclame op onze auto. Gelukkig is internet wat flexibeler, op mijn websites heb ik de telefoonnummers inmiddels aangepast.

28 Jun 2006

Een kast als cadeau

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 20:16

Door de regen van gisteren is het vandaag niet erg heet. Daarom gaan we vandaag naar Shymkent. Omdat beppe mee is nemen we deze keer niet de gebruikelijke route over de doorgaande weg. In plaats daarvan rijden we via binnenweggetjes eerst via Kimerbastau en Tjulkebas, om vervolgens bij Amangielde de doorgaande weg over te steken naar Abai.

Met name het stuk vanaf Amangielde is zeer interessant. Het is hier heuvelachtig en alhoewel de meeste hellingen door de droogte al geel zijn blijft het een aantrekkelijke route. Een groot stuk weg is verhard met grind, waardoor we niet sneller dan een kilometer of dertig per uur kunnen rijden. Ideaal om de omgeving te bekijken.

Even na het dorp Abai zien we een schaapskudde rusten onder een paar bomen langs de weg. De herder ligt onder een boom verderop te slapen. Alleen de herdershond merkt ons op, en een zwartbonte bok die ons vanaf een boomstronk in de gaten houdt.

Schaapskudde bij het dorp Abai in Kazachstan

De weg wordt weer beter en via Sastobe rijden we naar Karabulak. Karabulak is een vrij welvarend stadje dat voornamelijk bewoond wordt door Oezbeken. De plaats is vooral bekend van de grote veemarkten die hier worden gehouden. Noordelijk van de doorgaande weg rijden we verder, tot we uiteindelijk Shymkent bereiken.

Onze eerste stop is bij een restaurant. Het is hier toch nog vrij warm, en drie liter sinaasappelsap zijn in een mum van tijd verdwenen. Geen probleem hier, want in Kazachstan wordt in restaurants drinken per pak of fles verkocht. Dat kneuterige gedoe met elke keer een glaasje—waar je in Nederland bovendien vaak veel meer voor betaalt dan voor een liter in de winkel—kennen ze hier niet.

De volgende halte is een meubelzaak. We gaan eerst naar de winkel waar we recentelijk onze commode hebben gekocht, maar die winkel blijkt verhuist naar een ander deel van de stad. Het koopcentrum waar de winkel was gevestigd is gestopt met meubels en de verdieping waar meubels werden verkocht wordt nu omgebouwd met kleine kiosken voor kleding en dergelijke. Daar valt per vierkante meter vloeroppervlak waarschijnlijk meer aan te verdienen dan aan meubels. Gelukkig kennen we onderhand bijna elke meubelzaak in Shymkent, dus rijden we naar eentje niet te ver af die ook een redelijk assortiment heeft.

In de winkel bladeren we wat door de catalogi, en ook Elmira’s moeder die meegekomen is kijkt geinteresseerd rond. Zij heeft chronisch gebrek aan kastruimte, maar een even groot gebrek aan liquide middelen om kasten te kopen dus het blijft voorlopig bij kijken; dat denkt ze tenminste.

Wat mijn schoonmoeder niet weet, is dat wij haar hebben meegelokt op een verrassingstocht. Mijn ouders willen graag wat aan Elmira’s ouders geven, het liefst in natura. Geld is zomaar weer op, maar met een cadeau in natura kun je iets geven dat ook na jaren nog van dienst kan zijn. Elmira’s moeder wordt dan ook behoorlijk emotioneel wanneer ze begrijpt dat de kast die vandaag gekocht gaat worden niet voor ons, maar voor haar is.

De keuze valt uiteindelijk op een kastenblok van 3,6 meter breed. Het blok bestaat uit vijf naast elkaar staande delen. Daardoor is het mogelijk de delen in verschillende kamers te verdelen. De winkel waar we de kast kopen ligt in het centrum van Shymkent maar de opslagplaats waar de bouwpakketten zijn opgeslagen liggen is in een ander gebouw. “Twee of drie bushaltes verder” is het verhaal, maar wanneer we met een medewerker van de winkel op stap gaan om het pakket op te halen blijkt dat niet helemaal te kloppen. De opslagplaats blijkt in een dorpje ver buiten Shymkent te liggen, voorbij de luchthaven van de stad. Meer dan een uur zijn we daarom onderweg om het in tien dozen verpakte bouwpakket op te halen.

We zijn deze keer erg blij met onze imperiaal. Deze is volgeladen met de grote dozen, in de kofferbak liggen de kleinere dozen en binnen zitten vier volwassenen en Nathalie. Volbeladen keren we terug naar Zhabagly. Deze keer wel via de doorgaande weg, want met zo’n lading is het maar beter zo vlak mogelijke wegen te volgen.

Moskee van Amangielde

Categorie: Foto's rond Jabagly — lammert @ 19:40

Op een minuut of dertig rijden van Zhabagly ligt het dorp Amangielde. In dit dorp is in 2005 een nieuwe moskee gebouwd. Het metselwerk is zeer verzorgd en daarom hebben we deze groep metselaars gevraagd ons huis te bouwen.

Moskee van Amangielde

27 Jun 2006

Aankomst in Tjulkebas

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 6:54

Keurig op schema stopt de trein vroeg in de ochtend bij het station van Tjulkebas. Mijn schoonvader staat ons al op te wachten. De totaal meer dan 70 kilo bagage wordt over alle beschikbare handen verdeeld waarna we het perron afwandelen richting onze auto.

Aankomst op het station van Tjulkebas

In de trein

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 6:07

De trein van Almaty naar Tjulkebas heeft als beginstation Alma-Ata 2. We laten ons daarom per taxi naar dit station vervoeren. De trein zal hier minstens een kwartier van te voren staan zodat we rustig de tijd hebben voor de bagage. We hebben vroegtijdig kaartjes ingekocht en daardoor hebben we de eerste coupé toegewezen gekregen. Dat is gemakkelijk, want dan hoeven we binnen de wagon niet ver met de bagage te sjouwen.

Als we eenmaal onze plekjes opgezocht hebben blijkt het daar bijna niet te harden. De wagon heeft de hele dag op het rangeerterrein in de brandende zon gestaan en binnen voelt het aan als een oven. De provodniks hebben wel alle mogelijke ramen open gezet, maar dat helpt maar bar weinig. Ook op het eerste traject binnen Almaty waar langzaam gereden wordt biedt het windje door de ramen weinig verkoeling. Zodra we echter de stad uit zijn wordt het aangenamer. De provodniks hebben alle ramen weer gesloten en al snel blijkt waarom. Deze wagon is—ondanks dat hij er vrij oud uitziet—voorzien van een air-conditioner waarbij door het gaatjesplafond heerlijk frisse lucht blaast. Een dik half uur heeft het zweten geduurd, maar met deze lekkere temperatuur kunnen we vannacht waarschijnlijk heerlijk slapen.

Vandaag hebben we de nodige etenswaren ingekocht die uitgebreid op het tafeltje uitgestald worden. Ideaal, met zijn vieren reizen, want nu hebben we een coupé helemaal voor ons alleen.

De nacht is rustig, al heeft mijn moeder wel wat last van het tijdsverschil. Om twee uur in de nacht gaat ze recht overeind zitten, in de veronderstelling dat we al bijna op de plek van bestemming zijn. Nee, nog niet, we moeten nog zo’n 200 kilometer.

In de trein van Almaty naar Tjulkebas

24 queries. 0.367 seconds.