29 May 2006

Wederom gevaar op de weg gesignaleerd

Categorie: Luchtig — lammert @ 15:33

Drie jaar geleden heb ik in Kazachstan al eens een gevaar op de weg gesignaleerd. Recentelijk heeft deze coureur zich ook in Nederland laten zien. Gelukkig bleef de schade beperkt, waarschijnlijk omdat de Solex met twee lekke banden niet zo snel meer wilde.

Coureur op solex met lekke banden

Bezoek aan de Orchideeën Hoeve

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 15:22

Met zijn drie overdekte tuinen en kwekerij is de Orchideeën Hoeve in Luttelgeest de grootste overdekte permanente orchideeën expositie van Nederland. Reden genoeg dus voor mijn moeder om een middagje met Elmira en Nathalie daarnaar op stap te gaan.

Nathalie op stap in de tropische tuin

In de kassen worden maar liefst 1600 verschillende soorten orchideeën gekweekt.

Orchideeën gekweekt in de kas

27 May 2006

Feest in Nijmegen

Categorie: Foto's van Nathalie — lammert @ 16:05

Vandaag is het feest, mijn zus Hylkje is jarig. Speciaal voor de verjaardag zijn we gisteren uit Kazachstan gekomen. Niet dat we morgen weer teruggaan overigens hoor, we blijven een maandje zodat Elmira Nederland eindelijk eens van de zonnige kant kan zien.

Nathalie burgert vrij snel in. Tijdens het sjoelen vindt ze het prachtig om in de sjoelbak met de steentjes te spelen. Haar neef Sybren belemmert ze zo wel een beetje de weg.

Nathalie speelt in de sjoelbak

26 May 2006

Reis naar Nederland

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 15:15

KLM heeft de vluchttijden op Kazachstan gewijzigd waardoor we niet meer ‘s nachts, maar vroeg in de ochtend vliegen. Om 7:15 uur lokale tijd vertrekt het vliegtuig uit Almaty. Dit heeft behoorlijk wat voordelen. Ten eerste kunnen we op deze manier nog een behoorlijk stuk slaap meepikken in Almaty. Bovendien is de vlucht nu bij daglicht. Het is de eerste keer dat ik bij daglicht boven Almaty vlieg. Pas nu zijn de bergmassieven zichtbaar aan de rand waarvan de stad is gebouwd.

Zoals ik al eerder heb geschreven is de koers van KLM sinds de overname door Air France verzakelijkt. Deze keer is dat het duidelijkst zichtbaar bij de tax-free verkopen. Voorheen stond in het in-flight magazine Holland Herald een pagina of tien met de producten die in het vliegtuig zonder belasting aangeschaft kunnen worden. In het exemplaar van mei 2006 zijn er maar liefst 56 pagina’s aan gewijd. Het is duidelijk dat KLM dit als één van de winstgevende activiteiten op de vluchten wil maken.

Voor de rest is de service niet veel anders dan anders. Het eten lijkt weer bij een lokaal cateringbedrijf vandaan te komen in plaats van bij Uncle Ben’s zoals de vorige keer. Met een baby aan boord kunnen ze echter nog steeds niet omgaan. In het vliegtuig zitten minimaal drie kinderen van een jaar of jonger, maar alleen wij hebben een plek toegewezen gekregen waar een babybedje kan worden geplaatst. De overige ouders—allemaal adoptieouders die kinderen uit Kazachstan hebben opgehaald—moeten zich behelpen met dekentjes op de vloer. Dat wij zo’n speciale plek in het vliegtuig hebben gekregen komt omdat we er speciaal naar gevraagd hebben en omdat de hoofd-grondstewardess zich er persoonlijk mee bemoeid heeft. De reguliere grondstewardessen die helpen bij het inchecken in Almaty weten werkelijk van toeten noch blazen.

Overigens zijn de faciliteiten voor Nathalie nog niet optimaal. Het grootste babybedje aan boord blijkt een capaciteit te hebben van 9 kilogram en kan daardoor niet aan de wand hangen. Na wat heen en weer gepraat—waarbij de stewardess eerst een paar dekens op de grond voorstelt—komen we tot een compromis waarbij het bedje op de grond wordt geplaatst. Scheelt in ieder geval in de hoeveelheid tocht die rond Nathalie’s hoofdje waait als ze ligt te slapen. De lengte van het bedje is nog niet optimaal, maar Nathalie is lenig gebouwd en met opgetrokken knietjes kan ze toch nog redelijk slapen.

Aan boord zijn in totaal minstens vier adoptiekinderen. Naast de twee babies die ik al hierboven genoemd heb zitten op de rij achter ons een broertje en een zusje van een jaar of vijf die met een Kazachstaanse begeleidster naar de Verenigde Staten vliegen. Hun ouders zijn overleden en ze zijn geadopteerd door een Amerikaans echtpaar. Omdat bij het bezoek van het echtpaar de adoptiepapieren nog niet volledig rond waren konden ze toen niet meteen naar hun nieuwe vaderland vliegen. Daarom worden ze nu door een begeleidster naar de VS gebracht. Zowel de kinderen als de begeleidster spreken geen woord Engels en ik fungeer daarom als tolk tussen de kinderen en de stewardessen wanneer die langskomen met eten of drinken. Ik heb geen idee hoe zij hun vlucht naar de VS en hun eerste verblijf daar zullen ervaren. Vijf jaar is al een behoorlijke leeftijd om dan nog aan een geheel nieuwe omgeving, taal en gewoontes te wennen.

De aankomst op Schiphol is een desillusie. Had ik Elmira nog verteld dat het in Nederland ‘s zomers mooi weer kan zijn, de piloot gooit danig roet in het eten met de laatste weersvooruitzichten. Regen, bewolking en kou zullen ons treffen wanneer we de Nederlandse bodem bereiken.

In tegenstelling tot de vorige keren gaan we nu eens per trein. Schiphol heeft een ondergronds treinstation en vanaf dit station vertrekken regelmatig treinen naar het noorden. Eén keer per uur rijdt er een trein naar Groningen. Die nemen we en we zullen in Assen uitstappen om daar door mijn moeder opgepikt te worden. Wanneer we onze bagage opgepikt hebben en door de douane de aankomsthal ingelopen zijn blijkt de vorige trein net vertrokken te zijn. Geen nood, want op Schiphol zijn voldoende eetgelegenheden en dat uurtje komen we wel doorheen.

24 May 2006

Naast de weg

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 9:04

Dat de huizen bij de overburen lager liggen dan de weg mag bekend zijn. Niet voor niets heeft onze overbuurman maar wat graag ons overtollige puin overgenomen dat weggegraven is op de plek waar op ons bouwterrein het oorspronkelijke huis stond.

Ook het huis ernaast ligt lager. De eigenaar—Elmira’s oom—had voor vandaag een vrachtwagen leem besteld om een aanbouw bij zijn huis te bouwen. Helaas bleken de remmen en stuurmanskunst van deze Kamaz niet optimaal waardoor de vrachtwagen naast de oprit terecht kwam. De lading ging behoorlijk hellen, maar na een aantal uren lukte het toch om weer met alle zes wielen op de weg te komen en het leem op de gewenste plaats te lossen.

Kamaz scheef gezakt op de oprit van onze overburen

23 May 2006

Nathalie en Knopke

Categorie: Foto's van Nathalie — lammert @ 9:10

We hebben in Zhabagly twee kleintjes. Allereerst is er natuurlijk Nathalie, maar er is ook een klein hondje Knopke. Nathalie en Knopke vinden het heerlijk om met elkaar te spelen. Met name op Nathalie’s speelgoedbeer heeft Knopje het nogal eens voorzien.

Foto van Nathalie en Knopke

22 May 2006

Door de rode poort

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 21:29

Elmira zegt altijd dat ik geen auto nodig heb maar een bulldozer. Daar zit wel een kern van waarheid in. In Nederland was ik in het weekend vaak met mijn auto op pad om nieuwe wegen en bestemmingen te ontdekken, in Kazachstan is dat niet anders. Het enige verschil is de gesteldheid van de wegen. Zodra je van de centrale wegen afgaat is een bulldozer inderdaad vaak gemakkelijker dan een reguliere auto.

Ik heb de beschikking over enkele topografische kaarten van het gebied waar ik woon. Weliswaar zijn de meesten vrij oud—voor het laatst bijgewerkt in de jaren tachtig in de communistische tijd—maar in dit deel van de wereld gaan veranderingen niet zo snel, dus geven ze in het algemeen nog een aardig beeld van de werkelijkheid. Alleen de situatie rond grote steden zoals Shymkent is in de afgelopen twintig jaar ingrijpend veranderd.

Al een tijdje intrigeerde mij een zandweggetje dat was ingetekend door het Karataugebergte ten noorden van Zhabagly. Dit zandpad zou volgens de kaart het gebergte van west naar oost doorkruisen en halverwege de pas Krasne Varota passeren. Voor de mensen die geen Russisch kennen, Krasne Varota betekent Rode Poort.

Het is niet gebruikelijk in Kazachstan dat passen een naam hebben die op een topografische kaart wordt vermeld. Zeker niet wanneer het een pas in een onbelangrijk zandpad betreft. Voldoende aanleiding dus om met de auto vandaag het zandpad af te rijden om te kijken waar deze speciale naam vandaan zou kunnen komen.

Met Elmira en Nathalie achterin zijn we met zijn drieën vandaag het zandpad afgereden. Het eerste stuk van de weg bleek wonderwel vlak. Veel bandensporen wat een teken is van veelvuldig gebruik. Na ongeveer een minuut of twintig rustig rijden en om ons heen fotograferen bereikten we het punt waar het pad steiler omhoog ging. Bovenaan werd al vrij snel duidelijk waarom deze plek de rode poort genoemd wordt. In de top was de weg zo’n vijf meter diep uitgehakt in het rode gesteente, met twee rode wanden langs het pad tot gevolg. Achter de poort daalde het pad scherp naar het dal van de Kulan rivier en vervolgde zichtbaar verder de weg door de Karatau.

De rode poort pas in het Karatau gebergte

We besloten het pad verder te vervolgen. Volgens de kaart zou het mogelijk moeten zijn door te rijden over het pad tot aan de oostzijde van het Karataugebergte. Een ritje van zo’n dertig kilometer. De Kulan rivier bleek geen groot obstakel. Het riviertje heeft ongetwijfeld zijn begin niet ver van de rode poort pas, want er stond nauwelijks 10 centimeter water, een peuleschil voor onze verhoogde Lada.

Het pad werd allengs slechter en minder bereden. Een terreinwagen was misschien beter in zijn element geweest dan onze sedan, want op sommige stukken schuurde vooral onze naar achter overstekende bagageruimte af en toe over de stenige bodem. Ook de achteras kreeg af en toe een tikje mee, maar die is gelukkig volgens Russische traditie lomp en zwaar uitgevoerd en kan een stootje hebben. En reserveonderdelen zijn hier niet zo duur dat het een dure opgave is om af en toe een paar delen van de ophanging te vervangen.

Na een uurtje tuffen, slalommen en af en toe beekjes oversteken bereikten we de oostkant van de Karatau. In de late avondzon hadden we een schitterend uitzicht over het vlakke land erachter. In de verte konden we een dorpje ontwaren dat volgens de kaart Chokpak moest zijn. Het dorpje bleek toen we dichterbij kwamen volledig uitgestorven. Let wel, dit dorp moet niet verward worden met het Chokpak vogelringstation dat in de Chokpak pas zo’n 15 kilometer zuidelijker ligt.

Het verlaten dorp Chokpak in Kazachstan

Over de langzaam beter wordende zandweg reden we terug naar de centrale weg van Almaty naar Shymkent. Vlak voor donker waren we uiteindelijk thuis.

We kunnen nu weer een route toevoegen aan de interessante routes die we voor onze gasten hebben wanneer ze een keer een dagje met eigen vervoer op stap willen. Voor een luxe wagen als onze Lada is de route geen aanrader. Zonder veel stuurmanskunst is het geen weg waar je zonder problemen overheen komt voornamelijk vanwege de vele korte steile hellingen en stenen, maar voor mensen met een terreinwagen is het een prima traject.

21 May 2006

Verdroogde boomgaarden

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 19:19

Niet lang geleden heb ik een foto op de weblog gezet van een Chinese appel die langs de kant van de weg Shymkent-Almaty gekocht is. De appels worden verkocht in de buurt van het plaatsje Mitsjoerin waar in de Sovjettijd grote appelboomgaarden geplant zijn.

Appelbomen kunnen niet zonder water en na het ineenstorten van het Communistische regiem is het irregatiesysteem in het land in verval geraakt. Het gevolg hiervan is dat ondermeer de boomgaarden van Mitsjoerin onvoldoende water krijgen om de appelbomen te laten groeien. In grote delen van de boomgaarden zijn de bomen dan ook verdroogd en afgestorven wat een macaber beeld oplevert.

Verdroogde en afgestorven appelbomen bij Mitsjoerin in Kazachstan

24 queries. 0.342 seconds.