28 Dec 2005

Dag in Almaty

Categorie: Dagelijkse leven — lammert @ 19:18

Ons plan is om ‘s ochtends vroeg direct naar het treinstation te gaan om daar kaartjes te kopen voor onze reis naar Zhabagly. Onze biologische klok blijkt echter hetzelfde defect te vertonen als die van Nathalie. Pas tegen een uur of elf gaan onze oogjes voor de eerste keer open.

We spoeden ons met de bus naar het treinstation. We blijken niet de enigen die met dit weer het openbaar vervoer prefereren boven de benenwagen en bij het treinstation is het even dringen om de uitgang te vinden. Bij het eerste kaartjesloket hebben we geen geluk. Alle kaartjes voor de treinen van vandaag en morgen blijken al verkocht te zijn, waarschijnlijk aan speculanten. Bij een ander loket proberen levert waarschijnlijk geen beter resultaat op omdat de kaartjes uitgegeven worden via een centrale computer van de spoorwegmaatschappij. We proberen het daarom op de Kazachse manier.

We lopen de hal van het treinstation Alma-Ata 2 binnen waar we binnen enkele seconden worden aangeschoten door iemand die vraagt of we nog kaartjes nodig hebben. Vanavond naar Shymkent als het kan. Dat blijkt mogelijk en midden in de centrale vertrekhal staat iemand die de kaartjes verkoopt. Twee volwassenen kaartjes kosten na wat onderhandelen 4500 Tenge per stuk. Wel wat meer dan de 2800 die we er normaal voor moeten betalen, maar een paar nachten in Almaty overnachten om te wachten op een regulier vervoersbiljet via een loket kost ook geld dus wij schaffen ons twee van deze documenten aan. We controleren nog even of alles klopt: treinnummer, datum, etc. en lopen dan naar een nabijgelegen restaurant voor ons middagmaal.

Nadat we ons tegoed gedaan hebben aan kipfilet gegarneerd met paddestoelen in kaassaus gaan we in de buurt nog even winkelen. Door mijn computeractiviteiten heb ik al jaren lang verstijfde spieren in mijn nek—hoewel ik er zelf geen last van heb—en Elmira heeft zich tot doel gesteld die betonnen spiermassa weer tot een kneedbaar geheel te maken. In een boekwinkel ligt een instructieboek voor masseurs en we schaffen dat daarom aan. We lopen ook nog even terug naar het treinloket om twee kaartjes te kopen voor toeristen die ons in februari zullen bezoeken. Ze willen graag in een tweepersoonscoupé reizen en daar zijn er niet zoveel van, dus we kunnen maar beter nu die kaartjes kopen nu ze nog niet door de tussenhandel opgekocht zijn. Alhoewel dat in februari waarschijnlijk wel mee zal vallen omdat er in die periode geen feestdagen zijn waarop iedereen met de trein wil.

We nemen vervolgens een taxi naar de grote markt. Elmira heeft haar zinnen gezet op een stel warme winterschoenen. Twee jaar geleden heeft ze hier een paar gekocht en die bevielen goed maar zijn inmiddels redelijk versleten. Helaas blijkt het assortiment nogal veranderd te zijn en niet ten goede. Ik grap tegen haar dat we volgende week wel in Shymkent kunnen kijken omdat de mode op het platteland altijd een paar jaar achter loopt op de mode in de grote stad, maar die opmerking valt niet in goede aarde. Uiteindelijk lukt het ons niet om schoeisel voor Elmira te vinden, maar ik vind wel een passende riem bij een riemenspecialist. Ook als ik groei hoef ik geen problemen te verwachten. Deze boetiek heeft riemen voor een buikomvang tot 1,70 meter in het assortiment dus ik kan nog even vooruit. Maar waarschijnlijk zal Elmira mij niet toestaan dat ik tot die omvang uitgroei.

Als we teruglopen komt net onze bus 446 eraan. Er zitten niet al te veel passagiers in en we springen erin. Na een dik half uur zijn we terug bij het vliegveld waar we nog even leeftocht voor de nacht inslaan en vervolgens teruggaan naar baboeshka om onze koffers in te pakken.

26 queries. 0.950 seconds.