20 Sep 2011

Ongeoorloofd gebruik van foto in DWDD uitzending

Categorie: Column,Over webloggen — lammert @ 6:48

En toen ging de volgende email de deur uit…

Geachte redactie van De Wereld Draait Door,

In het Jakhalzen deel van de DWDD uitzending van 19-9-2011 wordt een foto van mij getoond die gekopieerd is van mijn website https://www.lammertbies.com/weblog/2008/12/05/zwarte-piet-in-jabagly-aangekomen/ Hiervoor heeft u geen toestemming gevraagd, noch heb ik impliciet of expliciet toestemming hiervoor gegeven. Ik verzoek u per ommegaande contact op te nemen om dit door u geschapen probleem op te lossen.

Onder voorbehoud van alle rechten,

Lammert Bies

16 Jun 2009

Gerard Borgeld reizen failliet

Categorie: Column — lammert @ 5:42

Ik wil niet claimen dat ik voorspellende gaven heb, maar al in 2005 gaf ik aan dat ik het niet vreemd zou vinden als Gerard Borgeld reizen op de fles zou gaan. Dat is er nu van gekomen. Op 9 juni jl. is het faillissement van de keten aangevraagd. Zie verder www.toerismenieuws.nl/?p=322

27 Apr 2009

Lammert op WereldNet

Categorie: Column,Dagelijkse leven — lammert @ 8:19

Vanmiddag om 14:45 is op Radio 1 een uitzending van WereldNet te beluisteren. WereldNet is een dagelijkse rubriek in Villa VPRO in samenwerking met de wereldomroep waarin per dag twee in het buitenland wonende Nederlanders hun visie op het lokale nieuws in dat land geven. Vandaag zijn Roemenië en Kazachstan aan de beurt. Voor Kazachstan zal ik het onderwerp voor mijn rekening nemen. De bedoeling is dat op die manier elke zes tot acht weken ander nieuws uit dit deel van Centraal Azië te horen is.

15 Feb 2009

Adoptie vanuit Kazachstan naar Nederland

Categorie: Column,Handig op reis — lammert @ 11:10

De laatste tijd ontvang ik veel verzoeken van Nederlanders voor informatie of bijstand bij het adopteren van kinderen vanuit Kazachstan naar Nederland. Ik denk dat deze discussie van het Kazachstan forum daar aan bijgedragen heeft. Hierin wordt ik bij naam genoemd als iemand die goede informatie zou hebben om te helpen.

Al deze vragen laat ik principiëel onbeantwoord.

Internationale adoptie is één van de meest ingrijpende handelingen die kunnen worden gedaan in het leven van een jong kind. Een kind wordt daarbij permanent uit het zicht en de cultuur van zijn biologische ouders gehaald. Dit proces is niet omkeerbaar. Televisieprogramma’s als Spoorloos laten zien dat dit proces helaas bij een deel van de kinderen permanente schade aanricht.

Om voldoende waarborgen te geven aan het kind wordt adoptie naar Nederland gereguleerd via verdragen tussen landen onderling, en door bemiddeling van deskundige adoptieorganisaties. Tussen Nederland en Kazachstan zijn geen verdragen waarin adoptie geregeld wordt, en evenmin zijn er in Nederland adoptieorganisaties met ervaring van adoptie vanuit Kazachstan. In België is die situatie anders en is adoptie vanuit Kazachstan een relatief normaal verschijnsel.

Gezien de onomkeerbaarheid van de gevolgen van internationale adoptie ben ik van mening dat een dergelijk proces omgeven dient te zijn door zowel een sluitend wettelijk kader, als ook door een goede sociale begeleiding en screening van zowel de aanstaande ouders, als de organisatie die vanuit Kazachstan de adoptie begeleidt. Bij adoptie vanuit Kazachstan naar Nederland missen zowel dit wettelijke kader als de sociale begeleiding en controle, waardoor in mjin optiek adoptie van Kazachstan moet worden gezien als een persoonlijke activiteit van de aanstaande ouders, zonder controle en begeleiding vooraf en achteraf.

Als ouder van twee kinderen ben ik van mening dat het niet uitmaakt voor het geven van liefde aan het kind welke eigenschappen een kind heeft. Dat wil zeggen welke kleur het heeft, of het een meisje of een jongetje is en bij adoptie, uit welk land het kind komt. Bij aanstaande ouders uit Nederland die besloten hebben een kind uit Kazachstan te adopteren maakt dat kennelijk wel uit. Anders hadden ze in mijn opinie wel gekozen voor een adoptie uit één van de landen waarbij adoptie uit Nederland wel omgeven is door de benodigde wettelijke en sociale vangnetten. Er moeten dus kennelijk andere redenen zijn waarom aanstaande ouders kiezen om ondanks dat toch een kind uit Kazachstan te willen adopteren. Ik kan een aantal mogelijke redenen bedenken.

  • De ouders voldoen niet aan het wettelijke kader dat rond een adoptie geldt
  • De ouders voldoen niet aan de criteria voor de sociale screening door de adoptie organisatie
  • De ouders vinden adoptie via de reguliere kanalen te duur
  • Kindersmokkel

Sommige van deze redenen vind ik niet doorslaggevend, anderen ronduit verwerpelijk. Vandaar dat ik heb besloten geen enkele medewerking te verlenen aan mensen die kinderen vanuit Kazachstan naar Nederland willen adopteren. Dit gaat zover dat ik zelfs geen email terugschrijf. Mensen die kinderen vanuit Kazachstan naar Nederland willen adopteren staan wat mij betreft letterlijk alleen.

Lammert

12 Jan 2009

Leuke site over bouwen

Categorie: Column — lammert @ 2:00

Melde ik in mijn vorige bericht al over Knooble, zij hebben een andere leuke site met foto’s hoe het er in de bouw eigenljk niet moet toegaan. Deze site heet www.bouwfouten.com en is een aanrader wanneer je eens een halfuurtje foto’s wilt kijken van wat er allemaal bij het bouwen mis kan gaan.

Bouwbesluit op non-actief

Categorie: Column — lammert @ 1:46

Een dikke twee jaar geleden heb ik al eens aandacht besteed aan de bouwstandaarden in de landen van de voormalige Sovjet Unie. Elk land heeft wel een standaardisatiebureau dat zich hier mee bezighoudt en standaarden opstelt. De meest bekende is waarschijnlijk de Duitse DIN, maar ook in Nederland hebben we de NEN standaarden van het Nederlands Normalisatie Instituut. Sinds de invoering van het Bouwbesluit zijn de normen van het NNI min of meer wet geworden. Je moet bij je het bouwen of verbouwen houden aan de regels die in de NEN normen zijn vastgelegd, anders ben je strafbaar.

Er is echter één probleem, op de NEN normen rust auteursrecht van het NNI en die moet je daarom eerst kopen voor je ze mag lezen. Dat is vreemd, wetgeving die niet openbaar is maar waar je wel voor gestraft kunt worden. Dat je moet betalen voor wetgeving en de inhoud van wetten niet vrij mag verspreiden was ook al jaren een doorn in het oog van anderen dan mijzelf, ondermeer Knooble. Zij hebben een rechtzaak tegen de Nederlandse Staat aangespannen over de openbaarheid van de NEN normen en de rechter in Den Haag heeft hier op 31 december 2008 uitspraak over gedaan.

De uitspraak komt er in het kort op neer dat de regelingen in het Bouwbesluit 2003 niet verbindend zijn, voor zover daarin wordt verwezen naar de NEN normen.

Dit is een behoorlijke opsteker. In Kazachstan is het voor mij vrij eenvoudig via internet na te gaan aan welke eisen bouwwerken moeten voldoen. In Nederland was dat tot nu toe bijna een staatsgeheim. Met de uitspraak van de rechter zullen de NEN normen hopelijk binnen niet al te lange tijd openbaar en algemeen beschikbaar worden zodat ik er bij de bouw in Kazachstan mijn voordeel mee kan doen.

16 Dec 2008

Iets postiefs over vliegen

Categorie: Column — lammert @ 17:05

Mag ik ook eens iets positiefs over luchtvaartmaatschappijen zeggen? Na al mijn commentaar dat ik hier de afgelopen jaren op KLM gehad heb denk ik dat dat wel op zijn plaats is. Het vervelende is dat dat deze keer niet over KLM gaat, maar over Air Astana, de grote concurrent van de Frans Nederlandse maatschappij op de route tussen Nederland en Kazachstan.

Al een tijdje boek ik mijn vluchten uitsluitend via de website van Air Astana, voornamelijk omdat dat goedkoper is en omdat het via die weg mogelijk is een combinatieticket te kopen van Shymkent naar Almaty en terug. Normaal wordt de internationale vlucht tussen Almaty en Amsterdam via codesharing uitgevoerd door de KLM, maar voor die vlucht waren deze keer kennelijk geen goedkope tickets meer beschikbaar. Vandaar dat ik vandaag met de reguliere Air Astana vlucht met een tussenstop in de oliestad Atyrau naar Nederland ben gevlogen.

De beschikbare beenruimte in de Air Astana vliegtuigen blijkt zeker vijf centimeter groter te zijn dan in de vliegtuigen van de blauwe zwaan. En dat terwijl Nederlanders tot het langste volk ter wereld behoren en je daarom zou verwachten dat juist een luchtvaartmaatschappij met Nederlandse achtergrond de grootste beenruimte zou hebben. In plaats daarvan verkoopt KLM de stoelen met vergrote beenruimte voor 50 euro per zitplek. Ook het eten bij Air Astana was tot mijn verbazing lekker. In plaats van de bij KLM tegenwoordig gebruikelijke halvarine levert Air Astana echte boter bij de bolletjes. Ander saillant detail is dat Air Astana de jam die standaard in het voedselpakket zit bij een Nederlandse leverancier heeft ingekocht. Kennelijk had die nog een voorraad liggen nadat KLM een jaar of zo geleden besloot dat dat voor haar passagiers te duur werd. En op de internationale vlucht krijg je een verzorgingsset met kam, tandpasta en andere handige dingen om enigszins fris de volgende ochtend uit het vliegtuig te stappen. De laatste keer dat ik iets dergelijks gezien heb was een jaar of tien geleden bij British Airways.

Terwijl de boekhouders bij KLM steeds verder op elk dubbeltje beknibbelen winnen ze bij Air Astana met twee vingers in de neus de slag waar het gaat om service. Het enige nadeel is nog de tussenstop in Atyrau waar de douaneformaliteiten moeten worden afgehandeld, maar daar kan de luchtvaartmaatschappij zelf weinig aan doen.

26 Sep 2008

Boekhouders aan de macht

Categorie: Column,Dagelijkse leven — lammert @ 18:11

Zoals ik al eerder gemeld heb op deze weblog is de service van KLM er sinds de overname door Air France niet beter op geworden. Op een aantal faciliteiten is merkbaar bezuinigd, zoals de voedselvoorziening tijdens de vlucht. Waar vroeger broodjes met echte boter, jam en een blokje kaas tot de standaarduitrusting behoorden komen ze tegenwoordig niet verder dan een kuipje halvarine. Maar over het eten wil ik het deze keer niet hebben.

De trein bracht mij keurig twee uur voor vertrektijd naar Schiphol. Maar eenmaal aangekomen constateerde ik dat ik nog rustig een uurtje langer thuis had kunnen blijven. De voor 18:35 geplande vlucht was namelijk vertraagd tot 20:00. De bagagedame van KLM kon uit de computer ook niet meer informatie toveren en concludeerde daarom dat het waarschijnlijk wel een technisch mankement zou zijn.

Nu is anderhalf uur vertraging op een vlucht op zich niet zo erg, ware het niet dat ik in Almaty een aansluitende vlucht zou willen nemen naar Shymkent. En tussen aankomst van het KLM vliegtuig en vertrek van dat Air Astana vliegtuig zaten maar twee uur en vijf minuten. Met anderhalf uur vertraging zou het haast onmogelijk zijn om die vlucht nog te halen. Nou ja, eerst maar eens zien wat er van komt.

Blij verrast werd ik door de Schiphol omroepster die rond een uur of half zeven door de speakers op de luchthaven begon te tetteren dat de vlucht van Amsterdam naar Shymkent begonnen was met boarden. Kennelijk was de vertrektijd van acht uur in de avond een pessimistische inschatting geweest en stond het vliegtuig klaar voor de start. Eenmaal aan boord werd duidelijk waarom het vliegtuig later zou vertrekken. In de linkermotor was een luchtventiel kapot en dat moest vervangen worden. Op zich geen grote klus, maar het onderdeel moest ingevlogen worden uit Parijs…

Juist ja, onze nationale luchtvaartmaatschappij wordt tegenwoordig bestuurd door boekhouders die hebben berekend dat het op voorraad houden van onderdelen op één centrale plek lagere kosten oplevert dan wanneer je er meerdere magazijnen op na houdt. Omdat kosten voor passagiers door korte vertraging in het algemeen niet op de luchtvaartmaatschappijen verhaald worden lijkt dit op papier heel lucratief. Minder voorraadkosten en geen extra kosten van ontevreden klanten. De boekhouder en daarmee de aandeelhouder is tevreden.

Maar sommige klanten—en in dit geval ikzelf—zijn er wat minder tevreden mee dan de boekhouder die dit allemaal becijferd heeft. Hoewel rond een uur of zeven passagiers en bagage klaar waren voor vertrek bleek het toestel dat zelf nog niet. De monteurs gaven bij monde van de piloot steeds aan dat het nog vijf à tien minuten zou duren, maar die tijd werd niet korter naarmate de wijzers van de klok verder opgeschoven. Het werd acht uur en tenslotte half negen alvorens er het nieuws uit de cockpit kwam dat de motoren getest konden worden. Toen dit succesvol verlopen was en we naar de startbaan konden taxiën was het al tegen negenen.

Hoewel je misschien anders zou verwachten was ik niet geheel ontevreden met deze langere vertraging. Als het vliegtuig een uurtje te laat zou aankomen op Almaty zou ik heel veel ren-, zoek- en sprintwerk nodig hebben om door de paspoortcontrole te komen, mijn bagage te zoeken en mij op tijd te melden voor de binnenlandse vlucht. Nu er tweeënenhalf uur vertraging was zou het KLM vliegtuig waarschijnlijk pas aankomen wanneer de binnenlandse vlucht naar Shymkent al vertrokken was. En dan was het niet meer mijn probleem, maar hun probleem.

En aldus geschiede. De KLM Airbus raakte het asfalt in Kazachstan om twintig over zeven, vijf minuten nadat het vliegtuig van Air Astana over datzelfde asfalt opgestegen was naar het westen. Nu restte mij slechts om mijn spullen bij elkaar te zoeken en bij de omboekafdeling van Air Astana een nieuwe vlucht te regelen.

Voor zowel de KLM vlucht van Amsterdam naar Almaty, als de Air Astana vlucht van Almaty verder naar Shymkent had ik mijn ticket bij Air Astana geboekt. Dit is niet alleen goedkoper dan boeken bij KLM, maar heeft ook voordelen op het punt van aansprakelijkheid zoals vrij snel zou blijken. De dame van Air Astana meldde dat de avondvlucht naar Shymkent vol zat, en dat ik tot morgenochtend zou moeten wachten voor het vervolg van mijn reis. Toen ik vroeg hoe mijn overnachting in Almaty bekostigd zou worden zij ze heel eenvoudig: “Dat is het probleem van KLM” en ze begon te bellen. Een minuut of vijf later kwam er een KLM medewerkster binnen waarna zich een interessant tafreel ontvouwde. Allereerst moest de KLM dame contant de omboeking van mijn vlucht betalen op het Air Astana kantoor. Zeer interessant omdat ik een ticket had waarbij omboeken zonder kosten mogelijk was, kennelijk geldt die regel niet voor luchtvaartmaatschappijen onderling. Vervolgens begon zij na te denken over mijn vraag wie mijn overnachting en eten gedurende deze dag wachten zou moeten betalen. Na wat heen en weer gepraat over de portofoon werd mij verteld dat ze een hotelkamer geregeld had en dat ik daar met de taxi heen kon om op hun kosten te overnachten. En die kamer was in het Hyatt Regency hotel.

Voor wie niet erg thuis is in de wereld van de hotels, Hyatt behoort tot de hoogste rangen samen met Hilton, Marriott en nog een paar gelijken. Waar ik normaal in Almaty bivakkeer bij omaatjes die voor een paar dollar kamers verhuren mocht ik deze keer op kosten van de KLM/Air France boekhouders genieten van de luxe van het Hyatt.

Het Hyatt hotel ligt vrij zuidelijk in Almaty wat een lange taxirit oplevert om er door de ochtendspits van de luchthaven te komen. Het zou zeker niet mijn eerste keus geweest zijn en KLM had wat mij betreft ook wel met een iets eenvoudiger oplossing mogen komen maar als dit hun keus is zeg ik uiteraard geen nee. De procedure aan de ingangspoort kende ik tot nu toe alleen van hotels in Israël. Een beveiligingsbeambte die met spiegels de onderkant van de taxi inspecteert alvorens de slagboom open gaat. Dit is het type optrekje waar mensen als Jaap de Hoop Scheffer verblijven als ze eens een bezoekje brengen aan deze uithoek van de aardbol. Ook intern leek het op een luxe hotel zoals je die van de films kent, inclusief de belboy die op een karretje de koffer naar je kamer brengt, maar niet met zijn gasten in de lift mag, dus met koffer en al in een aparte goederenlift verdwijnt om je even later een verdieping hoger weer te begroeten.

Voor de argeloze reiziger die teveel geld, en te weinig cultureel inlevingsvermogen heeft is het Hyatt een ideale plek. Alle medewerkers spreken min of meer Engels, de kamers zijn goed onderhouden (op de kapotte doorspoelknop van mijn WC en een kapotte schakelaar van een schemerlamp na) en er zijn meerdere restaurants. De lounge en bar is gevestigd in een grote Yurt in de hal van het hotel. Je hoeft dus letterlijk de deur niet meer uit om toch thuis te kunnen zeggen dat je aan alle culturele facetten van Kazachstan hebt geproefd. Nou ja, dat ze trekkend aan een sigaar en lurkend aan een Johnie Walker blue label naar de strakke rokjes van de Kazachse bediening hebben zitten staren zullen ze bedoelen.

Aan mij zijn deze zaken wat minder besteed. Zeker na rondreizen door landen als Mali en Ethiopië begin je de noodzakelijkheden van service van hotels wat te relativeren. En deze hotelkamer had een bed en bijslapen van de nachtvlucht was het eerste waar ik behoefte aan had.

En zo zit ik hier dus vanavond op mijn hotelkamer achter mijn laptop, met internet verbonden via mijn XS4ALL UMTS adapter waarin een lokale Activ telefoonkaart zit, uitbuikend van het door KLM gefinancierde diner, verveeld de belevenissen van de afgelopen dag in te tikken. Morgen is het vroeg op en ben ik dan eindelijk weer herenigd met vrouw en kinderen.

De boekhouders van KLM krijgen binnenkort de rekening wel doorgestuurd van het Hyatt. En dat wordt dan vast weggeboekt onder “diversen” of “kosten overig”, zodat niemand weet dat het eigenlijk slecht voorraadbeheer is wat voor die extra kosten gezorgd heeft. En de accountant ziet het aan het eind van het jaar niet en dus de aandeelhouder ook niet. En zo is iedereen tevreden, behalve de klant.

27 queries. 0.382 seconds.